Ζω + αλλά=αλλάΖω

Radiohead - Street Spirit (Fade Out) - YouTube  

Αυτή την ανάρτηση, την αποφεύγω πάνω από δυο μήνες σχεδόν. Στην αρχή ήθελα να κυλίσουν οι σαράντα μέρες. Μετά ήθελα να βγει το περίφημο πόρισμα. Μέσα σε 228 σελίδες χώρεσαν αιτίες και λόγοι του παραλόγου της ελληνικής δημόσιας σφαίρας που της επιβάλλεται έξωθεν να ιδιωτικοποιεί τα κομμάτια της για να πουληθούν σα φιλέτα. Γιατί έτσι έχει δεσμευτεί για το ξεπούλημα της από τα γεννοφάσκια της ως "ανεξάρτητο ¨κράτος! Για να τύχουν εκμετάλλευσης από εταιρείες ημετέρων, να μοιραστούν οι απαραίτητες ανάλογες μίζες και τι κρίμα να διασπαθιστεί κι άλλο το δημόσιο χρήμα.  `

 Κουδούνισμα κινητού τηλεφώνου. Το δικό σου είναι; Όχι! Ακούγεται μέσα από μια μαύρη σακούλα. Μέσα της απανθρακωμένο σώμα που μέχρι χθες ανέπνεε, χόρευε σε ρυθμούς καρναβαλιού, ζούσε! Είχε όνομα, γονείς που ακόμα το ψάχνουν, μαζί με τους φίλους του/της. Δε φαίνεται άλλωστε τι φύλο είχε... Κάποιες ώρες που έμοιαζαν αιώνες, οι χαροκαμένοι συγγενείς,  κατάφεραν να το αναγνωρίσουν ως τον δικό τους άνθρωπο. Ήταν τυχεροί (!) ήταν σε κατάσταση αναγνώρισης. Αλλιώς, ήδη τους έχει ζητηθεί δείγμα DNA είτε η οδοντόβουρτσα ή τρίχα που είχε μείνει στα δοντάκια μια βούρτσας. Δε θα ήθελα να είμαι η τρίχα της κεφαλής τους. Όταν το άκουσα στην αρχή υπέθεσα ότι ήταν ένα από τα συνηθισμένα ατυχήματα, τύπου κλέψανε χαλκό από τις γραμμές οι επιτήδειοι. Ή ακόμα ακόμα τράκαραν με μια αγελάδα στις γραμμές, ή τέλος το μέχρι τώρα τραγικό δε σεβάστηκε την αφύλακτη διάβαση ο βιαστικός άνθρωπος και ήρθε το τραίνο και τον χτύπησε. Αλλά όχι μακάρι να ήταν τόσο απλά και ανώδυνα, αλλά δεν. Τα εισιτήρια του συγκεκριμένου προορισμού και των ενδιάμεσων σταθμών για την Καθαρά Δευτέρα είχαν κλειστεί σχεδόν μια βδομάδα πιο πριν.  Λόγω της στέρησης εξαιτίας του κορωνοιού, όλοι πλέον ήθελαν να εξαντλήσουν το χρονικό περιθώριο της καρναβαλικής διασκέδασης. Έτσι και οι πέντε φοιτήτριες που τους έβγαλα εισιτήρια για το συγκεκριμένο μοιραίο δρομολόγιο. Και δεν ξέρω αν έμειναν στο βαγόνι πέντε, αν σουλατσάρισαν, αν έζησαν. Και αν είναι ακόμα ανάμεσα στους τυχερούς, με τι ψυχικά τραύματα και πόνο βρίσκουν το κουράγιο να προσπεράσουν αυτή την εμπειρία και να εξακολουθήσουν να ζουν.  Όλοι λένε μη το σκέφτεσαι έτσι, μην το παίρνεις επί πόνου, αν δεν ήσουν εσύ θα ήταν κάποιος άλλος να τα εκδώσει. Άλλωστε όποιου του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει. Ο αριθμός στον οποίο κλήρωσε ήταν το 57!  Καθόλα πλασματικός και όχι πραγματικός. Άλλωστε ποιον συμφέρει να συνυπολογιστούν εξαφανισμένοι της συγκεκριμένης περιόδου, εξαϋλωμένοι και οι τρέχα γύρευε και Νικολοκαρτέρα.    

Οι μόνοι που ακόμα καρτερούν, είναι εκείνοι που ακόμα θρηνούν και θα εξακολουθούν τις απώλειες τους. Εκείνοι που όσο και αν παρεμβάλλεται ο χρόνος θα περιμένουν να ακούσουν τα γνωστά βήματα στο κατώφλι, το γύρισμα του κλειδιού που ποτέ δε θα είναι εκείνο που προσδοκούν. Οι άλλοι οι δικοί τους που μοιράστηκαν στιγμές, χαρές, πίκρες, λόγια βαριά ή φτηνά σα τα τσιγάρα.

