Σε τροχιά ακινησίας

Όλοι μου λένε βάλε στόχους στη ζωή σου...Να βρώ ένα σκοπό και να τον επιδιώξω.
Σ'αυτούς φαίνεται οτι έχει έρθει η ώρα μου...Επι σκοπώ-Έτοιμοι- Πύρ..!

Τους κοιτάω στα μάτια. Παρατηρώ τις εκφράσεις τους και...ακινητοποιούμαι! Γίνομαι σχεδόν ανύπαρκτη, για την ακρίβεια δεν αισθάνομαι. Τους πονάω με την έννοια της κατανόησης, αλλά τα λόγια τους δε με αγγίζουν. Δεν ηχούν στα αυτιά μου παρά μόνο το κενό. Απέχουν τα λόγια απο τις πράξεις, λές και άλλοι μιλούν και άλλοι δρούν. Και εγω έχω βαρεθεί να αντιδρώ στα καπρίτσια του καθενός!
Ο σκοπός για μένα είναι στη μελωδία της μουσικής και μόνο εκεί! Δεν υπάρχει αλλού! Όλα τα άλλα είναι αυταπάτες, μικρές νίκες και εμμονές που απομακρύνονται με ταχύτητα όπως τους ρουφάει η μαύρη τρύπα του χρόνου. Όλοι αναζητούν σταθερές στη ρευστότητα της ύπαρξής τους. Μάλιστα μέσα στη ματαιότητα και την απόλυτη αποβλακομάρα τους τις διδάσκουν και συμβουλεύουν τους μικρούς τα τί και τα πώς να τις κατακτήσουν. Και μέσα στην πορεία μένουν με την ίδια απορία:"πού ειμαι τώρα, ποιός είμαι τώρα, γιατι ούτε και αυτό δε μου είναι αρκετό;"
Η πλεκτάνη της παγίδας που στήνει μέσα μας το τέρας της μάσκας μας θεριέυει έτοιμη να κατασπαράξει τη λιγοστή αγνότητα της παιδικής ματιάς που ενίοτε θυμόμαστε πως αντίκρυζε τα πράγματα γύρω της. Και το παιδί γίνεται γέρος με τρομακτική ταχύτητα...γερνάει και γυρνάει πίσω... θέλει στοργή, φροντίδα, προσοχή, ενδιαφέρον και αγάπη.
Στο ενδιάμεσο έχουμε όλοι μάθει να προσαρμοζόμαστε! Ανάλογα με τις ανάγκες των ρόλων. ΕΎπλαστοι, ΕΥκίνητοι, ΕΥπροσήγοροι, ΕΥχάριστοι... ΕΥτυχείς;!
Εγω πάλι παρέα με τον εγωισμό μου αυτοχαρακτηρίζομαι ως εξής:
Δύσκολο παιδί....Δυσνόητος άνθρωπος...Βαριά καρδιά...Μαύρη σκιά!
Σκιάζομαι που δεν... σκιάζομαι κι όταν!
Δε τρέμω όμως το φόβο μου, πνίγω την ελπίδα του. Όπως ο στόχος δε με παίρνει μαζί του, έτσι φυλάω "σκοπός" σφυρίζοντας σκοπούς αργόσυρτους και παραπονεμένους. Έτσι μένουν όλοι...έτσι τους αφήνω. Και έτσι γίνομαι ένα με αυτούς, άργό και παραπονεμένο άτομο . Μέχρι να μείνω... -ΑΚΙΝΗΤΟΣ, ΑΛΤ ΤΙΣ ΣΥ;!
-άνθρωπος;