Προσπάθειας το ανάγνωσμα

Ενα μικρό παιδί εχεις γίνει. Αλήθεια, είναι τόσα πολλά που θέλω να προλάβω να σου πω, αλλά οπως τα μικρά παιδιά δεν έχεις τη διάθεση να τα ακούσεις. Προηγείται η δική σου ανάγκη για προσοχή και ανακούφιση. Δεν ξέρω και εγω πως να επικοινωνήσω με κάποιον που λίγο λίγο βλέπω να ξεθωριάζει. Μέρα με τη μέρα, βλέπω τις δυνάμεις σου να σε εγκαταλείπουν και στέκομαι εξίσου ανήμπορη παραδίπλα άλλοτε να προσπαθώ να λειτουργώ ανακουφιστικά και καταπραΰντικά και άλλοτε να προσπαθω να σε πιέσω για λίγη παραπάνω υπομονή και κουράγιο.
Έχεις χάσει τη γη κάτω απο τα πόδια σου και αισθανεσαι βάρος στους άλλους. Και οτι και αν κάνουμε για να ανατρέψουμε αυτά τα συναισθήματα είναι μάταιο. Και βλέπω οτι ολοι μένουμε στην προσπάθεια...
Μιλώντας για προσπάθεια, θυμάμαι εκείνα τα μπλέ μου τετράδια με το μισό χώρο για ζωγραφική και τον υπόλοιπο με γραμμές. Τα μισούσα, επειδή δε μου άρεσε να ζωγραφίζω. Μια μέρα έπρεπε να κάνω το βουκεφάλα και η μουτζούρα μου έμοιαζε με σκύλο πιο πολύ παρά με άλογο. Και ήρθες κουρασμένος μετα τη δωδεκάωρη δουλεια με βρήκες να κλαίω κι έκατσες και μου ζωγράφισες το πιο όμορφο άλογο! Και είπες δεν έχει σημασια αν δε τα καταφέρνεις, αρκεί να προσπαθείς!
Και περίπου μια δεκαετία αργότερα όταν πρωτοδουλέψαμε μαζι στο οικογενειακό μαγαζί, επειδή θεώρησα κοροιδία την τυπική αμοιβή των 5 δραχμών την ώρα, γυρισα και σου είπα σα μπαμπάς είσαι φοβερός, αλλά σαν εργοδότης είσαι χάλιας. Θυμάμαι κάναμε να μιλήσουμε έξι μήνες μετα απο αυτό και αν δεν ερχόντουσαν Χριστούγεννα και οι γιαγιάδες τα δύο αγύριστα κεφάλια μας θα έχαναν και άλλο χρόνο. Και πόσο το έχω μετανιώσει για το χαμένο αυτο χρόνο...
Όταν πρωτομετακόμισα απο την οικογενειακή εστία, μου είπες οτι αυτό περίμενες να το κάνω μόνο όταν θα έφτιαχνα τη δική μου οικογένεια. Σου είπα οτι θέλω το χώρο μου, έκανες άλλους έξι μήνες να με επισκεφτείς στο πρώτο δικό μου σπίτι και τότε ήταν που είπες οτι οπου και αν στεγάσω τη μοναξιά, πάντα αυτη θα με ακολουθεί γιατι είναι μέσα μου.
Και τώρα που είμαι για τα καλά στη τρίτη δεκαετία μου μετέωρη, ανάσφάλιστη και με θολή προοπτική, βλέπω στα μάτια σου την απογοήτευση. Και είσαι εσυ που μου ζητάς συγνώμη που με αφήνεις έτσι, τώρα στα δύσκολα... Και προσπαθώ τα δύσκολα να τα κάνω εύκολα, αλλά δεν προκύπτει! Τα υπόλοιπα βαραίνουν στην εξίσωση της προσπάθειας...
Το απόγευμα άκουσα το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά για τα Χριστούγεννα...Ξέρεις εκείνο που λέει "Χριστούγεννα. Δεν περιμένω όμως τίποτα πια. Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά..." Και σκέφτομαι οτι ακόμα είσαι ο δικός μου Αι Βασίλης και το μόνο πράγμα που περιμένω σα δώρο είναι να περάσουμε μαζί αυτές τις γιορτές. Και δεν εξαρτάται απο εμάς όσο και αν το προσπαθούμε...