Ακατέργαστη μοναξιά φθινοπωρινής ισημερίας

Το μπροστινό πόδι που τελεί χρέη χεριού του σκύλου μου για άλλη μια φορά μου τραβάει το χέρι. Για την ακρίβεια με χαράζει. Ο τρόπος του είναι επιτακτικός. Χάιδεψε με τώρα! Έχει πάρει τη χαρακτηριστική του μαλαγάνα καθόλα έκφραση και με μια καλλιτεχνική τούμπα έχει βρεθεί ανάσκελα με τα «χέρια» διπλωμένα και απαιτεί. Και περιμένει. Αρχίζω να τον χαιδεύω αφηρημένα, αλλά αυτό δε του είναι ούτε αρεστό, ούτε αρκετό. Απαξιεί και φεύγει. Αλλάζει καναπέ και με κοιτάει απο μακρυά.
Έχει πάρει να σουρουπώνει. Η αγαπημένη μου ώρα, την αγαπημένη μου εποχή. Ο ουρανός έξω μου θυμίζει τη θάλασσα στα θειορυχεία. Θέλω να κολυμπήσω σ’αυτό τον ουρανό. Αφήνω τη σκέψη μου να αλητέψει στα σύννεφά του, ενώ η ματιά μου γυρίζει και εστιάζει στη κούπα του αχνιστού τσαγιού, στην οθόνη και στο τσιγάρο. Πόσοι έχουν απαιτήσει το χάδι μου, πόσοι το έχουν προσπεράσει και πόσο μου έχουν λείψει. Και άνθρωποι αχάιδευτοι με πλήγωσαν κι εμένα, ο κόσμος είναι αγάπη μου σκληρός, κανένας δε χαιδεύει σα κι εσένα. Αυτό το ρεφρενάκι που έλεγε η Δήμου μπερδέυεται γλυκά στις σκέψεις μου, που αναζητούν το επόμενο σύννεφο για να κρυφτούν απο το φώς της μοναξιάς πριν γίνουν έγνοιες.
Αλλό όμως είναι το τραγουδι που τις καταδιώκει και τις παραμορφώνει. Νέα, ωραία κι ατυχής! Ένα στα τρία, καλή η στατιστική! Καταβροχθίζω ένα κομμάτι τσουρέκι για επιβεβαίωση της γλύκας και απαντώ σε ληξιπρόθεσμες οφειλές ή αλλιώς απορίες. Απο αυτή τη σχέση πήρα μεγάλα μαθήματα. Έμαθα να παίρνω χωρίς ενοχές, για άλλους κάτι τέτοιο θεωρείται δεδομένο, αλλά όχι για μένα. Έμαθα να εκφράζομαι και να εκδηλώνομαι χωρίς φόβο και πάθος. Έμαθα τη συνενοχή στο ψέμμα. Έμαθα πως είναι να μη σε καταλαβαίνουν και να πρέπει να επεξηγείς. Αν και το τελευταίο μάθημα ήταν σε επανάληψη, οπότε είχα μείνει μετεξεταστέα όπως φαίνεται και το ξανάδωσα. Έμαθα πως η τίνα φταίει, ή τί να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά, δε μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά. Βλέπεις το μεγαλύτερο μάθημα που μού δωσες είναι οτι τα κύματα κλαίνε και οτι θέλω να ζώ τη τρικυμία χώρις να τα δαμάζω ... Τώρα λοιπόν που άρχισαν και τα σχολεία, θα βρώ μια νέα ασχολία. Δε θέλω όμως να έχει να κάνει με μαθήματα, τόσα χρόνια τα βαρέθηκα πιά. Γιατι για μένα ακόμα και τώρα η πιο αγαπημένη στιγμή είναι τα διαλείματα. Έτσι το κουδούνι που θα χτυπήσει δε θα είναι για μένα.
Ο ουρανός έξω έχει σκοτεινιάσει.. Η νύχτα που ήρθε θα βγεί ισόπαλη με τη μέρα. Τουλάχιστον για σήμερα. Γιατι απο αύριο θα αλλάξουν οι συσχετισμοί. Ο τίτλος είναι αντιπροσωπευτικός. Τιτλοφορώ κι οπλοφορώ. Τι κι αν είμαι σε απόσυρση, θα το ρίξω στη διακόσμηση. Αυτό χαρισμένο σε κάποιους που γουστάρουν μεταξύ πενήντα και τάφου. Παιδιά μην ανησυχείτε σας ακολουθούμε κατα πόδας. Με βήματα χελώνας μεν, αλλά καλύτερα έτσι κι αλλιώς ένα τσιγάρο δρόμος είναι η ζωή και εσυ τον παίρνεις σοβαρά βρε φουκαρά.
Και η μνήμη άθελα της με επιβεβαιώνει καθώς γυρίζει στις εικόνες της τετάρτης έξω απο το παράθυρο της καφετέριας στην μητροπόλεως τα μάτια αχόρταγα σε παρακολουθούσαν. Απο τις τεράστιες τσέπες του παλτό σπορτ μπίλυ έβγαζες όλη την πραγμάτεια σου. Αραδιασμένα στη σειρά ένα μανόν και άλλα ακαθορίστου έδιναν νόημα στην ύπαρξη σου καθώς τα ξανάβαζες στην ίδια τσέπη με τη σειρά. Μετα σηκώθηκες και μάζεψες τα σκουπίδια που πέταξαν άλλοι στο χώμα και το πλακόστρωτο και τα πήγες στο καλάθι. Εσυ ο ρακοσυλλέκτης μας έβαλες στη θέση μας. Γελάσαμε με τη γελοιότητά μας αφου σε χαζέψαμε αρκετά. Τρείς που ψάχνουμε το δρόμο μας ακόμα και άλλοι τόσοι που έχουν φύγει, άραγε αυτοί τον βρήκαν;. Και μετά σηκωθήκαμε να φύγουμε και εμείς με τη σειρά μας. Κατηφορίζοντας σε
προσπέρασα στο δρόμο και χαμογελούσες χωρίς να ξέρεις οτι μου χάρισες τις ωραιότερες εικόνες της εβδομάδας σ’αυτή την πόλη...