Κόλα τη ψυχή στη στιγμή...
Μια απο τις εύστοχες ερωτήσεις που το συγκεκριμένο κείμενο σκοπεύει να ψηλαφίσει είναι "γιατί τρώμε κολήματα;ΟΕΟ" Με το παρελθόν, με ανθρώπους, με καταστάσεις...
Γιατι να έχουμε ανάγκη αυτή την ανασταλτική διαδικασία της μίρλας και του πένθους για κάτι που αν στο κάτω κάτω της γραφής το θέλαμε πραγματικά, θα το'χαμε! Γιατι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα το διεκδικούσαμε πάση θυσία και σε τέτοιο βαθμό που τα εμπόδια θα υπερβαίναμε και όλο το σύμπαν θα συνομοτούσε με τη δύναμη της θέλησης μας. Δε με πιστεύετε ε;! Αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια, τις ταινίες και τα βιβλία. Στη ζωή το παιχνίδι παίζεται διαφορετικα ε;! Για να δούμε...
Ένα παιδί θέλει τη κούκλα εξερευνήτρια και όλο της το συφερτό που η παιχνιδοβιομηχανία έχει παράγει για το κέρδος. Το κέρδος των μετόχων της, το κέρδος της στιγμής, της διασκέδασης του παιδιού που θα παίξει λίγο με όλα αυτά και μετα θα τα βαρεθεί και θα θέλει κάτι άλλο, που η διαφήμιση θα αναδείξει σα την επόμενή του "ανάγκη". Μια ανάγκη κατασκευασμένη καθ' όλα. Εν τω μεταξύ, αυτό το παιδί για να καταφέρει τους δικούς του (γονείς, παππούδες, θείους, νονούς κ.α) να του τα πάρουν έχει γράψει γράμα στον Αι Βασίλη, έχει χτυπήθεί με κλάμα γοερό κάτω σα το χταπόδι, έχει κρατήσει μούτρα, έχει κάνει ρεζίλι τους γονείς του μέσα στα μαγαζιά, έχει προσπαθήσει να παραβιάσει μέχρι και το κουμπαρά..! Πόσο μπορείς να αντισταθείς στα μάτια που σε κοιτάνε παρακλητικά καλλιεργώντας ενοχές; Όχι πολύ! Και γνωρίζοντας οτι στο παρελθόν, έτσι κατάφερναμε να αποκτήσουμε αυτό που "πραγματικά" θέλαμε, αυτή η μανιέρα επαναλαμβάνεται και στα κατοπινά χρόνια με άλλους ανθρώπους και για άλλα πράγματα. Αυτό βέβαια εφόσον ξέρουμε τί πραγματικά θέλουμε και πόσα είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και να στερηθούμε για να αποκτήσουμε ΑΥΤΟΝ/Η/Ο!
Επειδή όμως πλέον δε μπορούμε να κάνουμε το ίδιο σκηνικό κλάματα, μούτρα κλπ στους άλλους, το κάνουμε στον εαυτό μας, εξ'ού και τα κολήματα και οι μοιρολατρίες!
Το θέματάκι που προκύπτει είναι αν μας αξίζει να το θέλουμε πραγματικά. Γιατι η μεγαλύτερη απογοήτευση δεν είναι σε αυτά που δεν έχουμε κατακτήσει (ακόμα), αλλά σε αυτά που όταν τα γευτήκαμε ήταν εντελώς ανούσια και φτάσαμε να παραδεχτούμε οτι κάναμε πολύ κακό, για το τίποτα!
Η ζωή μπορεί να είναι ένα χαμόγελο, ένα κουτι σοκολάτες, σα πορτοκάλι, να κυλάει κυκλικά και να επαναλάμβάνεται. Αυτό που δεν επαναλαμβάνεται είναι η στιγμή. Και αυτό που την κάνει ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ μεγάλη ή μικρή στιγμή είναι ο τρόπος θεώρησης μας. Έτσι ακριβώς όπως την κάνει ο ίδιος τρόπος ευτυχισμένη ή μη. Η κατακλείδα απαντάται στο αν γεμίζουμε το χρόνο μας ή αν μας γεμίζει εκείνος.
Έτσι απλά και καθημερινά, έχουμε ξεχάσει οτι μας έχει δωθεί ένα δώρο, αυτό της ζωής, για να το διαχειριστούμε ανάλογα με τη ψυχή μας. Εχουμε ξεχάσει να απολαμβάνουμε τα απλά και τα καθημερινά, γιατι κοιτάμε αλλού και αδιαφορούμε για αυτά που θέλει η ψυχή μας. Μας ενδιαφέρει όχι αυτό που θέλει η ψυχή των άλλων, αλλά η τσέπη μας συγκριτικά με τη τσέπη των άλλων. Αλλά έτσι όπως είναι φυσικό δε γεμίζουμε, αδειάζουμε. Ζούμε για τις άδειες, τον "ελεύθερο" χρόνο, τα ταξίδια και τα ξύδια. Και όταν τα κάνουμε είναι τόσο σύντομα και λίγα που δε μας φτάνουν. Γυρίζουμε στην πεζή πραγματικότητα, τη καθημερινότητα που δε θυμόμαστε να εκτιμήσουμε! Και τα κεριά του Καβάφη σβήνουν ένα-ένα, ωσπου σώνονται για τον καθένα και τι καταλάβαμε απο τη διαδρομή; Οτι δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ζήσουμε τις στιγμές...
