Σκοτεινό υποτίθεται

Στεκόταν μπροστά μου ψηλός, ευθυτενής, επιβλητικός. Μου χάριζε το φώς του και εγώ σα τα έντομα πλησίαζα. Και μόλις έφτασα στο ύψος του έσβησε. Ο στήλος της Δεη δε χάριζε πία το φώς του. Το σκοτάδι απλωνόταν γύρω μου πλέον. Αλλά στο βάθος του ορίζοντα μια βαθιά αυλακιά έσκιζε το σκοτάδι των άλλων και τη δικιά μου τη ψυχή. Ο ήλιος ξεπρόβαλε σαν αγρότης με την αξίνα του να κάνει πιο μεγάλα τα αυλάκια με το φώς του. Ο χρόνος θα προσπεράσει τη σκιά το πάνω στα ρολόγια. Το επίμονο τικ τακ που προσπαθεί διαρκώς να τον εγκλωβίσει χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο θα μετρήσει κατακερματισμένες στιγμές άλλης μίας μέρας επιβίωσης για τον επιούσιο.

Σήμερα ξεπροβάλει πιο επιτακτικό το υποτίθεται.. Δε τίθεται θέμα, αυτή είναι η ζωή σου. Εσυ κάνεις τις επιλογές. Διαλέγεις, επιλέγεις, συλέγεις. Διαλέγεις να επιβιώνεις, επιλέγεις ανθρώπους για φίλους, συλέγεις εμπειρίες. Στο μέτρο του εφικτού πάντα. Γιατι εσυ μπορεί να θέλεις να μείνεις εκτός και αραχτός γιατι αυτού του τύπου η ζωή όπως τη ζείς δε σου λέει και πολλά, αλλά γύρω σου κάτι τρέχει και εσυ πρέπει να το προλάβεις! Η εξέλιξη της προτεσταντικής ηθικής τύπου μαμ , κακά και νάνι και τα σαββατοκύριακα για ξέσκασμα και ξέσπασμα σε διεκδικεί. Και έτσι υποτίθεται για να επανέλθουμε οτι γίνεσαι χρηστός πολίτης. Βολεμένος ή μη,  βλαμένος ή μη, βαρεμένος ή μη. Ένας αστός με επιλογές. Ένας ασκός παραγεμισμένος με πληροφορίες. Ένας ασβός που δε ξεπερνάει τις μυρωδιές. ΕΓΙΝΕΣ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΑΠΟ ΕΠΙΛΟΓΗ. Πλέον οι δικοί σου ανθρωποι δε σε αναγνωρίζουν, δε σε γουστάρουν καημένε. Υπηρέτη του υποτίθεται. Επαίτης της κανονικότητας. Αναζητάς τη διέξοδο, τη διαφυγή. Η φαντασία έχει μια αποστολή. Να σε λυτρώσει, να σε εξυψώσει, να σε φωτίσει και να σε προδώσει. Βαριά φιλοσοφία του εμπορίου, όλα ανταλάσονται. Ξεγελιέσαι? Κι αυτό απο επιλογή. Όλοι κι όλα προϊόντα. Όχι πια όντα μόνο απόντα. Και μέσα ακροβατούν τα περιθώρια. Μέσα στο σκοτάδι για να προστατευθούν. Υποτίθεται λοιπόν οτι το δικό μου σκοτάδι δε σκίζεται, παραμένει το ίδιο πυκνό, ακατέργαστο και ΑΠΟΛΥΤΟ.