Ζωή χαρισάμενη

 Δήμητρα Γαλάνη- Καληνύχτα - YouTube

Όταν βγήκαν τα ☆☆☆ και το ● μοιράστηκαν τα ♡♤◇♧ και ξεκίνησε η παρτίδα. Όλα πήραν τη λάμψη και τη φωτιά του ήλιου. Σε όλων τη ζωή δόθηκε νόημα, εφόσον μοιράζονταν την ύπαρξη τους με κάποιον άλλο. Αλλά μετά τα πρώτα χρόνια το ξ_έχασαν και από τότε ψάχνουν να βρουν μέσα τους τη ζεστασιά του ήλιου που θα φωτίσει τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού τους. Όλοι προσπαθούν να πείσουν, μάλλον για να πειστούν οι ίδιοι, ότι η αστερόσκονη που περιέχουν τους δίνει  το δίκιο με το μέρος τους. Έτσι βρίσκουν την άκρη τους μέσα από το δάκρυ τους που τρέχει σε άλλων τα μάτια Με τα χρόνια όμως δεν έχει σημασία να έχεις δίκιο, αλλά να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου...

Άλλη μία δύση! Όπως πάντα τα διψασμένα μάτια στρέφονται στον ορίζοντα να  πλημμυρίσουν με τη χρωματική παλέτα του κίτρινου και του κόκκινου και όλων των ενδιάμεσα αποχρώσεων. Ουρανέ μου δε σου φτάνει να ερωτοτροπείς τόσο ξεδιάντροπα με όλους εμάς μάρτυρες;! Έμαθα με κόπο τι θες να αποδείξεις όμως. Ότι τις επιλογές της καρδιάς και τις αποφάσεις δεν τις παίρνει ποτέ κανείς με το μυαλό. Όσες παίρνονται με βάση αυτή την οπτική γωνία, αναπόφευκτα είναι καταδικασμένες σε παταγώδη αποτυχία. Σε κάνουν να γελάς ήλιε μου, όσο λούζονται και χτενίζονται στου φεγγαριού το απατηλό το φως.    

Νοητικός χάρτης και γρήγορη προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Δεδομένα και παραλειπόμενα..
Το ενεργοποιημένο Τ9 για την αυτόματη διόρθωση και το προβλεπτικό κείμενο αντί των αναποδιών πρότεινε τις αναπνοές. Μια και δεν πιστεύω στη τυχαιότητα, το θεωρώ ως νέο δεδομένο! Καθώς αναρωτιέμαι αν μπορεί η ανασταλτικότητα να λειτουργήσει ως αναπνοή; Ψάχνω πόσες ανάσες αναλογούν σε πόσα εμπόδια; Και πόσο μας χρειάζονται; Όχι οι ανάσες αυτές είναι δεδομένα απαραίτητες, αλλά τα εμπόδια. Κάποιοι τα θεωρούν λειτουργικά, ώστε να εκτιμούνται στη σωστή τους βάση οι διάφορες καταστάσεις και περιστάσεις. Κάποιοι άλλοι πάλι, θεωρούν ότι τα εμπόδια τελικά βγαίνουν σε καλό. Σίγουρα τη στιγμή που προκύπτουν αποσυντονίζουν το λιγότερο. Αλλά όπως κι αν έχει τονίζουν την αποφασιστικότητα ή την μοιρολατρία.  Άλλωστε, μπορεί ο καθένας να παίρνει σε αυτή τη μοιρασιά όχι ότι φύλλο θέλει, αλλά αυτό που του χρειάζεται. Το νόημα είναι στο γιατί του πως. Ζωή μικρή με τις δυσκολίες της και τις αναποδιές της παίρνει άλλη γεύση και ουσία, όταν  μετατρέπεται σε ζωή χαρισάμενη. Η ζωή δωρίζεται. Σαφώς, είναι μια χάρη που μας δίδεται. Αλλά τι κάνει ο καθένας το δώρο του εδώ και του χρόνου, ποικίλει. Εξαρτάται άμεσα από την αντίστοιχη αντίληψη και των στόχων του καθενός.

