Η πυξιδα της αγάπης...

Ν'αγαπάς χωρίς πως, χωρίς γιατι κάθε πληγή ανοιχτή
χωρίς παρόν και παρελθόν
χωρίς χθες, αυριο, σήμερα
χωρίς να περιμένεις ανταπόκριση
χωρίς ανταπόδωση και σύνορα!

Ν'αγαπάς έτσι που να ελευθερώνεις!
έτσι που να σχίζεται η καρδιά σου και να ματώνεις
έτσι που να γονατίζεις και να μη μετανιώνεις...
έτσι που να χάνεσαι σα στη θάλασσα σε κάθε βλέμα
έτσι που να μη σε νοιάζει αν είναι της στιγμής ή ψεμα

Αρκεί που έχεις την πυξίδα της αγάπης και τόσο δε σε φόβισαν
δε σε παίδεψαν
δε σε λύγισαν
δε σε έδεσαν
δε σε παραπλάνησαν
δε σε πλάνεψαν
Όσο να τον ξεχάσεις
να τον θάψεις
να τον εγκαταλείψεις ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ στην άβυσσο του φόβου
της μιζέριας
της απουσίας
της ανασφάλειας
της αυτολύπησης
του πόνου...

Η πυξίδα, ο τρόπος της αγάπης σα καλοκαιρινό καλοδεχούμενο αεράκι σε βγάζει σε λιμάνι και εμένα σε λησμονιάς ταξίδι. Με αφήνεις να σε αφήσω. Γιατι για άλλους το άκουσμα της σημαίνει αράζω και για άλλους τρελούς σαν εμένα τάζω και στάζω.
Και οι σταγόνες μέσα στη σπηλιά δημιουργούν σταλαγμίτες και στασταλακτιτες. Και όταν πια τα πανέμορφα σχέδια δεν είναι αρκετά ψάχνουν πάλι για διέξοδο και με πλημυρίζουν και καθεμιά τους στάλα γίνεται κύμα και εγώ η θάλασσα με φάρο και κάβο μακρυνό χαρισμένο σε όσους δεν ήταν αρκετοι για την ομορφιά του ταξιδιού.

Η πυξίδα στο ποτέ, στο τώρα και για πάντα θα σε ψάχνει...