Επίκεντρο ο άνθρωπος

ZAZ - Tout là-haut (Clip officiel) - YouTube

 Στο τυφλό γάτο μου αρέσει να κουρνιάζει πάνω μου γουργουρίζοντας και να ακουμπάει το κεφάλι του στο πηγούνι και τα χείλη μου, την υγρή και βελούδινη μύτη του στο μάγουλό μου και με το δεξί του χέρι να αγκαλιάζει το πρόσωπο ή το λαιμό μου. Μια από τις ημερήσιες απολαύσεις, εκτός και αν αρχίσει παιχνιδιάρικα να δαγκώνει! Αυτό το γεγονός με κάνει να σκέφτομαι πόσο στην καθημερινότητα μου έχει λείψει, το να βλέπω όλο το πρόσωπο των ανθρώπων. Μου έχει λείψει να μην κρύβεται πίσω από μια μάσκα. Εξαιτίας της πανδημίας και της απαραίτητα αναπόφευκτης ή αν προτιμάτε αναγκαστικής χρήσης μάσκας, δε βλέπουμε  ολόκληρο το πρόσωπο του άλλου πια, παρά μόνο αποσπασματικά και περιστασιακά. Αν περνάς ένα οκτάωρο σε έναν εργασιακό χώρο σχεδόν μόνο αν πίνεις, ή τρως, ή  καπνίζεις σε εξωτερικό χώρο κανονικά την βγάζεις. Αν περπατάς και δε φοράς, ρισκάρεις. Άσε που διάβασα ότι το εσωτερικό των αυτοκινήτων είναι από τα πιο μολυσμένα μέρη, που σχεδόν καθημερινά χρησιμοποιούμε, οπότε και εκεί ρισκάρεις αν απαλλαχθείς από εκείνη. Θα πει κανείς, και από τη μάσκα καταλαβαίνει κάποιος εκφράσεις τις περισσότερες φορές. Αν χαμογελάει κάποιος φαίνεται στα μάτια και στις ρυτίδες του προσώπου. Απαράδεκτο θα γεμίσουμε ρυτίδες. Δε το συζητώ! Άσε που μας έχει σώσει, μια που σχολιάζεις χαμηλόφωνα και σαρκαστικά και δεν ακούγεσαι. Το καλύτερο μου είναι, ότι μορφάζεις αδιακρίτως και δε γίνεσαι αντιληπτός σχεδόν ποτέ. Αφού σκέφτομαι, όταν τις βγάλουμε εντελώς τις μάσκες, θα το μετανιώσουμε και θα νοσταλγήσουμε αυτές τις μικρές στιγμές "προσωπικής ελευθερίας" που μας διασφάλιζαν. Η ακροβασία ανάμεσα στην ελευθερία και τον καθωσπρεπισμό! Γιατί δε μπορούν όλοι να διαχειριστούν την ειλικρίνεια των συναισθημάτων που καθρεφτίζεται στο πρόσωπο;   

Οι μυς του προσώπου είναι κατά βάση οι πιο ανεξέλεγκτοι. Σε αυτούς πιο γρήγορα επιδρά η δύναμη του συναισθήματος από αυτή της σκέψης. Δε βρίσκετε; Για παράδειγμα, πιο άμεσα μάλλον θα μορφάσεις αποδοκιμαστικά, παρά θα προλάβεις να ασκήσεις τον απαραίτητο αυτοέλεγχο που επιβάλλεται, αν σκεφτείς τις συνέπειες αυτών των αντιδράσεων σου. Και δεν είναι η πρόκληση για την πρόκληση απλά. Ούτε το αντίστροφο είναι απαραίτητα ουσιαστικό δείγμα ωριμότητας. Ίσα ίσα αποτελεί κύριο δείκτη υποκρισίας, που δεν καταγράφεται σε γκάλοπ. Για να μην αρχίσω να γράφω για το στόμα και τα χείλη. Τα τελευταία μπορεί να είναι από σκουριασμένα, σφιγμένα,  φαρμακωμένα, φουσκωμένα, αλλά σίγουρα πίσω από τη μάσκα τις περισσότερες φορές όχι απαραίτητα βαμμένα. Άλλωστε, τα τελευταία δυο χρόνια αναπόφευκτα ραγδαία έχει καταγραφεί  η πτώση στα καλλυντικά προσώπου, που αφορούν τα χείλη με βάση τα πραγματικά στοιχεία των αντίστοιχων σημείων πώλησης τους. Τι κι αν είναι σαρκώδη και φαντάζεται κάποιος να είχε τη δυνατότητα να τα φιλήσει; Χείλη που δε βλέπονται, απόρθητα κάστρα γίνονται.      Τάνια Τσανακλίδου - Τα σφιγμένα σου χείλη - Official Audio Release - YouTube