The National (feat. Bon Iver) - Weird Goodbyes [Official Lyric Video] - YouTube 

Όλη αυτή η πίκρα σχεδόν συνέπεσε χρονικά με το πενηντάχρονο ταξίδι μου με αυτό το κουστούμι- σώμα, σε αυτό τον πλανήτη. Τουλάχιστον σε αυτή τη χρονοχωρική αντιληπτή ως κανονικότητα. Εδώ που το κανονικό έχει χρόνια που απέχει παρασάγγας από ότι ζούμε. Μάθαμε άλλωστε από  και δίπλα    στους καλύτερους, ότι νορμάλ δεν υφίσταται, οπότε το καλύτερο που θα είχαμε να κάνουμε, θα ήταν να είμαστε οι εαυτοί μας. Αλλά, εδώ είναι που αρχίζει το περιβόλι και η χαρά. Μία που με αυτά και με αυτά, έχουμε σχεδόν ξεχάσει να είμαστε και πια δε το έχουμε. Η ταύτιση με αυτά που κατέχει ο καθένας, είναι τέτοια που την ουσιαστική εξουσία την ασκεί η ιδιοκτησία, η αίσθηση του ανήκειν, σε ότι κατέχειν και έτσι και καλά δε χάνει κανείς το νόημα και το σκοπό της ζωής αφού! Ή μήπως δε το βρίσκει πουθενά, γιατί ψάχνει με τα μάτια άλλων οπουδήποτε αλλού, εκτός από μέσα του!

Οι παλιοί λέγανε όσα δε φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή. Εκείνη που έρχεται κανείς αντιμέτωπος με τα διλλήματά του. Και πως αντιμετωπίζει ο καθένας διαφέρει. Άλλοτε ενδίδει στη στιγμή και σε αυτά που φέρνει. Τα καλοδέχεται και τα ζει και όπου τον πάνε... Και άλλοτε πάλι,  ξαναζυγίζει τα ενδεχόμενα. Και το καλό ποιου βαραίνει πιο πολύ την καρδιά! Ποτέ δεν ήθελα να πρέπει να πάρω αποφάσεις για άλλους. Πόσο μάλλον για εσένα. Ποτέ δεν ήθελα να εξαρτάται μια ψυχή από εμένα. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι μου ανήκει. Και εκεί συναντιούνται τα τσιτάτα του ποτέ μη λες ποτέ και κανείς δεν είναι κανενός. Ραγδαίες εξελίξεις,  τι κι αν η καρδιά σου το έλεγε ακόμα, το σώμα την πρόδωσε. Και για να μη βασανίζεσαι επέλεξα το τέλος σου. Δύσκολη απόφαση, θέμα ημερών και τυραννικά σχεδόν, το τέλος αναπόφευκτο. Ευθανασία, σε δευτερόλεπτα μέσα το υγρό που κύλησε στη φλέβα σταμάτησε την ανάσα σου. Το κεφάλι σου γερμένο στις τρεμάμενες μου παλάμες. Ο σοφός μου δάσκαλος πια δε θα συντροφεύει τις στιγμές μου να τους δίνει νόημα. Σε τύλιξα σε ένα σεντόνι με βοήθεια σε βάλαμε στο αμάξι και φύγαμε.  Φτάσαμε εκεί που αγαπούσες να τριγυρίζεις. Σκάψαμε το λάκκο εναλλάξ και επί ταυτά εκεί στη γωνία του κήπου χώμα, χαλίκια και πλάκες από πάνω. Και σε αφήσαμε να τα φυλάς μέχρι να έρθουμε. Πόνος ανείπωτος σαν αυτόν που λίγο πριν δε μπορούσες να επικοινωνήσεις. Αιωρούμενες τρίχες κουβάρι πέφτουν σα μολύβι στην καρδιά μου και τη μουτζουρώνουν. Αλλά τουλάχιστον εσένα πια άλλο ο πόνος δε θα σε αγγίζει. Αυτό λειτουργεί παρηγορητικά 

Και καταλήγουμε στο όλα γίνονται για κάποιο λόγο και στο όπως έρχονται τα πράγματα. Δηλαδή στο όπως όπως όμως σου βγαίνει το όνομα και ο ώμος. Και αυτό γιατί αισθάνεται κάποιος ότι σαν άλλος Άτλαντας φέρει το βάρος όλου του κόσμου. Του μέσα έξω και επί ταυτά τα δια ταύτα. Έτσι παίρνει την πεπερασμένη του ύπαρξη τόσο στα σοβαρά, που δεν αφήνει περιθώρια. Το μόνο που διακρίνει είναι μόνο όρια και δικαίωμα στο χώρια και τη στεναχώρια. Και να τα ψυχολογικά, τα αυτοάνοσα και τα φάρμακα που προτείνονται από τους ειδήμονες της τσέπης προκειμένου να αντιμετωπιστεί και να γεμίσει η μαύρη τρύπα της πραγματικότητα. Και είναι να αναρωτιέται κανείς για τα προβλήματα του πρώτου κόσμου, που σε αντιδιαστολή με αυτά του ας πούμε του μέσα του, δε λύνει ούτε σαν υποψία το γόρδιο δεσμό της ευτυχίας του τρίτου. 

(1) Ελένη Δήμου - Ο Μπλακ - YouTube