ίμερος της Ιθάκης
ΙΘΑΚΗ - Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ- ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ (youtube.com)
Έριξα μια ματιά έξω από το παράθυρο, ενω ξεσκόνιζα τα έπιπλα. Συννέφιασε και ο ήλιος κρύφτηκε. Δεν έχω χειρότερη δουλειά από το ξεσκόνισμα. Μπορώ να σιδερώνω με τις ώρες, αλλά η καταδίκη της σκόνης με απωθεί. Η ματιά μου πέφτει στον τυφλό γάτο μου που βρίσκει το δρόμο του μέσα στο χώρο με βάση τη μνήμη και τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Από εκείνον έχω μάθει τι σημαίνει κοιτάω χωρίς να βλέπω. Τα πρωινά που νιώθω την ενέργεια του να με ξυπνάει. Ανοίγω το μάτι και εντοπίζω ότι έρχεται από αυτόν που είναι στραμμένος προς το μέρος μου με κοιτάει έντονα και περιμένει βουβός υπομονετικά να σαλέψω. Πώς μας αντιλαμβάνονται τα ζώα;
Αντιφατικά όσο και συναρπαστικά πλάσματα. Δεν ξέρω αν για αυτό που είμαστε πρέπει να επιρρίψω την ευθύνη στον τροφοσυλλεκτικό εγκέφαλο μας, που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια άλλη κοινωνία. Λίαν συντόμως μεταμοντέρνα. Για να είμαι ειλικρινής δεν είναι θέμα κατηγορίας, αλλά κατανόησης. Δεν αφορά τα πρέπει, αλλά τα θέλω. Και ναι να με ισορροπήσω θέλω... Χαμογελώ. Καθώς πριν το ρήμα της στάσης, το πρώτο που πληκτρολόγησα σε στυλ αυτόματης γραφής και διέγραψα ήταν αυτό της κατάληψης. Τί χωρίζει το καταλαβαίνω από το καταλαμβάνω; Ένα φωνήεν, ένα σύμφωνο Ίσως φιλίας. Και σκέφτομαι, πόσο μέσα μου είναι εμποτισμένο το μοτίβο της εγκατάλειψης. Τόσο που το προκαλώ ασυναίσθητα. Άλλος φοβάται αυτά που θα γίνουν για εκείνον χωρίς να είναι ο ίδιος κοινωνός τους. Εγώ πάλι φοβάμαι όσα προηγήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν άθελά μου. Και έκαναν το έλα, φύγε. Το ένα πλην εξαιτίας του πριν. Αλήθεια, γιατί οι αριθμοί έπονται των προσήμων; Ακόμα να το καταλάβω. Αφού το σήμα προηγείται της πράξης. Και τί είναι αυτό που τις διαμορφώνει; Και τελικά, όταν κάποιος αντιδρά με τον άλφα ή βήτα τρόπο, εκ του αποτελέσματος κρίνεται η συμπεριφορά του ή ο χαρακτήρας; Μέσα μου σαφώς τα έχω διαχωρίσει. Συνεκδοχικά οι φόβοι και οι ελπίδες, θα μας πάνε μακριά. Τον ένα από τον άλλον; Και πιο κοντά σε ποιόν; Στον εαυτό μας; Φόβοι ευθύνης, απόρριψης, φόβοι έλλειψης, εγκατάλειψης, θανάτου, Η Καζαντζακική σκέψη επιζητά την κατάλυσή τους για την ελευθερία. Η σύγχρονη προσέγγιση αναζητά την ασφάλεια. Ζητήματα και αναθέματα: φαύλος κύκλος.
Από χθες ξεκίνησα να τους ταράζω σαν το βότσαλο που πετάς στη λίμνη και προκαλεί γύρω του τα δαχτυλίδια. Διαδοχικά, ομόκεντρα, στρογγυλά σχεδόν και πιο μεγάλα. Αυτό το ταξίδι όχι αναψυχής, αλλά αυτοαναγνώρισης μου το χρωστούσα μάλλον. Βέβαια, καμία σχέση πως το περίμενα και πως προέκυψε. Όταν επισήμανα στην ψυχολόγο, ότι περίμενα να κάθομαι εγώ στην πολυθρόνα και εκείνη στην καρέκλα. Απλά μου απάντησε, ότι μου την χαρίζει, αρκεί να καταλάβω ότι είναι ηλεκτρική. Πρώτη γεύση: σκοτωμένα εγώ συνθέτουν τον επίπλαστο εαυτό. Καθ' εικόνα και κατ' ομοίωση. Μακρύς ο δρόμος προβλέπεται. Και όχι σε ήρεμα νερά. Πόσο μάλλον σε ήμερα. Με τον ίμερο οδηγό τί να περιμένει κανείς; Πρωτοκοσμικά προβλήματα! Οι καμπάνες του εσπερινού χτυπούν. Και είμαι στο εδώ και στο τώρα και κάτι είναι αυτό. Θα αρκεστώ με ευγνωμοσύνη.
Αρλέτα - Ήσουν παιδί σαν το Χριστό - Official Audio Release (youtube.com)
Κάπου στο ξετύλιγμα του νήματος, στη σύνθεση των λέξεων που προηγούνται και ακολουθούν, ο ίμερος ως σφοδρή επιθυμία αγγίζει τα όρια της εμμονής. Πράγμα που σημαίνει, ότι ουσιαστικά για την φτερωτή θεότητα όρια δεν υπάρχουν. Όμως ως υποκείμενο μέσα όχι μόνο από το κείμενο ψάχνω το συσχετισμό του ίμερου στο σήμερα. Όχι μόνο μέσω της ινδοευρωπαϊκής ετυμολογίας ευτυχώς :-)
Σχόλια