Βούτα και ανάσαινε..σκάσε και κολύμπα!

Ο άνθρωπος είναι μία πιθανότητα σε διαρκή αντίφαση …ανικανοποίητος κι ας έχει ξεδιψάσει στην πηγή του πόθου με το νάμα της άσβεστης επιθυμίας… λαχτάρας!
Οι αισθήσεις ικανοποιούνται όταν μοιράζεται τις στιγμές του. Κι όμως δε θέλει να μοιράζεται …τις περισσότερες φορές, αγνοεί τον τρόπο… Εκείνος επινοεί διαστήματα και λόγους, αλλά ο δρόμος μεταβάλλεται , με λυγμούς εσωτερικούς και προβληματισμούς, δεν είναι μια χρονική ευθεία και στις επί τόπου στροφές τα σχέδια ανατρεπόμενα εκτροχιάζονται… σαραβαλιάζονται.
Επίμονος ο πόνος του ανικανοποίητου αιωρείται σα γύπας που κατατρώει τις σάρκες και το αίμα της καρδιάς του, μέσα από τα βάθη της ψυχής. Τρώει τις παιδιάστικες ιδέες του μυαλού και τα περιττώματα γεννούν νέες χίμαιρες… εφιάλτες… και άλλοτε πάλι όνειρα.
Ο πανταχού παρόν θάνατος ακόμα και την άνοιξη όμως δε τρομάζει τα μπουμπούκια που ανθίζουν, τα πουλιά που κελαηδούν, τον άνθρωπο που εξακολουθεί να ερωτεύεται…
Όπως δεν έχω συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, έτσι κι αλλιώς δεν έχω παραδοθεί, ακόμα τουλάχιστον, αμαχητί στη φλόγα που καίει μέσα στα μάτια, στη καρδιά που χτυπά και που μυρμηγκιάζει το αίμα. (Αυτό το δεν με λιώνει και το λιώνω σα το χιόνι… με παγώνει).
Και ένας θεός ξέρει μόνο πόσο θέλει ο άνθρωπος να ρίξει την ασπίδα του, να γδυθεί την πανοπλία του, να μην πολεμάει πια τον μοιρασμένο εαυτό του. Να πετάξει άμυνες και μάσκες και να πεθάνει έτσι αθώα από αγάπη!
Μόνο ένας θεός ξέρει… οι άνθρωποι αγνοούν και περιχαρακώνονται με τα πέπλα του εγωισμού! Δεν πετούν ...περπατουν στα μονοπάτια της καθημερινότητας τους... πειθήνιοι και βολικοί. Σε πείθουν;!
Ζω για τη στιγμή που θα σε λατρέψω τόσο, όσο να μην έχω ανάγκη να σου μιλήσω με λέξεις που θα έχω διαλέξει, όσο να με έχεις μετατρέψει από μια πιθανότητα σε μια δυνατότητα… χωρίς παρεξηγήσεις, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς επιβολές, επιβουλές και απαντήσεις. Μόνο με και για σένα…
..Ζωή απροσδιόριστα ακατάληκτη, μα και τόσο ρευστά προκαθορισμένη!