Καλοκαιρινοί φόβοι και ευχές

Πώς λύνεις ένα sudoku χωρις αριθμούς; Η απορία των ημερών...

Μερικές φορές ακούγεται σαν αστείο, αλλά η εικόνα που θέλουμε να προβάλουμε στους άλλους μπορεί να λειτουργεί και σαν αυτοπαγίδευση. Αλήθεια γιατι μερικά άτομα ψοφάνε για φιλοθεάμων κοινό, συνεπαρμένο ακροατήριο, όταν κυρίως τους αρέσει να ακούνε τη δική τους φωνή. Ευτελή κίνητρα με εκρηκτικά αποτελέσματα! Όταν προσπαθείς να αναμίξεις τις ουσίες ενος καλοκαιρινού κοκταίηλ με αντικειμενό στόχο να δροσιστείς, ποτέ μην επιλέξεις διπλή δόση λανθάνοντα εγωισμού, η γεύση που προκύπτει είναι άκρως ξυνή, για να μην πώ ξύδι!

Απο τις φωτογραφίες που τραβάμε στις διακοπές, προτιμώ αυτές των τοπίων και τις φυσικές. Οι στημένες δε λένε πολλά, δεν αποπνέουν συναισθήματα. Μάλλον είναι καλύτερα οι άλλοι να μη γνωρίζουν οτι φωτογραφίζονται, έτσι για να τους κλεβεις στο στιγμιότυπο τη ψυχή πιο εύκολα!

Για αυτό σου λέω μη στήνεσαι, μην πλασάρεσαι,μην πουλάς μούρη,ιδιαίτερα εκεί που οι άλλοι δε θέλουν να αγοράσουν. Όχι τίποτα άλλο, είναι οξύμωρο και καθόλου καλοκαιρινό να θεωρείς οτι τα έχεις βρεί με τον εαυτό σου και στην ουσία να αρέσκεσαι να είσαι ο πιο θερμός θεατής του!

Τελικά η χειρότερη πυξίδα είναι ο φόβος. Άλλοι φοβούνται τους άλλους και άλλοι τρέμουν τον εαυτό τους! Ο φόβος του οτι περνάς απαρατήρητος, ο φόβος οτι δε θα αφήσεις τίποτα πίσω για να σε θυμούνται, ο φόβος οτι δεν εξελίσεσαι, ο φόβος οτι δε μοιράζεσαι...

Για να μοιραστείς τον ευατό σου με κάποιον σύντροφο δεν έχει ουσία μόνο να τον γνωρίζεις και να τον προβάλεις.Ίσως πιο σημαντικό είναι να έχεις αποδεχτεί τις ατέλειες σου και να μη τις μακιγιάρεις. Ζήτω οι μακιγιέρ μεγάλων επιφανειών και όχι μικρων ψυχών!

Για να μη ξεχάσω... τη καλημέρα που ήθελα να σου πώ προχθές, την αποθήκευσα στα πρόχειρα, σου έστειλα τη δεύτερη επιλογή, την πιο πεζή. Η πρώτη εξέφραζε τη διάθεση των ημερών: δε θέλω να σηκωθώ απο το κρεββάτι, θέλω να γυρίσω ανάποδα το μαξιλάρι, την πλάτη μου στη καθημερινότητα, να είμαι σε διακόπές και να μείνω ανάμεσα στα σεντόνια που ακόμα αποπνέουν το αρωμά σου και να χαζεύω τη θάλασσα, τον ορίζοντα, τη θέα ενός καλοκαιριού που το μόνο που μου εύχεται είναι... πριν ψοφήσουμε, ας γαμήσουμε. Άκρως ρομαντικό δε βρίσκεις;! Ελα όμως που αυτός είναι ο αντικειμενικός στόχος της υφηλίου!

Τί κρίμα που εγώ εξακολουθώ να αστοχώ! Ή μήπως δεν είναι΄!