Απασφάλισε τις απλές προθέσεις..!
Μεγάλο πρόβλημα η καρδιά να μη συμβαδίζει ηλικιακά με το μυαλό. Πρόβλημα κυρίως για τους άλλους. Και μετά μου το μεταθέτουν και γίνεται και δικό μου πρόβλημα...Τότε η καρδιά μου έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με το μυαλό μου...όσο υπάρχει δηλαδή...λέμε τώρα...όσο μ0υ έχει παραμείνει στον απόλυτο παραλογισμό που ζώ και ονομάζεται καθημερινότητα.
Για παράδειγμα: πλέον διανύω τα τριανταφεύγα-αισίως!-και ευχαριστώ το καλό θεούλη για κάθε ανάσα και ευκαιρία ζωής που μου χαρίζει έτσι απλόχερα. Λογικά κατα τη γενική πεπατημένη, άλλες βλέψεις θα έπρεπε να έχω στο μυαλό μου. Να έχω χορτάσει το πρωταγωνιστικό ρόλο και να ετοιμάζομαι να τον παραχωρήσω στη συνέχεια μου. Αλλά ρε γαμώ το ή ειμαι πολύ εγωίστρια, ή με ξέρω πολύ καλύτερα απο οτι θέλω να παραδεχτώ, και καταλαβαίνω οτι έτσι κουλουβάχαρτα που είμαι δεν είμαι σε θέση και φάση να πολλαπλασιαστώ, γιατι το μόνο που θα καταφέρω είναι να πολλαπλασιάσω το πρόβλημα μεταθέτωντας το στον αναπαραγωγικό μου κλώνο!
Και έχω και μια καρδιά παραδουλεύτρα, για να μη ξεχνιόμαστε, που την έχει δει να ζεί δονκιχωτικά...τρομάρα της. Την ακούω σε κάθε της χτύπο να λέει: "θέλω το συν και το επι ίσως, δηλαδή το συνταίριασμα, τη συνταύτιση, τη συνουσία, το επικοινωνώ, το επιδιώκω, το επιμερίζομαι, αλλά αυτό που απαντάω είναι το πλην και το δια δηλαδή το απορρίπτω, αποτέλεσμα, απογοητεύομαι και το διαμελίζομαι, διακόπτω, διαχωρίζω¨.
Και εγώ τί φταίω;! σε ακούω να λές...Τί ζητάς απο μένα;
Απλά πράγματα, απλές προθέσεις όπως το απασφάλισε με ή αποτελείωσε με! Δεν υπάρχει μέση, πάντα των άκρων και των ξεροκέφαλων χαρτών! Α όσο για αυτό δεν έχεις άδικο...
Αλλά δεν είναι τρελό; Στη φάση αυτή θα έπρεπε να ψάχνω την εξασφάλιση και εγω γυρεύω το ακατόρθωτο σε λανθασμένα μάτια και χέρια μάλλον. Να με απασφαλίσουν τραβώντας την περόνη της καρδιάς μου που έχουν τα χέρια σου. Εκεί να δεις και να ζείς την έκρηξη!
Το παιδικό παιχνίδι ήταν θάρρος ή αλήθεια, τα έχω ξαναπεί αυτά, αλλά θέλει θάρρος η αλήθεια! Και η δικιά μου είναι εκρηκτική! Μίγμα απο μάγμα τρελού χρόνου και πόνου...
Ξέρω, ξέρω τι είναι να ζείς για τους άλλους και για το μισό σου εαυτό. Αυτό κάνω μια ζωή! Να το κοινό (γνώρισμα). Αλλά το έχω πάρει πια απόφαση, στο τέλος δε σε περιμένει το χειροκρότημα...Ποτέ οτι κι αν κάνω δε θα είναι αρκετό για τους άλλους, τουλάχιστον ας είναι κάποιος ευχαριστημένος στο τέλος, και ας είναι και ο εαυτός μου αυτός που θα γελάσει τελευταίος. Πειράζει;;;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!
Για παράδειγμα: πλέον διανύω τα τριανταφεύγα-αισίως!-και ευχαριστώ το καλό θεούλη για κάθε ανάσα και ευκαιρία ζωής που μου χαρίζει έτσι απλόχερα. Λογικά κατα τη γενική πεπατημένη, άλλες βλέψεις θα έπρεπε να έχω στο μυαλό μου. Να έχω χορτάσει το πρωταγωνιστικό ρόλο και να ετοιμάζομαι να τον παραχωρήσω στη συνέχεια μου. Αλλά ρε γαμώ το ή ειμαι πολύ εγωίστρια, ή με ξέρω πολύ καλύτερα απο οτι θέλω να παραδεχτώ, και καταλαβαίνω οτι έτσι κουλουβάχαρτα που είμαι δεν είμαι σε θέση και φάση να πολλαπλασιαστώ, γιατι το μόνο που θα καταφέρω είναι να πολλαπλασιάσω το πρόβλημα μεταθέτωντας το στον αναπαραγωγικό μου κλώνο!
Και έχω και μια καρδιά παραδουλεύτρα, για να μη ξεχνιόμαστε, που την έχει δει να ζεί δονκιχωτικά...τρομάρα της. Την ακούω σε κάθε της χτύπο να λέει: "θέλω το συν και το επι ίσως, δηλαδή το συνταίριασμα, τη συνταύτιση, τη συνουσία, το επικοινωνώ, το επιδιώκω, το επιμερίζομαι, αλλά αυτό που απαντάω είναι το πλην και το δια δηλαδή το απορρίπτω, αποτέλεσμα, απογοητεύομαι και το διαμελίζομαι, διακόπτω, διαχωρίζω¨.
Και εγώ τί φταίω;! σε ακούω να λές...Τί ζητάς απο μένα;
Απλά πράγματα, απλές προθέσεις όπως το απασφάλισε με ή αποτελείωσε με! Δεν υπάρχει μέση, πάντα των άκρων και των ξεροκέφαλων χαρτών! Α όσο για αυτό δεν έχεις άδικο...
Αλλά δεν είναι τρελό; Στη φάση αυτή θα έπρεπε να ψάχνω την εξασφάλιση και εγω γυρεύω το ακατόρθωτο σε λανθασμένα μάτια και χέρια μάλλον. Να με απασφαλίσουν τραβώντας την περόνη της καρδιάς μου που έχουν τα χέρια σου. Εκεί να δεις και να ζείς την έκρηξη!
Το παιδικό παιχνίδι ήταν θάρρος ή αλήθεια, τα έχω ξαναπεί αυτά, αλλά θέλει θάρρος η αλήθεια! Και η δικιά μου είναι εκρηκτική! Μίγμα απο μάγμα τρελού χρόνου και πόνου...
Ξέρω, ξέρω τι είναι να ζείς για τους άλλους και για το μισό σου εαυτό. Αυτό κάνω μια ζωή! Να το κοινό (γνώρισμα). Αλλά το έχω πάρει πια απόφαση, στο τέλος δε σε περιμένει το χειροκρότημα...Ποτέ οτι κι αν κάνω δε θα είναι αρκετό για τους άλλους, τουλάχιστον ας είναι κάποιος ευχαριστημένος στο τέλος, και ας είναι και ο εαυτός μου αυτός που θα γελάσει τελευταίος. Πειράζει;;;;;;;;;;;;!!!!!!!!!!!
Σχόλια