Και κάθε τέλος, μιά αρχή...

Βαριά αν οχι βαρύγδουπη λέξη το τέλος. Ανάλογες όμως ήταν και οι εικόνες που καταγράφηκαν στη ψυχή. Τα χιλιόμετρα της μαυρίλας απο την Ασσέα μέχρι το Μακρύσσι την είσοδο της Μεγαλόπολης. Εμφανής η προσπάθεια να σωθούν τα σπίτια, η πόλη, το εργοστάσιο της Δεη. Εκεί στέφθηκαν με επιτυχία. Όμως στα προηγούμενα 15 χιλιόμετρα κυριαρχούσε το μαύρο, η απέραντη θλίψη και τα σκουπίδια κατα μήκος του επαρχιακού δρόμου. Αυτά ποιός θα τα μαζέψει; Ποιός είναι ο υπεύθυνος για την επόμενη φωτιά που θα μπεί εκει; Προορισμός ήταν το Λεοντάρι, λίγο πιο έξω απο τη Μεγαλόπολη. Βγαίνοντας απο τη Μεγαλόπολη συναντήσαμε 10 πυροσβεστικά οχήματα. Βγαίνοντας απο τη Μεγαλόπολη συνεχίζεται το μαύρο, η απέραντη θλίψη. Τα καμένα φύλα έπεφταν σα βροχή παρασυρμένα απο τον αέρα. Έναν αέρα που μύριζε καμένο. Δεν αρκούσε να κλείσεις τα μάτια, αφού όλες οι υπόλοιπες αισθήσεις υπενθύμιζαν τη κατάσταση. Φτάσαμε εκεί, πήγαμε τα πράγματα που είχαμε μαζέψει στα δύο αυτοκίνητα στο σχολείο Λεονταρίου, οπου εκεί γίνεται η διαλογή και απο αύριο η διανομή. Το μέλος του δημοτικού συμβουλίου μας είπε οτι στο δήμο Φαλαισίας απο τα 28 χωριά καταστράφηκαν τα 24, που σημαίνει 267 σπίτια. Τα πρώτα 45 λυώμενα έχουν αρχίσει να στήνονται. Επίσης αναφέρθηκε στους δύο εμπρηστικούς μηχανισμούς που βρήκαν πάλι χθές μέσα στη χαράδρα στους πρόποδες του Ταύγετου. Μας μεταβιβάστηκαν οι ευχαριστίες του δημάρχου, μας δώθηκε και το λεύκωμα του δήμου. Λες και για αυτό πήγαμε...Για να απενεχοποιηθούμε πήγαμε, για να βγούμε απο την αδράνεια του καναπέ, για να νιώσουμε οτι κάνουμε πραγματικά κάτι...Γάζες για τη γάγραινα! Δε βλέπαμε την ώρα να φύγουμε...Το βλέμμα των κατοίκων απο περήφανο, είχε γίνει απεγνωσμένο και εχθρικό. Γιατί να έχουν πέσει στην ανάγκη; Γιατί να εξαγοράζονται οι ψήφοι και οι συνειδήσεις τους; Ταυτόχρονα με εμάς είχε φτάσει και κλιμάκιο των εθελοντών του διασωστικού Κορίνθου. Μια μαυροφορεμένη κυρία τους έλεγε οτι έχασε 5 ανθρώπους...

Γενικά, ο μέχρι τώρα απολογισμός μιλά για 65 νεκρούς, οι αγνοούμενοι δεν αναφέρονται, μόλις απομακρυνθούν τα φώτα της δημοσιότητας, λόγω των εκλογών και της καθημερινότητας οι αριθμοί θα αλλάξουν, όπως άλλαξε και το τοπίο της Πελοποννήσου. Ένιωθα άρρωστη, όπως νιώθω μετά απο κηδείες. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει καθώς οδήγουσα πίσω στο δρόμο της επιστροφής μέσα στο μάυρο της απέραντης θλίψης, στο δρόμο που δίπλα του ακόμα έβγαινε καπνός. Είχα ανάγκη να ξεφύγω απο τις συνέπειες των πράξεων, των επιλογών, των ιθυνόντων, των εκλογών, απο τις εικόνες. Είχα ανάγκη να ισορροπήσω, να δώ πράσινο και να χαθώ μέσα στα χωράφια. Και αυτό έκανα. Έκοψα το τιμόνι δεξιά απο τη Τρίπολη και βρέθηκα στον Πάρνωνα, στο κομμάτι του που δεν έχει καεί ακόμα. Στο Καστρί, στον Άγιο Πέτρο, στο μοναστήρι της Μαλεβής και κατέβηκα απο την Ορεινή Μελιγού. Μη σας ανοίγει η όρεξη, μη κάψετε και αυτό τον πράσινο παράδεισο. Στις ταβέρνες κατά μήκος του δρόμου άνθρωποι έτρωγαν, χόρευαν στο ρυθμό του κλαρίνου...Η ζωή συνεχίζεται! Μετά απο τρείς ώρες οδήγηση σταματήσαμε στο παραλιακό Άστρος. Τα καναντέρ ανα τρία φόρτωναν νερό κάθε τέταρτο και έφευγαν να σβήσουν. Και έτσι όπως σχεδόν προθαλασσώνονταν, άνοιγε το κύλο και έμπαινε το νερό και μετά απογειώνονταν για την επόμενη ρίψη σκεφτόμουν τις εικόνες που είδα, αυτά που άκουσα και αυτά που ένιωσα. Κάπου μέσα στο μυαλό μου έπαιζε η μουσική και η εικόνα που έβλεπα τότε που δεν ήταν η τηλεόραση ιδιωτική, "ανεξάρτητη" και εικοσιτετράωρη. Εκείνη η τελευταία εικόνα που τη διαδεχονταν τα "χιόνια" και το βουητό των παράσιτων. Τέλος εκπομπής.