Περιορισμένη Αντίληψη

Θυμός. Μεγάλος Θυμός. Θυμώνω με την ηλιθιότητα του καθωσπεπισμού των ατόμων που ποτέ δε θα γίνουν άνθρωποι, γιατι δεν είναι άνθρωποι. Εκείνοι που είναι άτομα εγκλωβισμένα στην ατομικότητα τους και στην κοσμοθεωρία της.
Με στεναχωρεί και η σκέψη οτι κάποτε εξαρτήθηκα κατά οποιονδήποτε τρόπο απο αυτούς.
Με θλίβει οτι άνθρωποι που νοιάζομαι εξαρτιώνται ακόμα απο αυτούς.
Και πολύ περισσότερο με συνθλίβει η σκέψη και μόνο οτι στερούνται την ελεύθερη βούληση να απεγκλωβιστούν.
Δε μπορώ να ανεχτώ τη σκέψη οτι οι ζωές μας μπορούν να καθορίζονται απο τέτοια υποκείμενα που στέκονται στη λεπτομέρεια και χάνουν την ουσία.
Κι όμως ξέρω οτι όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Αλλά λόγω περιορισμένης αντίληψης, δε διακρίνω το λόγο αυτού του παραλόγου.
Πότε θα γίνει αντιληπτό και πώς στη κοινωνία της εικόνας οτι το φαίνεσθαι δε σημαίνει τόσα οσα το είναι;
Η επαναπροσέγγιση πώς θα επιτευχθεί;
Τα μέτρα και τα σταθμά της επιτυχίας δεν είναι στα λεφτά, αλλά στην εσωτερική ευτυχία. Είσαι ευτυχισμένος ανθρωπος; Ή είσαι αυτός που ακόμα περιμένει;