Ήλιων Ανατολή

Sirius Star: Facts & Location - YouTube 

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τελικά, ξύπνησα σήμερα το πρωί από ένα τηλεφώνημα. Με κλάμα την άκουσα από την άλλη άκρη της γραμμής να μου λέει πως έφυγες για άλλους κόσμους. Παραιτήθηκες γιατί πλέον δε ζούσες τη ζωή που θα ήθελες και παρέδωσες το πνεύμα σου στον ουρανό του σύμπαντος. Έψαχνα λογικά αλλά και άλλο τόσο συμπονετικά λόγια καθώς περνούσαν από το μυαλό μου οι σκέψεις που έκανα κάποτε σαν παιδί για να παρηγοριέμαι, όταν δε μπορούσα να βγω έξω να παίξω. Η βροχή είναι οι σταγόνες, τα δάκρυα που οι άνθρωποι κατάπιαν και δεν άφησαν να κυλήσουν και να οργώσουν τα μάγουλά . Αχάρακτοι δρόμοι και θάλασσες πλατιές.  Και όλο αυτό το συναίσθημα πέφτει στη γη για να γίνει και να δώσει ζωή. Και αυτό το ονομάσαμε βροχή. Σηκώθηκα, έβαλα την κούπα του καφέ στο τραπέζι δίπλα μου, όπως συνηθίζω και εκείνη μετακινήθηκε κάποια εκατοστά. Κοίταξα την επιφάνεια του τραπεζιού για νερό, μήπως γλιστρούσε πάνω του, δεν είχε. Την ξαναέβαλα εκεί και σαν κάποιος να την έσπρωχνε μετακινήθηκε ξανά. Έψαξα για υγρασία κάτω από τον πάτο της κούπας, τίποτα. Γνωστή για την επιμονή μου ξαναέβαλα την κούπα στη "θέση" της. Πάλι τα ίδια! Δε σκιάχτηκα, απλά χαμογέλασα ήπια κάποιες γουλιές καφέ και άρχισα να (τα) γράφω...

Από κοντά σε είδα μόλις μια φορά. Από μακριά και έμμεσα παρακολουθούσα την ιστορία όχι μιας αγάπης, αλλά μιας βροχής. Βροχή στα μάτια, βροχή και στις καρδιές σας, λόγια της βροχής, φιλιά αλατιού, όλα στον αέρα, αμέτρητα χρόνια που περνούσαν σαν καπνός από τσιγάρα. Λέξεις που διαλέγονταν από το συρφετό για να μπουν σε βιβλία και ξεπροβόδιζαν τις τρείς τελείες του τέλους μιας ιστορίας που δεν έχει και δε θέλατε να έχει τέλος. Ούτε καλό, ούτε κακό. Μια διάρκεια που μένει σε ατέρμονη ανταλλαγή πνεύματος, αισθημάτων και χρωμάτων. Από αυτές που δε τις προσεγγίζει κανείς στη ρηχή πραγματικότητα. Γιατί δεν έχει όρια και καλούπια. Απλά υπάρχει παράλληλα με τη λογική της ζωής των δύο και των άλλων. Όταν αναφερόμασταν σε εσένα σου αποδίδαμε ένα όνομα ήρωα ταινίας του 1984, επειδή θύμιζε το επίθετο και όχι σαν αξεσουάρ της ατίθασης ζωής που σας ήθελε αλλού, με και χωρίς. Πολύ κόκκινο σαν αίμα, σελίδες κείμενα κατεβατά ολόκληρα, καρδιές ανολοκλήρωτες, μουτζούρες σε χαρτιά, ηλεκτρονικά μηνύματα και σε τηλεφωνητή,  καρτέρια, καφέδες, πολύ αναμονή ενός έρωτα που έμενε μέχρι εκεί: αιωρούμενος σα μπαλόνι που φούσκωνε χρόνια μέσα στο φυλλοκάρδι της και το έπαιρνε ο αέρας ψηλά σα σύννεφο που έβρεχε σε δρόμους και ταξίδια. Και οι δρόμοι έβγαλαν σε αστάθεια, ήρθε παραμονή της ευθυγράμμισης των ήλιων το μεγάλο ταξίδι.  

 Η ομορφιά είναι ύπουλο πράγμα!

