Υποθέσεις του απραγματοποίητου

Πειράζει που δεν πιστεύω στα λόγια; Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, τα ειλικρινή και μικρά, ποτέ δεν είναι αρκετά για να απεικονίσουν τις πράξεις και να αντικατοπτρίσουν τα έργα. Κι όμως τα χρησιμοποιώ όταν γράφω, από ανάγκη, από συναίσθημα, από αδιέξοδο. Και ναι είναι τόσα που δε τολμώ να πω, άλλα τόσα αυτά που δε τολμώ να κάνω…
Οι άνθρωποι είναι που με την πολυπλοκότητα και τους φόβους τους περιπλέκουν τα πράγματα που κατά βάθος είναι απλά. Με νιώθεις; Το νιώθεις; Μη του δώσεις όνομα. Δε με ενδιαφέρουν οι ταμπέλες. Δεν πουλιέμαι και δεν αγοράζω. Θέλω να ζω. Το σήμερα, το εδώ, το τώρα. Ξύπνησα από έναν εφιάλτη με καθυστέρηση σήμερα. Δε μπορούσα να αναπνεύσω. Θα ήθελα να με πάρεις αγκαλιά, θα ήθελα να σε φιλήσω.
Θα + παρατατικός-> Υποθετικός λόγος του απραγματοποίητου. Μάλλον αυτό θα είσαι και θα παραμείνεις για μένα. Σα σταγόνα ανοιξιάτικης βροχής σε σπασμένη ομπρέλα που πάντα βρίσκει στόχο, θα κυλάς στο πρόσωπο μου για να με φυλακίζουν τα ανείπωτα και τα απραγματοποίητα...
Κοιμόσουν δίπλα μου και ήσουν μίλια και χιλιόμετρα μακριά, στο παρελθόν, στις σκέψεις, στα όνειρα, στο μέλλον, στο βυθό. Εκεί που δε στέκομαι, ανάμεσα. Κοιτάς τη φωτιά και δεν μπαίνεις μέσα. Προτιμάς να προκαλείς για να θυμάσαι πως είναι να ζεις τη στιγμή της σπίθας!
Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Μπερδεύτηκα. Ειλικρινά έχω γεμίσει με ρήματα και ερωτήματα. Αλλά κανένα ουσιαστικά από αυτά που θέλω να ακούσω. Ξέρω πως δε προσγειώνομαι στην πραγματικότητα και τη καθημερινότητα που επιλέγεις να ζεις. Μπαίνω, βγαίνω, αλλά δε μένω. Δεμένο το όνειρο, το συναίσθημα, το μυαλό και το στόμα. Μα πάνω απο όλα η καρδιά. Για πόσο ακόμα;!