Απρόβλεπτο...

Απρόβλεπτο! Σήμερα είναι η γιορτή της γέννησης του! Άλλοι γιορτάζουν τη γέννηση του θεανθρώπου, ή της κατασκευής του. Κάποιος μίλησε διαφορετικά, αυτά που είπε ακούστηκαν επαναστατικά για την εποχή του και όχι μόνο. Πολλοί τα άκουσαν, κάποιοι τα ασπάστηκαν και άλλοι καταπιάστηκαν να τα μορφοποιήσουν κατα πως τους βολευε αναντάμ παπανταμ. Εδώ ο παπάς εκεί ο παπάς που είναι ο παπάς. (σπίτι του) Η τράπουλα μοιράστηκε σημαδεμένη ή μη τι σημασία έχει. Τα κρυφά χαρτιά δεν ανοίχτηκαν και απο τότε στη μπόμπα χαρακίρι, άλλοι τα βλέπουν, άλλοι πάνε πάσο και άλλοι μιλάνε. Παίζεις, δεν παίζεις...δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς η ουσία απαντάται στα ρητορικά ερωτήματα που θέτει ο μέσα εαυτός τις μοναχικές στιγμές που σε αντικρύζει μέσα στις αδυναμίες σου και τη πλάτη δε σου γυρίζει.
Πόσα θα αντέξουμε ακόμα είναι απρόβλεπτο και ανεξήγητο συνάμα. Όλα για μένα ξεκίνησαν κοντά είκοσι χρόνια πριν με ένα γράμμα στον απρόβλεπτο. Τώρα που έχω καβατζάρει τα 35 αισίως και ακόμα ψάχνω την άκρη μου ευχές τετριμένες του τύπου των ημερών με συνοδεύουν στο κατευώδιο. Και εγω τις κτίζω στην άμμο, να τις πάρει το κύμα. Το απρόβλεπτο...