Το αχόρταγο μάτι την ψάχνει επιφανειακά. Στο μαθαίνω από έξω και τα ξέρω όλα αυτά ανακατωτά. Τα άλλα μάτια όμως αναγνωρίζουν καλύτερα ότι είναι μια φευγαλέα αντανάκλαση του από μέσα. Αλλά ποιος τα κρατάει ανοιχτά; Ποιος τα φυλάει; Ποιος τα φιλά; Και ποιος τα ανοιγοκλείνει ή πονηρά κλείνει το ένα μάτι ημερώνοντας τα; Τόσα χρόνια πια, περίπου στις αρχές του Αυγούστου οι πύλες ανοίγουν στο ξημέρωμα που ευθυγραμμίζονται οι δυο ήλιοι. Ο δικός μας και αυτός του Σείριου. Του πιο λαμπερού αστεριού του ουρανού μας, που στην ουσία είναι διπλό- ή μήπως δίπολο;  Seriously? Φωτεινό όπως το όνομα του καυτό με μπλε αντανάκλαση αποτελείται από έναν κόκκινο γίγαντα και έναν λευκό νάνο! Τον Α και τον Β. Για τους αρχαίους Αιγύπτιους σήμαινε την πλημμύρα της ευλογίας και της ευφορίας του ζωοδότη Νείλου. Έτσι για να μας θυμίζει ότι τα αστέρια ήταν κάποτε διπλά, όπως οι ανθρώπινες ψυχές πριν χωριστούν και μπουν στη διαδικασία της γήινης μετάβασης. Κάποιοι επιμένουν ότι υπάρχει και Σείριος Γ. Πρόσφατα  κάποιοι εθνικόφρονες άρχισαν να αναφέρονται στην επιτολή του Σείριου και προσπαθούν να τεκμηριώσουν την ύπαρξη τους με την ταυτόχρονη μισάωρη αφαλάτωση του θαλασσινού νερού(!) Περαστικά βήματα, περαστική αστερόσκονη, περαστικά μας γενικότερα!  Όπως κι αν έχει, θα επιμείνω στα μέχρι τώρα τεκμηριωμένα για τον Σείριο. Η Ανατολή του Σείριου – physicsgg     

Κατά τα άλλα, δε γνωρίζω- Δεν απαντώ. Η βολική επιλογή στις δημοσκοπήσεις. Και εγώ που απαντώ με την έννοια του συναντώ, ότι δε γνωρίζω; Μπροστά μου αντανακλώνται σκιερά κομμάτια του εαυτού μου. Προσπαθώ να τα ψηλαφίσω, να με συγχωρήσω και να τα αγαπήσω, αλλά πριν προλάβει ο ήλιος να τα φωτίσει, σπάνε, με ποδοπατάνε και προσπερνάνε. Βάζουν τις φωνές οι πληγές, μπορεί και τα κλάματα. Τόσο μακριά, τόσο κοντά, όσο τα πουλιά του παραδείσου φυτρώνουν. Έτσι κι αλλιώς η στρελίτσια έχει και εκείνη κάτι από τα  αστέρια. Ίσως τη μοίρα! Κάνω μια λίστα όσα αξίζουν να θυμάμαι χάδια, αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, την σχεδόν ενοχική ικανοποίηση, τη δύναμη του νερού. Όλα θα απλωθούν στον ήλιο, θα ξεκουραστούν σα ζυμάρι, θα στεγνώσουν, μπορεί και να αποκοιμηθούν στη ζέστη του. Θα προχωρήσουν και θα τα απαλύνει και θα τα ξεπλύνει, ο χρόνος στο τώρα χωρίς εδώ και αιδώ. Στον παρακείμενο που σχηματίζεται από βοηθητικά ρήματα καθοριστικά της οριστικής! Η Ενέργεια των θέλω υποδαυλίζει όσα πρέπει. Πλέον προσπαθώ να ζω το παρόν της επιλογής. Λάθος επιλογή, σωστή επιλογή θα δείξει ο χρόνος και η θάλασσα. Εκείνη που απλώνεται μπροστά μου και άλλο τόσο φουρτουνιάζει και καταλαγιάζει μέσα μου. Τι άλλο είμαι εγώ παρά ένα κύμα στον ορίζοντα...

Θάνος Μικρούτσικος - Γιάννης Κούτρας - Γυναίκα - Official Audio Release - YouTube