Κάποιος μου είπε να τα αφήσω αυτά, τώρα που χαλαρώνουν τα μέτρα και επιτέλους βγαίνουμε. Και ότι αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουμε την πορεία των άλλων χωρών του εξωτερικού και θα τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω μας. Ναι μέχρι την επόμενη πανδημία, που θα τρέχουμε πάλι πίσω της και θα έχουμε γίνει σουρωτήρια από τα παντός τύπου και καιρού εμβόλια. Σχεδόν όλοι προβληματίζονται με την ουσία του περιεχομένου τους, αλλά αυτή βρίσκεται αλλού. Ίσως όπως η ζωή άλλωστε. Σε παράσταση σταντ-απ, άκουσα χθες κάτι που με εντυπωσίασε. Ο ψυχαναλυτής του τύπου, καταμεσίς της πανδημίας, όταν ανέλυαν το θέμα της μοναχικότητας του ασθενή του είπε το εξής. Κοίτα είσαι μόνος σου γιατί είσαι γεμάτος συναισθήματα. Οι άλλοι που ψάχνουν για σχέσεις ή βρίσκονται ήδη σε μια, είναι επειδή ακριβώς ψάχνουν να τα νιώσουν ακόμα. Πολύ θα ήθελα να πάω στον ψυχαναλυτή του ψυχαναλυτή και να του δώσω τα εύσημα, τα ανάλογα βεβαίως βεβαίως.   

Ο τίτλος του συγκεκριμένου κειμένου είναι δάνειο ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Γιατί όπως κι αν έχει από τη δημόσια έχουμε από καιρό σταματήσει να περιμένουμε άδικα και πολλά. Το εν λόγω ίδρυμα λοιπόν στην προσπάθεια επούλωσης πληγών, όχι των επτά, αλλά των θεομηνιών, προχώρησε στην καταμέτρηση των αναγκών της αντίστοιχης τοπικής κοινωνίας, προκειμένου να διοχετεύσει στοχευμένα ένα κονδύλι χρημάτων που θα πιάσει τόπο σε εκείνο τον τόπο. Σε αυτό το σημείο τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Το βάρος πέφτει περισσότερο στο ότι μαθαίνουμε να προσβλέπουμε στην αρωγή από την καλή θέληση ιδιωτών, γιατί το συν Αθηνά και χείρα κίνει πια δεν παίζει. Κι αυτό γιατί όταν σε γονατίζουν οι κακουχίες και δεν έχεις ούτε μαλλιά να πιαστείς για να μην πνιγείς, προσβλέπεις στον από μηχανής Θεό που και σε αυτήν την περίπτωση είναι ιδιωτικός. Γιατί στην αντίθετη, του δημοσίου είναι σα την επίσκεψη της προέδρου που πήγε στα καπάκια και ήξερε να πει, ότι είναι θέμα δική σας ευθύνης και πρωτοβουλίας. Αυτή η παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του από τότε με έχει αφήσει παγωτό αν όχι αέναη. Ο δημόσιος τομέας έχει την στοχοπροσήλωση να τρέχει πίσω από τα γεγονότα και μπροστά στις κάμερες και να εστιάζει όχι στον άνθρωπο, αλλά στη τσέπη και στον ψήφο. Καλό ψόφο κοινώς. 

Σε ανάλογη περίπτωση που είχα βρεθεί άμεσα στο Λεοντάρι χρόνια πριν με τις πυρκαγιές, θυμάμαι τα πρόσωπα τα αγέλαστα και τα βλέμματα απόγνωσης ανάμικτα με δόσεις μίσους σχεδόν, αλλά κατά βάσης πόνου που με κάρφωναν. Γιατί ήξεραν ότι θα έφευγα και εκείνοι θα έμεναν εκεί να προσπαθούν να αρχίσουν από την αρχή για να αναστήσουν την καμένη γη. Για άλλη μια φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και αυτό που γίνεται σαφές είναι όχι απλά ότι το επίκεντρο είναι ο άνθρωπος, αλλά η αξιοπρέπεια του. Και αυτή δε μπορεί να την στερεί, ή να την εκμηδενίζει κανένα πρόσωπο, πόσο μάλλον δημόσιο.

Bob Dylan - Man Gave Names to All the Animals (Official Audio) - YouTube