Συντακτικό πάζλ

Μπορεί να είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια κατα τον Φόρεστ, μπορεί να είναι πορτοκάλι κατα άλλους. Ότι κι αν είναι και όπως κι αν την αντιλαμβάνεται ο καθένας κι αν την παίρνει λάθος κι αν την αλλάζει κι αν τα πάντα είναι δανεικά και αν ψάχνει το πρίν ή το μετά μέσα απο αυτή κι αν καθημερινά του γίνεται ποδήλατο κι αν ακόμα τη βλέπει σα ταξίδι. Το γεγονός είναι ένα οτι δεν έχει ημερομηνία λήξης σα τις κονσέρβες.

Για μια ευκαιρία που μας δίνεται σα δώρο, το δικαίωμα της το πληρώνουμε καθημερινά κάπως ακριβά. Το θέμα είναι οτι μοιάζει με ένα πάζλ του οποίου η εικόνα είναι υπο διαμόρφωση, όπως και τα κομμάτια του. Και πρόβλημα ουσιαστικό δεν υπάρχει αρκεί ο καθένας να ζεί και να μην επικβιώνει, να μη τη χαραμίζει στα ανιαρά και στα τετριμένα

Το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να την εκτιμήσει οχι με λόγια αλλά να τη ζήσει και να μη την αφήσει να τον ζεί. Γιατι πως να το κάνουμε τα 'χει αυτά η ζωή! Και έχει και άλλα αδικίες, ανισότητες, ανισορροπίες, άνιση κατανομη πλούτου, ατυχίες, παιδιά που δε χαμογελούν που έχουν χάσει ή ξεχάσει την αθωότητά τους.

Όμως αυτήν έχουμε και αυτή ζούμε και οι πιο τολμηροί τη γευόμαστε ως το μεδούλι είτε φέρνωντας τη στα μέτρα μας, είτε διαιωνίζωντας την. Όποια στάση της κι αν υιοθετούμε το βαγόνι είναι το ίδιο, στριμωγνόμαστε ανάλογα και χωράμε για όσο...

Υποκείμενο: ΖΩΗ

Αντικείμενο: απορία

Ποιητικό αίτιο: του ανθρώπου (η ποιητική αδεία)

Ρήμα: ζ'ησε μην αφήνεις να σε ζούν!