Homo homini lupus

Ο λύκος δεν έχει φωλιάσει μέσα μου. Δε βρίσκει χώρο. Αλυχτάει όμως γύρω μου. Δεν τον ακούω μόνο πια τα βράδια, όπως γινόταν παλιά. Σε πολλούς άλλους έχει ανακαλύψει αδυναμίες και τον έχει καταλάβει τον απαραίτητο χώρο. Τον βρήκε, του τον παραχώρησαν...
Η ευκολία είναι ίσως η χειρότερη και πιο σίγουρη μέθοδος για να εξασφαλιστεί η συνύπαρξή του. Και η παγίδα της ευκολίας έχει γραπώσει πολλούς από εμάς. Ιδίως παλιότερα ήταν ο κανόνας: εύκολο και γρήγορο χρήμα, εύκολο γαμήσι.
Και τώρα που οι στρόφιγγες έχουν κλείσει και ο χρόνος έχει βαρύνει τα βήματα, η γκρίνια, η μοιρολατρία και η μεμψιμοιρία έχουν δώσει την πρωτοκαθεδρία στα πρωτόγονα ένστικτα του λύκου. 
Δοσοληψίες και αντιλογισμοί: 
Η ερώτηση: "Λύκε λύκε είσαι εδώ;" είναι απολύτως λανθασμένη.
Η σωστή απορία είναι "Λύκε λύκε είσαι εγώ;!"
Κάθε πρωί γίνεσαι ο λύκος, τρως το μέσα σου πρόβατο ή γουρούνι και πορεύεσαι, όπως εκπορνεύεσαι στην καθημερινότητα σου. Και μετά γυρνάς στο σπίτι, στο καβούκι σου αναζητάς στα τετραγωνικά του την ψυχική σου ηρεμία. Αυτό που απαντάς είναι η λήθη σε τετράγωνα και τρίγωνα και φωτεινές στογγυλοποιημένες αντανακλάσεις σε ποτήρια.
Έχει φάση το αγόρι τραγούδι του συρμού της δεκαετίας του 80.
Έχει αντίφαση το να ξυπνάει το ζώο μέσα σου. 
Στενός ο χώρος για το ζώο και προκύπτει η στεναχώρια για όσα δεν κατόρθωσες, για όσους δεν κατάφερες, για όσους πρόδωσες και για όσα θυσίασες καθ'οδόν. Όνειρα, προσδοκίες, παιδικότητα και αθωότητα.
Και ουρλιάζει ο λύκος.
Δωσ' του ηρεμιστικά να κοιμηθεί και πήγαινε τον σε συνεδρίες του καναπέ να τον ημερέψεις... Μη γυρίσει και σε δαγκώσει και γίνει εντελώς εσύ. Και γίνεις εντελώς εκείνος ο λυκάνθρωπος. 
Βάλε μου δύσκολα και θα αφήσω τον λύκο απ' έξω μου.
Εξόριστος και ξορκισμένος από τις εμπειρίες τις ποτισμένες με αίμα.  Των αρχών, των προγόνων και το δικό μου.