Ο χάρτης με το χ..!

Active Member-Η Αλεπού του Βάλτου
Album-Απ'τον τόπο τής φυγής

Μια φορά και έναν καιρό ένας φίλος παλιός
που έτυχε να' ναι αλεπού λεει κι αυτός
θυμάμαι είχε πει μια ιστορία που' χε ακούσει παλιά
για έναν βάλτο που 'χε πάρει το φεγγάρι αγκαλιά.
Και μια αλεπού που έμενε εκεί
κλεισμένη χρόνια κι όλα αυτά σιωπηλή φυλακή
να παλεύει παντού λίγο χώμα να βρει
για να φυτέψει ένα σπόρο από στάχυ στη γη.
Ένα σπόρο από τους λίγους που' χε πάρει μαζί
μήπως και δώσει λέει στο βούρκο ζωή
και έσκαβε τόσο βαθιά φοβόταν λέει πως το χώμα
δεν είχε ακούσει τις ευχές της ακόμα.
Ή πως ήθελε λίγο απ' το όνειρό της να κλέψει
και κράταγε μέσα του ό,τι είχε φυτέψει
χωρίς βλαστάρι να βλέπει, να παίρνει καρπούς
και μοιάζαν ψεύτικα όλα της αλεπούς.
Μα έσκαβε ακόμα πιο βαθιά και που να δεις
όταν απάντησε η γη κι ο ήλιος της αυγής
για τον τελευταίο σπόρο που είχε βάλει απ' το όνειρό της
τότε κοίταξε ψηλά και ακούν ακόμα το ουρλιαχτό της.
Πήρε λοιπόν τους καρπούς και ενώ δεν είχε να φαει
τους έβαλε όλους στο χώμα και άρχισε να γελάει
και άρχισε λέει να βλέπει από τις στοίβες βουνά
είδε φεγγάρι και ήλιο να κυνηγιούνται ξανά.
Έτσι ξεχνούσε την πείνα, την κομμένη ουρά της
τα βρώμικα χόρτα που υπήρχαν κοντά της
βούταγε μέσα στη λάσπη έμοιαζε θάλασσα τώρα
είχε τριγύρω τα στάχια, χρυσαφίζαν σαν δώρα.
Και κάθε φορά που η γη γεννούσε
τα μάτια σήκωνε ψηλά στον ουρανό κοιτούσε
κι άφηνε το ουρλιαχτό της να φοβίζει τα πουλιά
που όταν νοιώθανε ζωή πέταγαν τόσο χαμηλά.
Μα φύλαγε τους σπόρους πιο πολύ κι απ' την ζωή της
το μοναδικό όνειρό της που ταξίδευε μαζί της
διάλεξε εκεί στον βάλτο να τ' αφήσει
και έσκυψε στη γη να της μιλήσει.
«Θες δε θες θα βγούνε κι άλλα
πιο καλά και πιο μεγάλα
σκάβω βαθιά και σ' αφήνω φυλαχτό
ένα ακόμα ουρλιαχτό».

Αντίκρυ λέει θανάτου η αλεπού του βάλτου
το τελευταίο ουρλιαχτό της στη γη το 'θαψε εμπρός της
και φώναξε στο στάχυ τύχη καλή ρε να 'χει
να τ' αγκαλιάζει η γη και ο ήλιος σαν θα βγει.
=====================================================================================

Όταν βλέπεις το χείλος του γκρεμού και δεν πλησιάζεις απλά πιο κοντά για να κοιτάξεις το κενό, αλλά κατευθύνεσαι κατά πάνω του με όλη σου τη φόρα και τη δύναμη, αυτό τι μπορεί να λέει για σένα; Αυτή η φράση έχω την αίσθηση οτι αποδίδει την πραγματικότητα που ζούμε σε όλες τις εκφάνσεις της. Η πραγματικότητα αυτή δεν είναι εικονική. Αλλά απεικόνιση της σύγχησης κοινωνικής και υποκειμενικής. Στο παρά κάτι μιας νέας αρχής και αντί να έχω κάτι αισιόδοξο να μοιραστώ, επικοινωνώ φόβο και οτι δεν έχω καταχτήσει απλά με καταδιώκει!



Ειλικρινά, θέλω να γράψω κάτι αισιόδοξο, αλλά οπου και αν γυρίσω τη ματιά μου η μιζέρια κυριαρχεί. Αντιμετωπίζεται η μιζέρια με χιούμορ; Μπα οι άλλοι το εκλαμβάνουν ως ολιγωρία και όχι ως αλληγορία. Καθημερινά συναναστρέφομαι με ανθρώπους που η ξαφνική αλλαγή στη ζωή τους, θεωρείται σαν ήττα και εστιάζουν στο τέλος μιας πορείας και ακόμα και αν προσπαθούν δεν αντιμετωπίζουν οτι ανοίγεται μπροστά τους σα μια ευκαιρία. Εξασκημένη ματιά στην απαισιοδοξία! Πραγματικά είναι σα να έχουμε μάθει να αντικρύζουμε όλη μας τη ζωή μέσα απο το πρίσμα της. Θέλεις η έλλειψη συνειδητοποίησης της ρευστότητας της ύπαρξης και της παροδικότητά μας, λειτουργεί σαν εμπόδιο και όχι σαν εναρκτήριο λάκτισμα, σαν εφαλτήριο για νέες επιδιώξεις, εξερευνήσεις, ταξίδια. Προτιμούμε τα πάθη και τα ξύδια!



Λοιπόν μπήκαμε στο μήνα του όχι, με μια διάχυτη αρνητικότητα που περονιάζει οτι πιο θετικό υπάρχει. Τελευταία έχω μια καινούργια εμμονή, να σκάβω για θησαυρούς. Δε σκάβω χώμα, άλλες φορές σκάβω εικονικά, άλλες φορές λεκτικά και τις πιο πολλές φορές μέσα στις στάχτες και τα σκατά. Θα παρατήσω το φτυάρι για τις κουτσομπόλες, το νεκροθάφτη και τα κοράκια του. Αυτοί είναι της ίδιας συνομοταξίας. Απο δω και στο εξής θα σκάβω με τα δάχτυλα. Θέλω να σκάψω δέρμα, ψυχή, χείλια, φιλιά, όνειρα. Θα σκάψω με όλες μου τις ανικανοποίητες και αχόρταγες αισθήσεις τα σύννεφα, τη θάλασσα, τον έρωτα, τον ουρανό, εσένα... Σε προειδοποιώ δεν πάω στα χαμένα!