If you feel it, you heal it
Το εδώ και τώρα είναι η αλήθεια μου και την αλήθεια τη δημιουργούμε, δε την αποδεχόμαστε.
Και αυτή είναι η ουσιαστική πρόκληση. Η ελευθερία που χωρίς δεδομένα και φόβο, αλλά με πολύ πάθος διαμορφώνεται.
Στο παρελθόν οι προκλήσεις της εμπειρίας έφεραν στην πορεία χειριστικούς ανθρώπους που μου φόρτωσαν τη δική τους διάσταση αλήθειας. Την άκουσα στην κυριολεξία! Αλλά το φορτίο τους, δεν ήταν δικό μου. Ο καθένας σηκώνει το δικό του σταυρό και για εκείνον είναι και ο πιο βαρύς.
Υπάρχουν στιγμές που θέλει κανείς να ξαποστάσει, να πάρει αποστάσεις από το βάρος της αλήθειας του. Τότε αποζητά να αισθανθεί πιο ανάλαφρος, να είναι πιο συμβατός με το περιβάλλον και τους γύρω του. Αδυναμία και αυτή! Δίνει χώρο και δικαιώματα στους άλλους. Και αν οι άλλοι έχουν τα δικά τους θέματα και αναθέματα, τότε η διαχείριση του όλου παραδίδεται μαζί με τα κλειδιά, όχι με κοινή συναίνεση. Αλλά με την εικονική παραδοχή του ανταλλάγματος. Επειδή ακριβώς τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε καν οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας. Κάποιοι μπαίνουν επειδή τους "καλούμε" την ανάλογη στιγμή για να μας καθρεφτίσουν, γιατί ο όμοιος προσελκύει τον όμοιο και ότι αντανακλά. Η εκδήλωση του τύπου της αγάπης που χρειαζόμαστε, μας φέρνει πιο κοντά στην ικανοποίηση των αναγκών της εκάστοτε στιγμής. Το ζητούμενο είναι αν καθοριζόμαστε με βάση τους άλλους ή τις προσωπικές μας αναζητήσεις. Άλλη μία πρόκληση είναι η απάντηση στη ρητορική απορία αν η αγάπη είναι ανάγκη ή απελευθέρωση.
Η αποδοχή, ο θαυμασμός, η στήριξη είναι ανάγκες που δημιουργούνται από τους φόβους και τους δαίμονες που περιέχουμε. ΄Όμως μακάρι να ήταν όλα τόσο απλά μέσα στην πολυπλοκότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων.
Υπάρχουν και εκείνες οι άλλες στιγμές που σα μαγνήτες προσελκύουμε ανθρώπους που είτε εμείς δεν είμαστε έτοιμοι, είτε οι άλλοι για εμάς. Εκείνοι είναι οι άνθρωποι των προοπτικών. Είτε αυτών που διακρίνουν αυτοί σε εμάς, για το ποιοι θα μπορούσαμε να γίνουμε αν απελευθερωνόμαστε από τις ανάγκες και τους φόβους μας. Είτε σκεφτόμαστε και εκδηλώνουμε τις προοπτικές μας, και εκείνοι έστω και στιγμιαία τις αντανακλούν στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη του είναι μας.
Όπως κι αν είναι, όχι όπως κι αν έχει, η κατανόηση του ότι δεν υπάρχει αποτυχία και εμπόδια, αλλά μαθήματα και εμπειρίες, κάνει την όποια θυσία να ωχριά μπροστά στην ανταμοιβή της αλήθειας του καθενός.
https://www.youtube.com/watch?v=B2XkzZR4R0U
Και αυτή είναι η ουσιαστική πρόκληση. Η ελευθερία που χωρίς δεδομένα και φόβο, αλλά με πολύ πάθος διαμορφώνεται.
Στο παρελθόν οι προκλήσεις της εμπειρίας έφεραν στην πορεία χειριστικούς ανθρώπους που μου φόρτωσαν τη δική τους διάσταση αλήθειας. Την άκουσα στην κυριολεξία! Αλλά το φορτίο τους, δεν ήταν δικό μου. Ο καθένας σηκώνει το δικό του σταυρό και για εκείνον είναι και ο πιο βαρύς.
Υπάρχουν στιγμές που θέλει κανείς να ξαποστάσει, να πάρει αποστάσεις από το βάρος της αλήθειας του. Τότε αποζητά να αισθανθεί πιο ανάλαφρος, να είναι πιο συμβατός με το περιβάλλον και τους γύρω του. Αδυναμία και αυτή! Δίνει χώρο και δικαιώματα στους άλλους. Και αν οι άλλοι έχουν τα δικά τους θέματα και αναθέματα, τότε η διαχείριση του όλου παραδίδεται μαζί με τα κλειδιά, όχι με κοινή συναίνεση. Αλλά με την εικονική παραδοχή του ανταλλάγματος. Επειδή ακριβώς τίποτα δεν είναι τυχαίο, ούτε καν οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας. Κάποιοι μπαίνουν επειδή τους "καλούμε" την ανάλογη στιγμή για να μας καθρεφτίσουν, γιατί ο όμοιος προσελκύει τον όμοιο και ότι αντανακλά. Η εκδήλωση του τύπου της αγάπης που χρειαζόμαστε, μας φέρνει πιο κοντά στην ικανοποίηση των αναγκών της εκάστοτε στιγμής. Το ζητούμενο είναι αν καθοριζόμαστε με βάση τους άλλους ή τις προσωπικές μας αναζητήσεις. Άλλη μία πρόκληση είναι η απάντηση στη ρητορική απορία αν η αγάπη είναι ανάγκη ή απελευθέρωση.
Η αποδοχή, ο θαυμασμός, η στήριξη είναι ανάγκες που δημιουργούνται από τους φόβους και τους δαίμονες που περιέχουμε. ΄Όμως μακάρι να ήταν όλα τόσο απλά μέσα στην πολυπλοκότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων.
Υπάρχουν και εκείνες οι άλλες στιγμές που σα μαγνήτες προσελκύουμε ανθρώπους που είτε εμείς δεν είμαστε έτοιμοι, είτε οι άλλοι για εμάς. Εκείνοι είναι οι άνθρωποι των προοπτικών. Είτε αυτών που διακρίνουν αυτοί σε εμάς, για το ποιοι θα μπορούσαμε να γίνουμε αν απελευθερωνόμαστε από τις ανάγκες και τους φόβους μας. Είτε σκεφτόμαστε και εκδηλώνουμε τις προοπτικές μας, και εκείνοι έστω και στιγμιαία τις αντανακλούν στα σπασμένα κομμάτια του καθρέφτη του είναι μας.
Όπως κι αν είναι, όχι όπως κι αν έχει, η κατανόηση του ότι δεν υπάρχει αποτυχία και εμπόδια, αλλά μαθήματα και εμπειρίες, κάνει την όποια θυσία να ωχριά μπροστά στην ανταμοιβή της αλήθειας του καθενός.
https://www.youtube.com/watch?v=B2XkzZR4R0U
Σχόλια