Η τιμή κόβεται στο πρόσωπο

Αυτή η φράση μιας γλυκιάς κυρίας με συντρόφευε χθές. Την έγραψα όχι στα παλιά μου τα παπούτσια, αλλά σε ένα χαρτάκι και την έβαλα στην πίσω τσέπη του μπλου τζήν. Και σκεφτόμουν τη σοφία πίσω απο αυτά τα λόγια. Οι πολιτικά ορθά σκεπτόμενοι θα την παρεξηγούσαν, εστιάζοντας στα χαρακτηριστικά του προσώπου. Ο χρόνος όμως που φθείρει τα πάντα στο πέρασμά του, πιθανός σύμμαχος της άποψης της, σαμποτάρει με ρυτίδες και αυλακιές το δέρμα και τα παχύδερμα.
Όμως εκείνη το εξήγησε μιλώντας για την ειλικρίνεια στο βλέμμα, το γεγονός οτι ο άλλος σου μιλάει και σε κοιτάει κατάματα με σεβασμό και ενδιαφέρον να ακούσει την άποψη σου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπον η κυρία εστίασε στα συναισθήματα που εκφράζονται μέσα απο το πρόσωπο και όχι στην ομορφιά του προσώπου.
Και εγω σκεφτόμουν πόσο οι πολιτισμένοι καιροί, στους οποίους έχουμε τη τύχη να ζούμε ή να επιβιώνουμε αν προτιμάτε, μας καθοδηγούν στη στέρηση αυτής της έκφρασης των συναισθημάτων. Όλα πλέον μετριόνται απο το κόστος τους και αποτιμόνται στο βωμό του κουτσομπολιού και της περιέργειας. "Γιατί γελάει αυτός; Μα καλά δε βλέπει τα χάλια του; Χαζό παιδί χαρά γεμάτο!"
Το δρόμο μας χαράζουν διαρκώς κανόνες κατάλληλης συμπεριφοράς, προσαρμοζόμαστε στα πλαίσια του χώρου και των ρόλων που επιτελούμε σα χαμελέοντες και καταντάμε χαμέρπυτες. Γιατι είναι λίγες οι στιγμές της πολυτέλειας που μπορούμε να συμπεριφερθούμε όπως ακριβώς γουστάρουμε χωρίς να υπολογίζουμε συνέπειες και τί θα πούν οι άλλοι! Μικροαστική προσέγγιση θα πείτε διακιολογημένα μάλλον.
Αλλά αυτό είναι που ξενίζει στη συμπεριφορά της νέας και της πιο ηλικιωμένης γενιάς μάλλον, οι μεν δεν έχουν κάποιον δώσουν λόγαριασμό σε επαγγελματικό επίπεδο και οι δε έχουν βαρεθεί να δίνουν λόγο.
Το δεύτερο καλύτερο που άκουσα είναι οτι τα νεογένητα δε χαμογελούν. Αυτά απλά επικοινωνούν τα συναισθήματα με το κλάμα!
Πεινάνε->κλαίνε. Χέστηκαν-->Κλαίνε! Κατα τ'άλλα κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου! Και με αυτές τις αντιδράσεις τους προκαλούν και τα μεγαλύτερα χαμόγελα φυσικά!

Με απλά λόγια, σημασία έχει να σκεφτόμαστε το εφήμερο της ύπαρξής μας και όχι τον εφημέριο, αλλά αυτό μας το στερεί ο επιούσιος! Η συνειδητοποίηση του λεπτού που περνάει και της μη επαναληπτικής του διάστασης θα βοηθούσε στο να μη βαριόμαστε, στο να μη σκοτώνουμε την ώρα μας και να της δίνουμε την πραγματική της υπόσταση. Αλλά και αυτή η προσέγγιση δεν ευνοεί τη κανονικότητα που οι άλλοι προσπαθούν να μας καλλιεργήσουν. Αλλά όπως έγραφε και το αγαπημένο μου αυτοκόλητο "ποιός θέλει να είναι νορμάλ, όταν μπορεί να είναι ο εαυτός του!". Αλλά το θέμα είναι θυμάται κανείς ποιός είναι ο εαυτός του;!