Στη σκιά του 30φυλλου

Η σκιά του τριαντάφυλλου πέφτει πάνω στο γυάλινο τοίχο της αδιάφορης σιωπής σου. Συγκρούεται με αυτή συμβολίζοντας την πιστότητα και τη τελειότητα. Το μαύρο τριαντάφυλλο, αυτό της ερήμου και το τεχνητά γονιαδιακά μεταλλαγμένο μπλέ τριαντάφυλλο πέφτουν στα πόδια σου κομμένα. Η σκιά τους καταφέρνει να μη τσακιστεί, τόση ανείπωτη αλήθεια δε χαλαλίζεται. Δεν αποτελεί το αντιβαρο της ομορφιάς η αλήθεια σου.

Αλλάζω γωνία, αλλά οι στροφές δεν ανεβαίνουν, δε τραβάει στην ανηφόρα η τόση μοναξιά. Μόλις ένα βήμα μακρυά, κι όμως ένας γκρεμός ανάμεσα. Μας καταπίνει και μετά το τόσο φώς που δεν αντέχεις χωρις τα μαύρα σου γυαλιά καθρέφτες, σε φτύνει. Επέλεξες να τρυπηθείς απο το αγκάθι των θέλω σου για να τα κόψεις. Οι επιθυμίες χρωμάτισαν τα δάχτυλα που τα άγγιξαν για να τα κόψουν. Κόκκινο δεν είναι το φανάρι, αλλά το αίμα που ρέει μέσα στα ανεκπλήρωτα όνειρα σου. Για να σου θυμίζει κάθε στιγμή πόσο απέχουν απο τη καθημερινότητά σου.

Working class heroe θυσιασμένος αμνός, καμένο χαρτί μιας σημαδεμένης τράπουλας. Η μοιρασιά ήταν τέτοια ισχυρίζεσαι και θωρακίζεσαι στο σήμερα σου. Πού να κυνηγάς χίμαιρες. Ασε να σε κυνηγούν αυτές. Να σε καταδιώκουν και να κλέβουν τις ανάσες σου. Εσυ πόνταρες το είναι σου στην ασφάλεια του κενού...Χαρακίρι.