Η επέτειος των κρύων δαχτύλων

Με μαχαίρωσες και στάζω απόψε στα υπόστεγα των ματιών σου,
Σπάω σε αναρίθμητα χρώματα। Μα ξεπλένω το πράσινο της ελπίδας।
Δεν ελπίζω πια, έχω ξεβάψει।
Περικυκλωμένη απο αδιάφορους ήχους, έχω επικεντρωθεί στις σελίδες που δε ξεφύλισες। Κόβομαι καθώς κόβω τις σελίδες από τα σπιράλ μου τετράδια। Μένω άδεια।Έχω μείνει πίσω, εκεί σα στην ίδια τάξη। Μου'χεις τάξει να μένω εκεί, στο βάθος, στο πίσω μέρος του μυαλού, ανάμεσα στις σκέψεις, ενδιάμεσα στις λέξεις και τις γραμμές, στο μέσα μέρος της καρδιάς। Μιά καρδιά βαριά σα το μολύβι, αλλά τόσο ματωμένα κόκκινη। Έτσι χωρίς λόγο κολημένη στο όποτε, στο χθές, στο ποτέ। Σε λόγια της στιγμής που τα ξεστομίζεις και δε τα εννοείς, ούτε τα ευνοείς।
Στα σ' αγαπώ που είναι γραμμένα στις σελίδες των σπιράλ που απόψε διάλεξα να κάψω μία-μία με τα διακοσμητικά και αρωματικά κεριά σου। Θέλω να τα κάψω, δε θέλω να τα πετάξω। Εγώ θέλω να πετάξω μέσα απο το στόμα σου। Αυτά δε θά'φταναν με τίποτα ψηλά। Σέρνουν και σέρνονται γύρω απο γυμνούς αστραγάλους και γυμνούς λαιμούς σαν αλυσίδες με πρόθεση τον πνιγμό। Πνίγομαι, δε μπορώ να αναπνεύσω। Βαρύς σταυρός τα λόγια θα έπρεπε να σε έπνιγαν όχι την ώρα που τα ξεστόμιζες, αλλά όταν τα σκεφτόσουν...
Τρείς τελείες για την ατέλεια। Τόσο στοιχίζεις, όσο τα σημεία της στίξης χωρίς θαυμαστικό। Τρείς τρελές σιωπές, όσα τα ξεπεταγμένα λόγια, φιλιά και οι αγκαλιές।
Με ρώτησες γιατί σε γνώρισα। Δε μου αναγνώρισες σαν ελαφρυντικό το οτι με χώρισα στα δυό, στα τόσα όσα που ποτέ δε σου ζήτησα, μα τόσο νοστάλγησα। Ευχήθηκες να με χαίρεσαι ανάμεσα σε δυό γουλιές μπύρας। Και η απάντηση ήρθε για να σε νοιάζομαι και να σε αγαπώ...
Είναι θέμα φαντασίας, απωθημένου και απόλυτης τρομοκρατίας। Τρομάζω στην ιδέα οτι προτιμώ το κρασί που πάλιωσε, αν δεν ξύνισε περιμένωντας να το πιείς। Τα χείλη σου δε θα το αγγίξουν και τα δικά μου ποτέ δε θα δροσιστούν απο τα φιλιά σου। Στέρφα και άνυδρη γή θα ξεδιπλώνεται μέσα στα διψασμένα μάτια και θα ξεσκίζεται απο τη φωτιά που ακόμα θα καίει από αγρύπνια και προσμονή για να αντικατοπτρίζει τα απραγματοποίητα όνειρά σου।
Ελαφρό το χώμα που τα σκεπάζει। Μη μου ανάψεις άλλο τσιγάρο, θέλω να σβήσεις από μέσα μου το χάρο που με το δρεπάνι του θα ζωντανέψει το είναι σου।