Φτερό και πείραγμα

Σήμερα θα μιλήσουμε για φτερά. Το φτερό που έπεσε απο την ουρά του περιστεριού, έπεφτε περιστροφικά και όχι κατακόρυφα. Αμέσως έγινε αντιληπτό, οτι έβρισκε αντιστάσεις που δημιουργούσαν την απρόσμενη κυκλική σχέδον κίνηση.

Συνήθως, η μία εικόνα που μου έρχεται στο νου και αφορά τα φτερά είναι αυτή των ινδιάνων. Αυτοί οπως έχουν αποτυπωθεί σε πίνακες και παιδικά παραμύθια. Αυτοί που δε γούσταραν τις φωτογραφίες, μη τυχόν και ο φωτογραφικός φακός τους έκλεβε τη ψυχή.

Συνήθως η έκφραση που μου έρχεται στο μυαλό και αφορά τα φτερά ειναι φτερά, πούπουλα και πίσα. Τί περίεργο τόσο η εικόνα όσο και η έκφραση συναντιώνονται στη σκοτεινή γωνία του φόβου. Στην άγνωστη πλευρά του εαυτού που δεν αντέχεται, που δεν ανέχεται την ευτέλεια του.

Όταν μας μιλάνε για το παγκόσμιο χωριό οπου ζούμε, ο πιο διαδεδομένος τρόπος είναι να αναφερθούν στο πέταγμα της πεταλούδας στη μία άκρη του κόσμου, που μπορεί να έχει τον αντίκτυπο τυφώνα στην άλλη άκρη του κόσμου.

Αν και τα φτερά είναι προορισμένα για να σε απογειώνουν, να σε κάνουν να πετάς μακρυά, πιο πάνω απο τις σκέψεις και τα σύννεφα. Όταν όμως τα φοράς πάνω στο κεφάλι σου η φαντασία εγκλωβίζεται. Έτσι τυρανικά ξυπνάς τους φόβους του παρελθόντος που σου κλείνουν ραντεβού στο παρόν για να προδιαγράψουν ένα ζοφερο μέλλον.

Κι όμως το χαμόγελο της Μόνα Λίζα συναντήθηκε στο μυαλό του Λεονάρντο με τις πρώτες εφευρέσεις που αφορούσαν την προσπάθεια του ανθρώπου να μιμηθεί τα φτερωτά πλάσματα και να κατακτήσει τους αιθέρες.

Αύριο, θα λάβει χώρα το μεγαλύτερο πείραμα του αιώνα στο ινστιτούτο Cern. Η αναπαράσταση του big bang, της δημιουργίας και της αρχής της για την ακρίβεια! Ερωτήματα που βασανίζουν θα απαντηθούν και πάω στοίχημα, άλλα τόσα θα προκύψουν. Έτσι απλά και φυσικά!
Όπως πέφτει ένα φτερό που ζυγίζει όσο το βάρος όλων μας των φόβων...