Με και χωρίς
Με τρόπο, ότι έχεις να γράψεις, αλλιώς να πάψεις! Και σταμάτησα, αλλά όπως το περίμενα, έσπασα...σε αμέτρητα κομμάτια. Σε κανένα από αυτά δεν έχει θέση ο εγωισμός. Δε του κράτησα. Όπως και σε εσένα δεν κράτησα κακία. Δεν έχω χώρο και χρόνο για τα ανούσια. Μόνο την ανάσα μου κράτησα, έτσι όπως βούτηξα μέσα στα βαθιά. Και αυτό όχι για να ξεπλύνω την πληγή της απουσίας, αλλά για να βρω το λόγο που θα μπορούσε να με εξηγήσει.
Με κόπο έλυσα τους κόμπους έναν προς έναν. Τον κόμπο στο λαιμό, τον κόμπο στο στομάχι και τον κόμπο στο στήθος που προκαλούσε αυτό το σφίξιμο. Και μετά οι ανάσες έγιναν πιο βαθιές και γαλήνιες. Από τη στιγμή που βρήκα την άκρη μου και πλέον δεν υπήρχε λόγος να είμαι στη μέση, άρχισα να καταλαβαίνω και να απολαμβάνω την ίδια τη στιγμή. Και κατ' επέκταση τη ζωή.
Χωρίς να το πολύ καταλάβω πλέον η ανάγκη έχασε την προτεραιότητα. Την αντικατέστησε η ευθυμία και η περιέργεια. Όπως ένα μικρό παιδί που δε φοβάται να κάνει λάθος, να πειραματιστεί, να ανοίξει διάπλατα στο άγνωστο τα μάτια, να ανακαλύψει, να προβληματιστεί, να παίξει.
Χωρίς μυαλό για τους άλλους για εκείνους τους μεγάλους. Κύλησα μαζί με το χρόνο πια και όχι κόντρα του. Ούτε καν με φρένα. Τη μέρα διαδεχόταν η νύχτα και τούμπαλιν στο διαδοχικό κυνηγητό του ήλιου και του φεγγαριού. Πλέον δεν είχε σημασία. Γιατί όλα ακολουθούν τη δική τους πορεία.
Εκτός και αν παρεμβάλλονται οι ανθρώπινες ενέργειες σαν υποσημειώσεις, ή αν προτιμάς σαν υποδείξεις. Τότε η φύση με έναν αδιόρατο κίνδυνο δείχνει ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο και ποια η θέση του ανθρώπου μέσα της. Τόσο ανυπεράσπιστος και πλέον εγκλωβισμένος ο καθένας στο σπίτι του να συνειδητοποιεί τις συνέπειες των επιλογών του, να αναμετριέται με τους φόβους του και να συναισθάνεται πόσο θύτης είναι και άλλο τόσο θύμα των κενών του.
Ευκαιρία επαναπροσδιορισμού και επαναξιολόγησης του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και να αναλαμβάνεις στο ακέραιο την προσωπική σου ευθύνη.
Χωρίς απορίες, κλάσματα, κόμματα, διεξόδους και δικαιολογίες.
Με περιεχόμενο, με συνειδητοποιήσεις, με ελλείματα, με λύσεις!
Και σε όποιον αρέσει
https://www.youtube.com/watch?v=lUz0mxIXaVY
Με κόπο έλυσα τους κόμπους έναν προς έναν. Τον κόμπο στο λαιμό, τον κόμπο στο στομάχι και τον κόμπο στο στήθος που προκαλούσε αυτό το σφίξιμο. Και μετά οι ανάσες έγιναν πιο βαθιές και γαλήνιες. Από τη στιγμή που βρήκα την άκρη μου και πλέον δεν υπήρχε λόγος να είμαι στη μέση, άρχισα να καταλαβαίνω και να απολαμβάνω την ίδια τη στιγμή. Και κατ' επέκταση τη ζωή.
Χωρίς να το πολύ καταλάβω πλέον η ανάγκη έχασε την προτεραιότητα. Την αντικατέστησε η ευθυμία και η περιέργεια. Όπως ένα μικρό παιδί που δε φοβάται να κάνει λάθος, να πειραματιστεί, να ανοίξει διάπλατα στο άγνωστο τα μάτια, να ανακαλύψει, να προβληματιστεί, να παίξει.
Χωρίς μυαλό για τους άλλους για εκείνους τους μεγάλους. Κύλησα μαζί με το χρόνο πια και όχι κόντρα του. Ούτε καν με φρένα. Τη μέρα διαδεχόταν η νύχτα και τούμπαλιν στο διαδοχικό κυνηγητό του ήλιου και του φεγγαριού. Πλέον δεν είχε σημασία. Γιατί όλα ακολουθούν τη δική τους πορεία.
Εκτός και αν παρεμβάλλονται οι ανθρώπινες ενέργειες σαν υποσημειώσεις, ή αν προτιμάς σαν υποδείξεις. Τότε η φύση με έναν αδιόρατο κίνδυνο δείχνει ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο και ποια η θέση του ανθρώπου μέσα της. Τόσο ανυπεράσπιστος και πλέον εγκλωβισμένος ο καθένας στο σπίτι του να συνειδητοποιεί τις συνέπειες των επιλογών του, να αναμετριέται με τους φόβους του και να συναισθάνεται πόσο θύτης είναι και άλλο τόσο θύμα των κενών του.
Ευκαιρία επαναπροσδιορισμού και επαναξιολόγησης του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και να αναλαμβάνεις στο ακέραιο την προσωπική σου ευθύνη.
Χωρίς απορίες, κλάσματα, κόμματα, διεξόδους και δικαιολογίες.
Με περιεχόμενο, με συνειδητοποιήσεις, με ελλείματα, με λύσεις!
Και σε όποιον αρέσει
https://www.youtube.com/watch?v=lUz0mxIXaVY
Σχόλια