Η πληγή του κακού
Απρόκλητη και απροκάλυπτη βία. Δυστυχώς πλέον έχουμε εξοικειωθεί να τη βλέπουμε στο τηλεοπτικό γυαλί σε τετράγωνα παράθυρα, να ακούμε και να συζητάμε για αυτή. Μας προκαλεί αισθήματα δυσφορίας, αποστροφής και σχετικής φρίκης -για το που έχει φτάσει ο κόσμος, για την ανθρώπινη υπόσταση που χάνεται σε βάρος των ζωωδών ενστίκτων μας. Και τελικά ανακουφιζόμαστε στη σκέψη ότι δε χτύπησε τη δικιά μας «πόρτα», δε τη ζούμε στο δικό μας πετσί. Μέχρι εκεί και μέχρι τότε όμως.
Κανείς δεν περιμένει να βρεθεί αντιμέτωπος με τη βία ενός δυνάστη συντρόφου. Κι όμως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις ανεξαρτήτως πνευματικού και οικονομικού επιπέδου. Στην αρχή δικαιολογίες του τύπου: «πάνω στα νεύρα μου», «η κακιά στιγμή» αγγίζουν τα όρια της ανοχής λόγω της ενοχής που εγκυμονούν. Όταν όμως η βιαιοπραγία γίνεται πλέον συστηματικά σαν μια άλλη καθημερινή σχεδόν συνήθεια, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι μηδενικές αφορμές δεν αιτιολογούν τέτοιου είδους ξεσπάσματα. Οι αντιδράσεις μπορεί να κυμαίνονται από τα σπασμένα γυαλικά, στα καβαλημένα περβάζια και τέλος στην αδράνεια. Πως αλλιώς να αντιδράσεις στη διπροσωπία της αγάπης που γίνεται μίσος όταν υπάρχουν παιδιά είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιείται κατά κόρον σε τέτοιες καταστάσεις. Σήκω και φύγε είναι η απάντηση, γιατί μετά έρχεται η σειρά τους να γίνουν θύματα ή θύτες των μοντέλων που ζουν. Αφού στο σπίτι τους η αναπαραγωγή των προτύπων τους είναι η καταδυνάστευση από «αγάπη», αναπόφευκτα και εκείνα στο δρόμο τους θα ψάξουν τις αντίστοιχες διεξόδους. Είτε θα στραφούν με καταχρήσεις εναντίον των εαυτών τους, είτε με την ίδια ευκολία θα στραφούν εναντίον σε άλλους. Αποτέλεσμα της έλλειψης αυτοσεβασμού φυσικά είναι εύλογο να οδηγεί σε ανυπαρξία του σεβασμού της ύπαρξης των άλλων και των κανόνων που διέπουν την κοινωνία.
Με αυτό τον βιωμένο παραλογισμό και με την αρωγή της ανάγκης του ανήκειν σε μια ομάδα γίνεται κτήμα ο χουλιγκανισμός που πλέον έχει ξεφύγει από τα γήπεδα και έχει βγει στο δρόμο. Πλέον δεν είναι αυτονόητο ότι μπορείς να περπατήσεις στην πόλη σου ΑΦΟΒΑ. Πλέον τα παιδιά τα συνοδεύουν οι παππούδες ή οι γονείς αν προλαβαίνουν από τις υποχρεώσεις της δουλειάς στα σχολεία ή στις ποικίλες εξωσχολικές δραστηριότητες που μπορεί να απέχουν μόλις δύο τετράγωνα. Πλέον η τηλεόραση και οι αναμεταδιδόμενες εικόνες της εδραιώνουν το κλίμα εκφοβισμού και αναγάγουν σε αναγκαιότητα την προστασία που μπορεί να πάρει τη μορφή της αποξένωσης και να αγγίξει τα όρια του ρατσισμού με την ίδια ευκολία. Πλέον η σύγχυση κυριαρχεί και το ζητούμενο είναι το τομάρι του καθενός. Πλέον το νέο είδος ατόμων και όχι ανθρώπων είναι οι παρτάκηδες, γνήσια τέκνα των ωχαδερφιστών. Οι νέοι όροι όπως χλιδάνεργοι δε χτυπούν την πόρτα, αλλά ζουν μέσα και ανάμεσά μας. Αλλά πως αλλιώς γίνεται όταν στερείται την αυτονομία και την ελευθερία του παιχνιδιού από την παιδική ηλικία να θέλουμε το ίδιο παιδί που του παρείχαμε τα πάντα ξαφνικά να γίνει διεκδικητής!
Η φύση δίνει τις δικές της απαντήσεις. Τα νερά που κατεβαίνουν από τα βουνά αν κατέβουν χειμαρρώδη δε θα προλάβει το έδαφος να αφομοιώσει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για να εμπλουτιστεί και να δώσει τους καρπούς της απόλαυσης. Αν δε κατέβουν καθόλου, η ξηρασία θα είναι αναπόφευκτη. Και εμείς που έχουμε βιάσει τη φύση απαιτούμε και περιμένουμε. Και σαν επαίτες, σα βιαστές δεν αναγνωρίζουμε το ίδιο μας το πρόσωπο στο καθρέφτη της αλήθειας. Πρώτα βιάστηκε η ανθρώπινη φύση εκ των έσω, μετά στο ίδιο της το σπίτι και μετά δεν υπάρχουν όρια, χάνεται ο έλεγχος.
