Στο χέρι σου είναι

Τα ψεύτικα όνειρα ενός ψεύτη καιρού. Χέρια που απλώνονται μπροστά σου για να σε εμποδίσουν, να σε σταματήσουν, δε σε προλαβαίνουν. Η πραγματικότητα παρεμβάλεται και εσυ αισθάνεσαι τόσο μικρός και μόνος. Ένα βήμα ακόμα και η ελευθερία θα σε διεκδικήσει. Για σένα ο χρόνος θα σταματήσει, αλλά οι δείχτες του ρολογιού θα εξακολουθούν να γυρίζουν όπως και η γή, απλά εσυ δε θα είσαι εκεί. Δεν άπλωσες το χέρι για να κρατηθείς απο τη ζωή. Για ποιόν και γιατί; Κανένας δεν ήταν δίπλα σου για να στηριχθείς. Το χέρι το άπλωσες για να ζητήσεις υποστήριξη; Μετάνιωσες τη τελευταία στιγμή; Μοιράστηκες τους φόβους, τις ελπίδες σου με τους δικούς σου; Μήπως ξέχασες πως ήταν να απλώνεις το χέρι και παραιτήθηκες;
Βλέπεις μόνο ερωτήσεις σου απευθύνω σε εσένα που γύρισες απο την άλλη το πρόσωπο, την πλάτη και βούτηξες στο κενό της ύπαρξης σου και αποπειράθηκες να της βάλεις τέλος. Έτσι αφημένη και αποροφημένη στις σκέψεις και τα προβλήματα σου δε βρήκες το κουράγιο να ψιθυρίσεις βοήθεια. Να δείς την εικόνα του παιδιού που ψηλαφιστά και δειλά απλώθηκε στην αναζήτηση του άλλου χεριού, του ενήλικου και σταθερού που μπορούσε να το καθοδηγήσει μακρυά απο το χάος. Το παιδί αυτό ήσουν εσύ, το ενήλικο χέρι ήταν το δικό σου. Το απλωμένο χέρι που δε θα μοιραστεί χάδι, δε θα αγγίξει ξανά το αύριο, δε θα ακουμπήσει άλλον είναι το δικό σου. Και η επιλογή ήταν δικιά σου.
Με διαφορά ενός σταθμού πληροφορηθήκαμε οτι η γραμμή του ησαπ δε θα εκτελούσε κανονικά τα δρομολόγια για κάποιο διάστημα. Στο σταθμό που πριν δύο λεπτά προσπεράσαμε μία κοπέλα αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.
Μάλλον ήσουν πάνω στην πλατφόρμα την ώρα που πέρασε το τρένο που ήμουν μέσα. Δεν σε παρατήρησα. Όχι οτι θα άλλαζε τίποτα. Η απόφαση σου έγινε πράξη. Δεν ξέρω τη κατάληξη σου. Απλά όταν το άκουσα αυθόρμητα σκέφτηκα τι κρίμα να μη μπορείς να μοιραστείς τον ανοιξιάτικο πρωινό ήλιο, το χαμόγελο, τη ζωή με το διπλανό σου και να προσπεράσεις το σήμερα που έκανες χθές. Η απελπισία να είναι ο τελευταίος σου συνοδοιπόρος...
Με συγχωρείς που δεν ήμουν εκεί. Η ουσία είναι στην παρουσία, αρκει να το ζητήσεις, έτσι απλά με απλωμένο το χέρι δίπλα σου πές με αφελή και ρομαντική, αλλά πιστεύω οτι πάντα κάποιο άλλο απλωμένο χέρι θα βρεθεί δίπλα σου να σε στηρίξει. Αρκεί να κάνεις τη σωσή κίνηση. Μάτ, πάτ δεν έχει σημασία. Άπλωσε τις σκέψεις και το χέρι και γίνε ο ανθρωπος που πάντα ονειρευόσουν, ο δικός σου.
Σημ Η φωτογραφία είναι αντιρατσιστικού περιεχομένου σημαίνει μην ακουμπάς τον κολητό μου, χαρισμένη σε όσους την έχουμε ανάγκη!