Καλοκαίρι είναι...ΞΕΒΟΛΕΨΟΥ

Ο γουργουριστός ήχος των ηλεκτρονικών σανίδων σωτηρίας που λέγονται air condition μας αποχαυνώνει και μας αποκοιμίζει.
Κάποιοι πήγαν διακοπές και θέλουν διακοπές από τις διακοπές, κάποιοι άλλοι όχι.
Οι συζητήσεις που μονοπωλούν είναι πώς τα πέρασες, που πήγες, να δες φωτογραφίες...
Φωτιές, πανελλαδικές, στόχοι και η ζωή συνεχίζεται...
Πως προσαρμόζεται κανείς στα ίδια που θα έπρεπε να είναι καθημερινά τόσο διαφορετικά;!
Η ρουτίνα αν και με περιέχει δε θα ήθελα να με καθορίζει...
 Πειράζουν οι ευσεβείς μου πόθοι, που αποτελούν τη γροθιά στο στομάχι;!
Η βουή που έρχεται από τα παράθυρα μου θυμίζει ότι η πόλη συνέχισε να ζει και χωρίς εμένα, όπως κι εγώ χωρίς αυτήν! Ε ναι δεν έχασε η Βενετιά βελόνι. Έτσι ήταν πάντα!
Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Η διαφορά είναι για τους ίδιους, η πορεία...

Το ουσιαστικότερο που άκουσα, αλλά δε μπορώ να πω ότι έμαθα σε αυτό το ταξίδι είναι το εξής:
Να ξεβολεύεσαι!
Σε μια ακατάσχετη μονολογική συζήτηση-μια που το άτομο που μπήκε στη διαδικασία να παραθέσει αυτή τη φράση, το έκανε μόνο και μόνο για να ακούσει φωναχτά τις σκέψεις του.
Κι όμως για μένα ήταν σα να άκουσα τον ήχο του αποσυνδεδεμένου ξυπνητηριού!
Η πρόκληση του ξεβολέματος μας δείχνει τις αντοχές μας και άλλες πτυχές του εαυτού μας που το πιθανότερο αγνοούμε. Αυτό κι αν είναι το πραγματικό ταξίδι εκτός χρόνου και εποχής!
Βυθίστηκα στις σκέψεις μου όταν κατάλαβα ότι από ένα άσχετο άνθρωπο, την άσχετη στιγμή η μοίρα μου έλεγε ακριβώς ποιο είναι το ζητούμενο, ή τουλάχιστον ποιο θα έπρεπε να είναι!
 Ακόμα και αν δεν ήμουν σε ετοιμότητα, ούτε είμαι ακόμα, πόσο μάλλον κι αν καλοκαίρι είναι ακόμα, η περίοδος της αγρανάπαυσης κάπου εδώ έρχεται στο τέλος της και αυτό δεν είναι δέσμευση, αλλά αποτελεί το ζητούμενο!