Γιατι να έχουμε ανάγκη αυτή την ανασταλτική διαδικασία της μίρλας και του πένθους για κάτι που αν στο κάτω κάτω της γραφής το θέλαμε πραγματικά, θα το'χαμε! Γιατι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα το διεκδικούσαμε πάση θυσία και σε τέτοιο βαθμό που τα εμπόδια θα υπερβαίναμε και όλο το σύμπαν θα συνομοτούσε με τη δύναμη της θέλησης μας. Δε με πιστεύετε ε;! Αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια, τις ταινίες και τα βιβλία. Στη ζωή το παιχνίδι παίζεται διαφορετικα ε;! Για να δούμε...
Ένα παιδί θέλει τη κούκλα εξερευνήτρια και όλο της το συφερτό που η παιχνιδοβιομηχανία έχει παράγει για το κέρδος. Το κέρδος των μετόχων της, το κέρδος της στιγμής, της διασκέδασης του παιδιού που θα παίξει λίγο με όλα αυτά και μετα θα τα βαρεθεί και θα θέλει κάτι άλλο, που η διαφήμιση θα αναδείξει σα την επόμενή του "ανάγκη". Μια ανάγκη κατασκευασμένη καθ' όλα. Εν τω μεταξύ, αυτό το παιδί για να καταφέρει τους δικούς του (γονείς, παππούδες, θείους, νονούς κ.α) να του τα πάρουν έχει γράψει γράμα στον Αι Βασίλη, έχει χτυπήθεί με κλάμα γοερό κάτω σα το χταπόδι, έχει κρατήσει μούτρα, έχει κάνει ρεζίλι τους γονείς του μέσα στα μαγαζιά, έχει προσπαθήσει να παραβιάσει μέχρι και το κουμπαρά..! Πόσο μπορείς να αντισταθείς στα μάτια που σε κοιτάνε παρακλητικά καλλιεργώντας ενοχές; Όχι πολύ! Και γνωρίζοντας οτι στο παρελθόν, έτσι κατάφερναμε να αποκτήσουμε αυτό που "πραγματικά" θέλαμε, αυτή η μανιέρα επαναλαμβάνεται και στα κατοπινά χρόνια με άλλους ανθρώπους και για άλλα πράγματα. Αυτό βέβαια εφόσον ξέρουμε τί πραγματικά θέλουμε και πόσα είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και να στερηθούμε για να αποκτήσουμε ΑΥΤΟΝ/Η/Ο!
Επειδή όμως πλέον δε μπορούμε να κάνουμε το ίδιο σκηνικό κλάματα, μούτρα κλπ στους άλλους, το κάνουμε στον εαυτό μας, εξ'ού και τα κολήματα και οι μοιρολατρίες!
Το θέματάκι που προκύπτει είναι αν μας αξίζει να το θέλουμε πραγματικά. Γιατι η μεγαλύτερη απογοήτευση δεν είναι σε αυτά που δεν έχουμε κατακτήσει (ακόμα), αλλά σε αυτά που όταν τα γευτήκαμε ήταν εντελώς ανούσια και φτάσαμε να παραδεχτούμε οτι κάναμε πολύ κακό, για το τίποτα!
Η ζωή μπορεί να είναι ένα χαμόγελο, ένα κουτι σοκολάτες, σα πορτοκάλι, να κυλάει κυκλικά και να επαναλάμβάνεται. Αυτό που δεν επαναλαμβάνεται είναι η στιγμή. Και αυτό που την κάνει ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ μεγάλη ή μικρή στιγμή είναι ο τρόπος θεώρησης μας. Έτσι ακριβώς όπως την κάνει ο ίδιος τρόπος ευτυχισμένη ή μη. Η κατακλείδα απαντάται στο αν γεμίζουμε το χρόνο μας ή αν μας γεμίζει εκείνος.
Έτσι απλά και καθημερινά, έχουμε ξεχάσει οτι μας έχει δωθεί ένα δώρο, αυτό της ζωής, για να το διαχειριστούμε ανάλογα με τη ψυχή μας. Εχουμε ξεχάσει να απολαμβάνουμε τα απλά και τα καθημερινά, γιατι κοιτάμε αλλού και αδιαφορούμε για αυτά που θέλει η ψυχή μας. Μας ενδιαφέρει όχι αυτό που θέλει η ψυχή των άλλων, αλλά η τσέπη μας συγκριτικά με τη τσέπη των άλλων. Αλλά έτσι όπως είναι φυσικό δε γεμίζουμε, αδειάζουμε. Ζούμε για τις άδειες, τον "ελεύθερο" χρόνο, τα ταξίδια και τα ξύδια. Και όταν τα κάνουμε είναι τόσο σύντομα και λίγα που δε μας φτάνουν. Γυρίζουμε στην πεζή πραγματικότητα, τη καθημερινότητα που δε θυμόμαστε να εκτιμήσουμε! Και τα κεριά του Καβάφη σβήνουν ένα-ένα, ωσπου σώνονται για τον καθένα και τι καταλάβαμε απο τη διαδρομή; Οτι δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ζήσουμε τις στιγμές...
Σχόλια
Να θέσω ένα προβληματισμό; Το ότι όντως μερικά πράγματα όταν τα κατακτούμε μοιάζει να μη τα θέλαμε πραγματικά μήπως σημαίνει κάτι άλλο; Μήπως η αναζήτηση είναι αυτό που πραγματικά ποθούμε και καθόλου το απόλυτο ή η κατάκτηση; Και μήπως πρέπει να το αποδεχτούμε;