Rosebud και χρόνοι άχρονοι και όχι άχρωμοι
Rosebud- το μπουμπούκι!
Για όσους έχουν μνήμη και γούστο οι συστάσεις περιττεύουν. Για τους άλλους πάλι, του τύπου που να θυμάμαι τώρα, με τόση σαβούρα που βομβαρδιζόμαστε; Μία είναι η απάντηση ο αξεπέραστος:"Citizen Kane".
Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία του ανθρώπου που τα είχε όλα και τα έχασε όλα. Εκείνου που για την αγάπη των άλλων με τους δικούς του όρους, τα άφηνε όλα ημιτελή. Όπως την όπερα του Σικάγο και το Xanadu.
Λοιπόν το Σικάγο εγώ το ήξερα σαν πόλη, αλλά το απολάμβανα σαν παγωτό και σίγουρα δεν έμενε ούτε κουταλιά, πόσο μάλλον κουτάλι χρυσό !
Το xanadu με παρέπεμπε μονίμως στην επαναληπτική επίθεση καφρίλας στυλ πάμε να κάνουμε ξανά ντου.
Και γιατί αυτοί οι συνειρμοί και οι διευκρινήσεις; δικαίως θα απορήσετε...
Και ερχόμαστε στο δια ταύτα: Αγάπη υπό προϋποθέσεις και με δικούς του όρους ο καθένας μας στο φινάλε δίνει, αλλά αξιώνει και διεκδικεί την απόλυτη αγάπη.
Γνωρίζουμε ότι στο δώρο του ταξιδιού της ζωής είμαστε ατελής, όπως ακριβώς ερχόμαστε στη ζωή, η ύπαρξη μας χρειάζεται την φροντίδα των άλλων.
Οι τυχεροί αρχικά την μαθαίνουμε μέσα από τη στοργή των γονιών μας, που όταν μεγαλώσουν και έρθει το πλήρωμα του χρόνου, αν δε μείνουμε σε μικρότητες, αντίστοιχα την ανταποδίδουμε φροντίζοντάς τους.
Οι ακόμα πιο τυχεροί στην πορεία την αντλούν από τη συντροφικότητα, οι υπόλοιποι από τα αποθέματα της αγάπης που κατά καιρούς έχουν νιώσει.
Αλλά είναι ανταλλακτική η αγάπη; Σαν ένα καταναλωτικό προϊόν; Ή ο άλλος στην εμπνέει ή όχι.
Στις μέρες μας μπαίνουμε στη διαδικασία του ρίσκου και του φρενοβλαψίματος να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε, να τσαλακωθούμε, να πληγωθούμε;
Τις προάλλες είχα αυτή τη συζήτηση και οι δύο στις τρεις καταλήξαμε ότι δύσκολα μπαίνει κανείς, αν προκύπτει να μπεί στην αρένα. Και όσο ο χρόνος βαραίνει τα βήματα δεν οδηγούν στο να ρίχνεις τοίχους και άμυνες, αλλά να ορθώνεις νέα. Και αξιώνεις ο άλλος άνθρωπος να σε συναντήσει όχι στα μισά του δρόμου, αλλά από τη δικιά σου μεριά του τοίχου που δε θα έχει γκρεμιστεί!
Άσε που ο έρωτας ως κινητήρια ενέργεια και δύναμη στον άξονα xi εξανεμίζεται μετά από ένα εύλογο διάστημα, για να μη θίξουμε το θέμα πάθος και ποιότητα ζωής.
Και τι απομένει λοιπόν;
Η φράση και ας φαίνεται αταίριαστη στο προκείμενο, αλλά μάλλον εφαρμόζει στον παρατατικό και στον παρακείμενο : Τι μπουμπούκι είσαι εσύ?!
Για όσους έχουν μνήμη και γούστο οι συστάσεις περιττεύουν. Για τους άλλους πάλι, του τύπου που να θυμάμαι τώρα, με τόση σαβούρα που βομβαρδιζόμαστε; Μία είναι η απάντηση ο αξεπέραστος:"Citizen Kane".
Η ταινία πραγματεύεται την ιστορία του ανθρώπου που τα είχε όλα και τα έχασε όλα. Εκείνου που για την αγάπη των άλλων με τους δικούς του όρους, τα άφηνε όλα ημιτελή. Όπως την όπερα του Σικάγο και το Xanadu.
Λοιπόν το Σικάγο εγώ το ήξερα σαν πόλη, αλλά το απολάμβανα σαν παγωτό και σίγουρα δεν έμενε ούτε κουταλιά, πόσο μάλλον κουτάλι χρυσό !
Το xanadu με παρέπεμπε μονίμως στην επαναληπτική επίθεση καφρίλας στυλ πάμε να κάνουμε ξανά ντου.
Και γιατί αυτοί οι συνειρμοί και οι διευκρινήσεις; δικαίως θα απορήσετε...
Και ερχόμαστε στο δια ταύτα: Αγάπη υπό προϋποθέσεις και με δικούς του όρους ο καθένας μας στο φινάλε δίνει, αλλά αξιώνει και διεκδικεί την απόλυτη αγάπη.
Γνωρίζουμε ότι στο δώρο του ταξιδιού της ζωής είμαστε ατελής, όπως ακριβώς ερχόμαστε στη ζωή, η ύπαρξη μας χρειάζεται την φροντίδα των άλλων.
Οι τυχεροί αρχικά την μαθαίνουμε μέσα από τη στοργή των γονιών μας, που όταν μεγαλώσουν και έρθει το πλήρωμα του χρόνου, αν δε μείνουμε σε μικρότητες, αντίστοιχα την ανταποδίδουμε φροντίζοντάς τους.
Οι ακόμα πιο τυχεροί στην πορεία την αντλούν από τη συντροφικότητα, οι υπόλοιποι από τα αποθέματα της αγάπης που κατά καιρούς έχουν νιώσει.
Αλλά είναι ανταλλακτική η αγάπη; Σαν ένα καταναλωτικό προϊόν; Ή ο άλλος στην εμπνέει ή όχι.
Στις μέρες μας μπαίνουμε στη διαδικασία του ρίσκου και του φρενοβλαψίματος να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε, να τσαλακωθούμε, να πληγωθούμε;
Τις προάλλες είχα αυτή τη συζήτηση και οι δύο στις τρεις καταλήξαμε ότι δύσκολα μπαίνει κανείς, αν προκύπτει να μπεί στην αρένα. Και όσο ο χρόνος βαραίνει τα βήματα δεν οδηγούν στο να ρίχνεις τοίχους και άμυνες, αλλά να ορθώνεις νέα. Και αξιώνεις ο άλλος άνθρωπος να σε συναντήσει όχι στα μισά του δρόμου, αλλά από τη δικιά σου μεριά του τοίχου που δε θα έχει γκρεμιστεί!
Άσε που ο έρωτας ως κινητήρια ενέργεια και δύναμη στον άξονα xi εξανεμίζεται μετά από ένα εύλογο διάστημα, για να μη θίξουμε το θέμα πάθος και ποιότητα ζωής.
Και τι απομένει λοιπόν;
Η φράση και ας φαίνεται αταίριαστη στο προκείμενο, αλλά μάλλον εφαρμόζει στον παρατατικό και στον παρακείμενο : Τι μπουμπούκι είσαι εσύ?!
Σχόλια