Το παρήγορο αλλά

Πώς συμβιβάζεσαι με την απώλεια; Μετά το σόκ, ακριβώς όπως όταν κατακάθεται η σκόνη και τα μάτια προσπαθούν να διακρίνουν μέσα στην αντηλιά ένα σταθερό σημείο. Με τον αυτόματισμό προσπαθεί ο καθένας βρεί το βηματισμό του. Η ρουτίνα, οι υποχρεώσεις, η τάση να στηριχθεί ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας...Η αλήθεια χάνεται στα ψιλά γραμματα της καθημερινότητας. Και νά'μαστε πάλι αγκαλιά με το εσωτερικό χάος που τρέφει το τέρας. Πότε το τέρας της αμφιβολίας, πότε της αλαζονίας και πότε της προαίρεσης και της καλοσύνης. Κατα βάθος, όλοι καλοί είμαστε, το κατα μόνας είναι που τρομάζει! Τους άλλους, το τέρας...
Μου λείπεις, αλλά με παρηγορεί η σκέψη οτι δεν πονάς πιά.
Μου λείπεις, αλλά με παρηγορεί η σκέψη των τελευταίων γαλήνιων στιγμών σου.
Μου λείπεις, αλλά είσαι μέσα στο αίμα και τις σκέψεις μου, θες δε θές, την πάτησες!
Μου λείπεις, αλλά γέμισες αλλά και όχι γιατι την υπόλοιπη ζωή μου.
Απο όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια τον Ιούλιο, το γιατί δε κυριάρχησε στη σκέψη μου. Αυτό που κυριάρχησε, γνωρίζωντας οτι όλα γινονται για κάποιο λόγο, ήταν και είναι το αλλά! Όλοι κάποτε θα δούμε την πόρτα της εξόδου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, γρηγορότερα ή αργότερα, άσχετα με τα υπάρχοντα, τα πιστεύω μας, το χαρακτήρα και τα όποια μίζερα ή μη κατορθώματα μας. Το θέμα είναι στο αλλά και στο μεταξύ τι γίνεται; Τί έχουμε προλάβει να νιώσουμε, να καταλάβουμε και να δώσουμε και να σώσουμε!
Το αλλά χαμογελά παρήγορα, λοξα...εξαρτάται πώς το βλέπεις και απο πού κάθε φορα...