Άραγε είναι συμπτωματικός ο εγκλωβισμός των τετραγώνων; Ζούμε σε τετράγωνα, μετράμε σε τετραγωνικά μέτρα, μας ελέγχουν τη σκέψη γυάλινα τετράγωνα. Και ας ξέρουμε ότι ο κύκλος δε τετραγωνίζεται!
Κανείς δεν περιμένει να βρεθεί αντιμέτωπος με τη βία ενός δυνάστη συντρόφου. Κι όμως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις ανεξαρτήτως πνευματικού και οικονομικού επιπέδου. Στην αρχή δικαιολογίες του τύπου: «πάνω στα νεύρα μου», «η κακιά στιγμή» αγγίζουν τα όρια της ανοχής λόγω της ενοχής που εγκυμονούν. Όταν όμως η βιαιοπραγία γίνεται πλέον συστηματικά σαν μια άλλη καθημερινή σχεδόν συνήθεια, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Οι μηδενικές αφορμές δεν αιτιολογούν τέτοιου είδους ξεσπάσματα. Οι αντιδράσεις μπορεί να κυμαίνονται από τα σπασμένα γυαλικά, στα καβαλημένα περβάζια και τέλος στην αδράνεια. Πως αλλιώς να αντιδράσεις στη διπροσωπία της αγάπης που γίνεται μίσος όταν υπάρχουν παιδιά είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιείται κατά κόρον σε τέτοιες καταστάσεις. Σήκω και φύγε είναι η απάντηση, γιατί μετά έρχεται η σειρά τους να γίνουν θύματα ή θύτες των μοντέλων που ζουν. Αφού στο σπίτι τους η αναπαραγωγή των προτύπων τους είναι η καταδυνάστευση από «αγάπη», αναπόφευκτα και εκείνα στο δρόμο τους θα ψάξουν τις αντίστοιχες διεξόδους. Είτε θα στραφούν με καταχρήσεις εναντίον των εαυτών τους, είτε με την ίδια ευκολία θα στραφούν εναντίον σε άλλους. Αποτέλεσμα της έλλειψης αυτοσεβασμού φυσικά είναι εύλογο να οδηγεί σε ανυπαρξία του σεβασμού της ύπαρξης των άλλων και των κανόνων που διέπουν την κοινωνία.
Με αυτό τον βιωμένο παραλογισμό και με την αρωγή της ανάγκης του ανήκειν σε μια ομάδα γίνεται κτήμα ο χουλιγκανισμός που πλέον έχει ξεφύγει από τα γήπεδα και έχει βγει στο δρόμο. Πλέον δεν είναι αυτονόητο ότι μπορείς να περπατήσεις στην πόλη σου ΑΦΟΒΑ. Πλέον τα παιδιά τα συνοδεύουν οι παππούδες ή οι γονείς αν προλαβαίνουν από τις υποχρεώσεις της δουλειάς στα σχολεία ή στις ποικίλες εξωσχολικές δραστηριότητες που μπορεί να απέχουν μόλις δύο τετράγωνα. Πλέον η τηλεόραση και οι αναμεταδιδόμενες εικόνες της εδραιώνουν το κλίμα εκφοβισμού και αναγάγουν σε αναγκαιότητα την προστασία που μπορεί να πάρει τη μορφή της αποξένωσης και να αγγίξει τα όρια του ρατσισμού με την ίδια ευκολία. Πλέον η σύγχυση κυριαρχεί και το ζητούμενο είναι το τομάρι του καθενός. Πλέον το νέο είδος ατόμων και όχι ανθρώπων είναι οι παρτάκηδες, γνήσια τέκνα των ωχαδερφιστών. Οι νέοι όροι όπως χλιδάνεργοι δε χτυπούν την πόρτα, αλλά ζουν μέσα και ανάμεσά μας. Αλλά πως αλλιώς γίνεται όταν στερείται την αυτονομία και την ελευθερία του παιχνιδιού από την παιδική ηλικία να θέλουμε το ίδιο παιδί που του παρείχαμε τα πάντα ξαφνικά να γίνει διεκδικητής!
Η φύση δίνει τις δικές της απαντήσεις. Τα νερά που κατεβαίνουν από τα βουνά αν κατέβουν χειμαρρώδη δε θα προλάβει το έδαφος να αφομοιώσει τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για να εμπλουτιστεί και να δώσει τους καρπούς της απόλαυσης. Αν δε κατέβουν καθόλου, η ξηρασία θα είναι αναπόφευκτη. Και εμείς που έχουμε βιάσει τη φύση απαιτούμε και περιμένουμε. Και σαν επαίτες, σα βιαστές δεν αναγνωρίζουμε το ίδιο μας το πρόσωπο στο καθρέφτη της αλήθειας. Πρώτα βιάστηκε η ανθρώπινη φύση εκ των έσω, μετά στο ίδιο της το σπίτι και μετά δεν υπάρχουν όρια, χάνεται ο έλεγχος.
Άραγε είναι συμπτωματικός ο εγκλωβισμός των τετραγώνων; Ζούμε σε τετράγωνα, μετράμε σε τετραγωνικά μέτρα, μας ελέγχουν τη σκέψη γυάλινα τετράγωνα. Και ας ξέρουμε ότι ο κύκλος δε τετραγωνίζεται!
Σχόλια