Καλό υπόλοιπο

Πέρασε καιρός απόλυτης απραξίας και σιωπής. Η ανενεργεία δεν ορίζεται η ανεργεία πάλι αντίθετα πετάει Μάτια και Ψυχές έξω... απο τη ζωή. Καλπάζει και κάποιοι επενδύοντας σε αυτή στοιχηματίζουν, ενώ άλλοι πολιτικολογούν. Ενώ παράλληλα, άλλα μάτια παρακολουθούν ξιπασμένα και άλλα ματια απονευρωμένα.  Comfortably ή καλυτερα uncomfortably numb.
Δε ξέρω τα δικά σου μάτια τι γουστάρουν να διαβάσουν. Ξέρω τα δικά μου τα γκαβά τι κατεγραψαν για να μοιραστούν.
Ανοιγόκλεισε...

Η προετοιμασία είχε γίνει ήδη. Ο λάκος βαθύς, οτι αναλογεί στο κουφάρι που μένει πίσω. Η αξίνα έπεσε βαριά δυο τρείς φορές να σπάσει το ξύλο. Δε θυμάμαι απο τί ξυλο είχαν διαλέξει να είναι. Ο ήλιος έλαμπε χασκογελώντας πάνω απο τη ζοφερή εικόνα του σάβανου που σηκώνεται.

Πετάρισε...

Η ψυχή μου μαγκώθηκε καθώς πεταχτηκαν κατσαρίδες προς το μερος που αφήνονταν ομολογουμένως οχι  με ιδιαίτερη προσοχή τα κόκκαλα. Το πάνω μέρος ενός κρανίου που κάποτε μου χαμογελούσε. Το δεξι άκρο που με αγκάλιαζε, το πόδι που χόρευε. Κι όμως δεν είχε λιώσει στο κάτω μέρος της σπονδυλικης στήλης. Ο επίμονος κηπουρός ήθελε να σκυψει  πάλι πάνω απο τα δένδρα του. Δεν ήθελε να πάει στο νησί του καλοκαίρι. Αυτός δεν είναι τουρίστας. Άλλους έξι μήνες και μετά πάλι εκταφή. Να σιγουρευτεί στο χώμα. Γυμνά τα κόκκαλα. Μια κάλτσα περίσεψε πατέρα απο το σεντόνι που σε μεταφέραμε παραδίπλα.  Πριν κάτω απο το πευκο, τώρα κάτω απο τα κυπαρίσια.

Σφάλισε...

Θέμα χρόνου, θέμα φαρμάκων, θέμα επιλογης των ρούχων...όπως και αν έχει μας εκλεισες ραντεβου για Δεκέμβρη. Παλι ελαφρυ θα είναι το χώμα. Παλι θα ψάχνω το γιατι. Πάλι θα μου λείπεις πιο πολυ....

Για πάντα.-

Και αυτη η αιωνιότητα που με πονά και ρίχνει τη σκιά της ακόμα πιο βαριά πάνω μας. 

tinataz40-1,618