Για παράδειγμα ο δικός μου κερδισμένος χρόνος, αφορά τις ανασκαφές της προσωπικότητας μου. Όχι με φτυάρι και τσάπα, αλλά με λέξεις με χαρτογραφώ και με σκαλίζω κάθε τόσο. Χώνω βαθιά το χέρι,  όχι στη τσέπη, αλλά ξεχωριστά σε κάθε μία πληγή που λίγο λίγο με έχει διαπλάσει. Βουτάω μέσα στο αίμα της για να βρω τους ουσιαστικούς λόγους να πάρω την επόμενη ανάσα. Θέλω να πιστεύω ότι κάθε εμπειρία είναι το ποιητικό αίτιο της εξέλιξης μου προς το καλό ή το χειρότερο. Μια νέα γνώριμη μου ζήτησε να αντιστοιχήσω το γραπτό μου λόγο σε κάποιο υπάρχον είδος. Ανένταχτο! Διερευνητική και άλλο τόσο αποσπασματική γραφή που συνθέτει εσωτερικά ανθρώπινα κομμάτια παζλ σε στιγμές...  Σαν είδος εξαντλητικό και ανύπαρκτο, ρίχνω καθετές και συρτές μέσα μου να δω τι ψάρια πιάνω. Μου κλείνει το μάτι η ζωή και δεν της αντιστέκομαι, γράφω για εκείνη. Λέξη τη λέξη, γραμμή, παράγραφο, κενό, σταθμό και κόπο, αγώνα και αγωνία. Σχετικά όλα είναι! 

 Τις προάλλες στο επιτραπέζιο τρίβιαλ η ερώτηση αφορούσε τον άνθρωπο που σχεδίασε τον πρώτο άτλαντα. Και από το μυαλό μου πέρασαν κατακερματισμένες πληροφορίες. Όπως η διαφορά μαγνητικού και πραγματικού βορρά, ότι ανά πενταετία επικαιροποιούνται τα στοιχεία του μαγνητικού βορρά για να διορθωθεί η μεταξύ τους απόκλιση, προκειμένου να μη βγει  η πορεία εκτός χάρτη. Ενώ συγχρόνως σα σε τραίνα σε λούνα πάρκ συγκρούστηκε με μια άλλη σκέψη που αναφερόταν στο πώς οι αρχαίοι με τη χρήση του αστρολάβου ήξεραν πού βρίσκονταν και που πήγαιναν! Αλλά εκεί που τερμάτισε η πίστα, ήταν με τη σκέψη του Άτλαντα και του αιώνιου βασανιστηρίου που περνούσε. Η καταδίκη του μετά τη τιτανομαχία ήταν να κουβαλά στους ώμους του εσένα ουρανέ μου και το θόλο σου. Η μόνη στιγμή που απέφυγε το μαρτύριο του ήταν όταν τον αντικατέστησε ο Ηρακλής προκειμένου να του φέρει τα μήλα των Εσπερίδων. Αλλά κατόπιν και πάλι επιβεβαίωσε την ετυμολογική απόδοση του ονόματος του, που δεν είναι άλλη, από το προσθετικό α και όχι το στερητικό, και τη μετοχή αυτού που υπομένει τα πάντα για πάντα! Γιατί αν κάνει στην μπάντα, θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας. 

Κάπως έτσι λοιπόν φτάνει ο καθένας στην αναζήτηση του πραγματικού βορρά του. Πιθανόν να αναρωτιέστε που αναφέρεται. Μα φυσικά στον ουσιαστικό και αληθινό σκοπό της ύπαρξης. Για τον καθένα είναι διαφορετικός και σε καμία περίπτωση μην περιμένετε να τον βρείτε σε χάρτη ή σε κάποιον άλλον. Όταν η εσωτερική φωνή αποκτά τόση δύναμη που δε μπορεί κάτι άλλο να δώσει νόημα στη ζωή. Η εσωτερική πυξίδα δηλαδή που αποκαλύπτει το πραγματικό πεπρωμένο του καθενός.

Έτσι απλά γιατί αξίζει να ζεις με πάθος. ότι ποθείς για το πάθος και το όνειρο σου. 

M.Hadjidakis-N.Gatsos "t'asteri tou voria" Maria Dimitriadi - YouTube