Έτσι όπως με ήξερες δεν έχω αλλάξει,τα φέρνω δύσκολα μα είμαι εντάξει. Αυτός ο στίχος με χαρακτηρίζει σε αυτά τα 35+πλέον. Όπως κι αν το κάνεις, είναι τρομακτικό, ο χρόνος φαντάζει ένα ανοιγοκλείσιμο του ματιού. Εννιαίος, χωρις διαφορά, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία, πέρα του οτι περνάει με γερνάει μάλλον και εγω δε το κσταλαβαίνω. όταν μπήκα στα 30 δεν πέρασα τη κλασσική κατάθλιψη, δε το είχα πάρει χαμπάρι, νόμιζα οτι ήμουν ακόμα στο μεταίχμιοτων 20. Αυτή η μουρτζουφλιά με έπιασε στα 31. Τότε μου ευχήθηκαν να απολαύσω την πιο σημαντική δεκαετία της ζωής μου απο αποψη παραγωγικότητας. Απο τότε έχω βγεί 2 φορές στην ανεργεία έχω αλλάξει τουλάχιστον 4 δουλειές και η καθημερινότητα με σκουριάζει σα το σίδερο. Με σιδερώνει να ισιώσει τις ρυτίδες και να επιμεληθει τις τσακίσεις υποθέτω. Δεν πεθαίνω κουφάλα νεκροθάφτη, μονο παθαίνω...Χιόνια μου πολλά λοιπόν στους εγωισμούς μου, στα κύτταρα μου και στα μάλινα μυαλά μου!xahaχα
Ανέτειλε με σκόνη σαχάρας παλι σήμερα και γουστάρω, πάντα τέτοια να με χαίρομαι και να με χαιρονται όσοι με αγαπουν. Αυτοί δίνουν νόημα στη ζωή μου και τους ευχαριστώ που με ανέχονται!
Σχόλια