Γλυκόπικρα ονειρέψου...

Με πικραμύγδαλα σημαδεύεις το χρόνο. Οι μέρες που περνούν σε κρύβουν και κρύβονται στη γεύση μιας ρουτίνας που σκιαγραφείται και αποτυπώνεται με ένα ρήμα που σε κλείνει και κλίνεται σε όλους τους δυνατούς χρόνους
Β Α Ρ Ι Ε Μ Α Ι
Πένθιμη καθημερινότητα. Σε πεθαίνει η εγκατάλειψη του χθεσινού σε ένα ανούσιο σήμερα. Σήμερα που έχεις ξεχάσει να μοιράζεσαι. Σήμερα που ο φόβος σε κρατάει απο το να αφήνεσαι. Γεύση θανάτου παντοτινού. Το κερί ιχνηλατεί το σκοτάδι. Η κάφτρα του τσιγάρου ανταγωνίζεται τη σκιερή σου μορφή.
Η κόκκινη βροχή σκιάζεται απο τα ναυαγισμένα όνειρα.
Ούτε φάρος, ούτε λιμάνι, ούτε κάν άγκυρα...
Θυμός, οργή, απογοήτευση και πίκρα. Πολύς πόνος. Άνθρωπος μόνος. Διχασμένος.
Τα φτερά βαριά σα βλέφαρα που φέγγουν κοιτώντας στη λάμψη της φωτιάς, το αύριο. Πόσο θα είναι διαφορετικό;
Απορείς... Σπασμένα αμέτρητα γυαλιά απορίας...
Γυαλί τα μάτια, μη κοιτάς
Γυαλί τα μάτια, μη τα κλείνεις
Γυαλί τα μάτια, πάλι κλαίς?!
Κι όμως διψάνε ακόμα...σπινθοβολούν!
Και παίζεις σα το παιδί με το παιδί. Μια ευκαιρία. Μιά δεύτερη ευκαιρία. Σου σκουπίζει απο τα μάτια σου όσα δάκρυα δεν πρόλαβες να σφουγγίσεις και τα είδε...
Δε το σταμάτησαν τα γυαλιά. Δε βαριέται. Απλά ζεί. Λίγο πιο ανέμελα και σιγουρα χωρίς φόβο. Αυτόν τον ζείς μόνο εσυ. Στον χαρίζει.
Έλα να παίξουμε ντε!
-Ηρθε ώρα για ύπνο
και εσυ μεγάλωσες...
Καληνύχτα!