Ηρωικά

 

-Πόσο περαστικοί είμαστε και πόσο παραπλανημένα δεδομένη θεωρούμε την ύπαρξη μας;! Μια επαναπροσέγγιση της περατότητάς μας. Τουλάχιστον μέσα στην αντίληψη του πεπερασμένου εδώ χρόνου! 

Μια φίλη μου, εκεί που  καθόμασταν και συζητούσαμε ανάμεσα σε άλλα για το τί θα ήθελε να κατακτήσει στη ζωή της, μου λέει θέλω να καταφέρω να καταλάβω τη γλώσσα των ζώων. Είμαι πολύ περίεργη τι σκέφτονται και αν και τι θα είχαν να μας πουν αν θα μπορούσαν. Και ναι γύρισα και την κοίταξα με απορία, σκεφτόμουν, ότι δεν έχει ζώο στο σπίτι, αλλά αυτό θα ήθελε! Όσον αφορά αυτό, ρώτησα το μαγικό bing, που μου θύμισε το πρωταπριλιάτικο αστείο της ομάδας του Google που το 2010, υποτίθεται ότι δημιούργησαν την εφαρμογή Google Tranlate for animals! Από τότε, έχουν περάσει και δεκατρία γρουσούζικα ή όχι χρόνια, έχει έρθει στη ζωή μας το chat gpt και η εξελιγμένη έκδοση του το gpt4,  που αναμένεται στα επόμενα χρόνια, ότι θα την αλλάξει τόσο! Αλλά επί του παρόντος, μια που όλα εξαρτώνται από τις προθέσεις των χρηστών του και την κατάρτιση των διεθνών κανονισμών για την χαλιναγώγηση των ανθρώπινων αδυναμιών και της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, είμαστε σε αναμονή. Στο περίμενε και έλπιζε για το καλύτερο, ή στο χέσε ψηλά και αγνάντευε, όπως το πάρει κανείς! 

Από την άλλη, σκέφτομαι και εμάς τα δίποδα ζώα που στην καλύτερη επικοινωνούμε στην ίδια γλώσσα, υποτίθεται! Και αυτό είναι μια υπόθεση εργασίας που λένε. Γιατί σύμφωνα με τον Gary Chapman που τη δεκαετία του ενενήντα έγραψε το 5 Languages of Love υπάρχουν αυτοί οι πέντε (ρημάδο) τρόποι να επικοινωνεί(;) κανείς την αγάπη σε όποιο επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων. Πιο αναλυτικά, ο ένας είναι περνάς ποιοτικό χρόνο με τον άλλον, μακριά από αντιπερισπασμούς της καθημερινότητας ( βλέπε κινητά και τηλεόραση). Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι συζητάς για αυτήν σαν ερέθισμα για να προσεγγίσεις πιο βαθιές ανησυχίες και προβληματισμούς. Ένας άλλος τρόπος και όχι απαραίτητα ο δεύτερος σε σημασία ή αριθμό, το να θέλεις να ακούς από τον άλλον και να σου λέει ενθαρρυντικά σχόλια, πόσο σημαντικός άνθρωπος είναι στη ζωή σου και τους λόγους για αυτή την ύπαρξη και παρουσία. Για άλλους πάλι η αντίληψη της αγάπης, αφορά στο να επιτελούν ως πράξεις αγάπης ας πούμε υπηρεσίες ή τετριμμένες εργασίες, που διευκολύνουν κατά πολύ το φόρτο του άγχους του άλλου. Βέβαια υπάρχει και η κατηγορία των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται την αγάπη από το ότι τους σκέφτηκε ο άλλος και τους πήρε ένα δώρο μικρής ή μεγάλης αξίας, δεν έχει σημασία, μια που η σκέψη μετράει. Και αν και δεν έρχεται τελευταία και καταϊδρωμένη απαραίτητα η γλώσσα της αγάπης που εκφράζεται μέσα από την σωματική επαφή. Από τα μικρά μας χρόνια, στο οικογενειακό μας περίγυρο αρχικά και τον υπόλοιπο κοινωνικό πλαίσιο, αναπτύσσουμε την αντίληψη των τρόπων της και κάποιος από αυτούς γίνεται πιο βαρύνουσας σημασίας σε σχέση με τους άλλους, γίνεται ο τρόπος ο βασικός μας προσέγγισης και αντίληψης της αγάπης. Αυτό βέβαια που παραλείπουν οι περισσότεροι που θεωρούν τα πάντα δεδομένα, είναι η επανατροφοδότηση της αγάπης. Με τα τόσα που μας συμβαίνουν και καλούμαστε να καταπιαστούμε και να αντιμετωπίσουμε, αν οι "δεξαμενές" της αγάπης μέσα μας δεν ξανά γεμίζουν από εκείνη. Τότε αισθανόμαστε ότι οι άλλοι δε μας νιώθουν, δε μας εκτιμούν για αυτό που είμαστε, δε μας καταλαβαίνουν, μας κουράζουν, μας επικρίνουν και στο φινάλε δε μας αγαπάνε. Κάπως έτσι, χανόμαστε στη μετάφραση του ο καθένας μας. Και ας είναι το πρόβλημα, ότι ο άλλος μας αγαπάει με τον δικό του τρόπο που εμείς δε του δίνουμε σημασία. Δεν υπάρχει λάθος ή σωστό, δεν είναι  my way or the highway σε αυτή την επικοινωνία και την αντίληψη. Αυτό που στην πράξη σημαίνει αγάπη είναι η κατανόηση, το γεφύρωμα των διαφορών και η κάλυψη. Το να μη σε αφήνει ο άλλος ακάλυπτο μέσα στην αμφιβολία, στους φόβους και την έλλειψη επικοινωνίας... στην απουσία. Εκεί είναι η ουσία, στην ελευθερία του να είσαι διαφορετικός και να αγαπιέσαι και να αγαπάς και να μη θέλει ο άλλος να σε καλουπώσει στα  δικά του θέλω ή να τον προσαρμόσεις εσύ στα δικά σου. Δυσκολοοοό, όσο το να κατανοεί κανείς τη γλώσσα των ζώων. Και αυτό γιατί παρεμβάλλεται η ζωή, οι σκέψεις, οι προσδοκίες, οι ανασφάλειες, οι φόβοι και όλα τα πριν και τα γιατί του κόσμου μας!

Τελευταία, μαθαίνω κάπως δύσκολα τα παραπάνω, όπως επίσης τη σημασία της επικοινωνίας τους με απλές λέξεις. Ιδιαίτερα, την αξία του άλλου στην απουσία και στο μοίρασμα. Δεν έχω τίποτα άλλο από ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη και τη δυσκολία. Και συνεχίζω στο σήμερα χωρίς υπόλοιπα. Τα γράφω όλα αυτά, μέσα στη δροσιά του αικρκοντίσιον και κουρνιασμένος ανάμεσα στα πόδια μου "κοιμάται" ακουμπώντας με ο γάτος μου. Τα εισαγωγικά αφορούν το γεγονός ότι δύσκολα αντιλαμβανόμαστε πότε μια γάτα κοιμάται πραγματικά. Και αν μου αποδείξει κανείς το αντίθετο, θα ήθελα να μου πει τί ονειρεύεται και με τι χαμογελά;! Ναι, ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου, που αν και δε μιλάμε την ίδια γλώσσα με ξεμπλοκάρει από τις εκλείψεις, τις ελλείψεις και τα ελλείματά μου και μου μαθαίνει  με το δικό του τρόπο παιχνίδια αγάπης και συνύπαρξης. Πόσα μαθήματα έχω να πάρω ακόμα..!