Τα ζευγαροπάπουτσα
Ο καλός Θεούλης όλα εν σοφία εποίησεν!
Στους ευλογημένους έδωσε απο δύο μάτια, αυτιά, χέρια, πόδια και απο ένα στόμα και μύτη. Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς γιατι στα τελευταία περιορίστηκε στον άσσο και δε μας έδωσε απο ένα ζευγάρι στόματα και μύτες;! Παιδικές και ρητορικές απορίες θα μου πείτε...
Λοιπόν, απόψε μιλάνε τα ζευγάρια ή αν προτιμάτε μιλάμε για ζευγάρια! Για αυτά που τα λάθη τους βαραίνουν τη ζυγαριά της ψυχής τους, για αυτά που ξεκινάνε σα μονάδες και καταλήγουν μονάδες στο πηλίκο. Ακόμα και για αυτά που αλλου κινήσανε για αλλού και αλλού η ζωή τους πάει...
Τα παπούτσια έρχονται και αυτά σε ζευγάρια και σε ποικιλία για κάθε γούστο και περίσταση. Τα πόδια που θα τα φορέσουν δεν είναι απαραίτητα το ίδιο, μπορεί η ιδιαιτερότητα των δαχτύλων ή του κουντεπιέ, η ακόμα και της πλατύποδης καμάρας να επιβάλει να αγοράσεις για το ένα πόδι το ένα νούμερο μεγαλύτερο, αλλά θα σου επιτρέψει ο αξιολάτρευτος πωλητής να χαλάσεις ένα ζευγάρι;! Όχι βέβαια, σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστείς τον πάτο! Και αυτός είναι ο σκοπός οτι κάνει τη δουλειά του! Όρίστε μια φορά που ο πάτος είναι χρήσιμος!
Και πές μου που το πάς το γνωστό απόφθεγμα που λέει οτι όλα τα δάχτυλα δεν είναι το ίδιο!
Δίκαια θα αναρρωτηθείς φίλε αναγνώστη σε αυτό το σημείο που κολάει ο πάτος, τα δάχτυλα και τα παπούτσια με τα ζευγάρια! Μα είναι απλό...τόσο όσο μία πανοπλία!
Η ζωή των ζευγαριών δεν είναι η ίδια - σα τα δάχτυλα ένα πράγμα. Οι μονάδες σε ένα ζευγάρι δουλεύουν έτσι και αλλιώς. Άλλες σκέψεις κάνει ο ένας, άλλα σχέδια έχει ο άλλος και άλλα όνειρα και οι δυό μαζί! Αλλά το δια ταύτα είναι αυτό που έχει ουσία και σημασία, οτι λειτουργούν σα ζευγάρι. Και μετά δεν έρχονται ούτε οι μέλισσες, ούτε ο έρωτας - ο τελευταίος στη καλύτερη των περιπτώσεων προυπάρχει. Μετά λοιπόν, έρχονται τα χρέη, τα κάνουν πλακάκια, τα μάρμαρα τα πληρώνουν με δόσεις, και οι λογαριασμοί με τα υπόλοιπα και τα ανεξόφλητα απωθημένα του καθενός. Και πριν προλάβουν να αναστενάξουν, τους προλαβαίνει ο χρόνος και κοιτούν πως το ζυγό θα αποτινάξουν. Γιατι ρε αδερφάκι πολύ νέφος μαζεύτηκε σε αυτή την πόλη, χρειάζεται ένα αεράκι ανανέωσης και η σχέση σα κάθε σχέση, τη τονωτική της ένεση. Και εδώ είναι που έρχεται η ώρα του πάτου και όχι του απόπατου!
Ο πάτος λοιπόν είναι το υποστήλωμα μιάς σχέσης ασχέτου φύλου και ηλικίας. Ας το αντιμετωπίσουμε σα μια ρυτιδένεση, το γνωστό γλίφτιν(γκ)! Μπορεί να έχει πολλές μορφές: "Αυτός ο άλλος, αυτός ο άλλος ειναι ευεργέτης μου μεγάλος!", "θα τη ξεμαλιάσω" η τελευταία είναι η κλασσική γυναικεία εκδοχή σα τα κλασσικα εικονογραφημενα ένα πράγμα!
Βέβαια, η κτητικότητα, ο εγωισμός και η ενοχή δε μας επιτρέπουν αυτή ως αρχική ώριμη αντιμετώπιση. Η πρώτη στάση είναι μπουρλότο και βιτριόλι, αλλά μετά, γιατι έρχεται και το μετά, οτι δίνεις παίρνεις και αν δε το γευτείς δε ξέρεις! Μερικούς τους γυρίζει το μυαλό, άλλους τους βάζει μυαλό και άλλους τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι γιατι για αυτούς που γυρίζουν πίσω στα γνωστά και δεδομένα-και καλά- γιατι νομίζουν οτι είναι καλύτερα με διάολο που τον ξέρεις, γιατι που να πάς και να μαθαίνεις και να σε μαθαίνουν και να σε ξεφωνίζουν και άλλοι!
Οπότε έρχόμαστε στα παπούτσια, όχι απαραίτητα απο το τόπο μας και ας είναι και μπαλωμένα. Άλλα είναι ψιλοτάκουνα, άλλα ανδρικά, άλλα αθλητικά, άλλα μπαλαρίνες, σανδάλια, σαγιονάρες και πάει λέγωντας. Και τα παπούτσια ακολουθούν την εποχή και τη μόδα. Και καποτε λιώνουν, όχι σα τα παγωτά, αλλά κάποτε έρχεται η ώρα που τα βαριέσαι! Πόσα βήματα πια να κάνεις παπουτσωμένος; Υπάρχουν και στιγμές που θές την άνεση σου, να περπατήσεις ξυπόλητος βρε! Αλλά ως ζευγάρι μπορείς;! Μόνο στην άμμο, ρομάντζο μου εσύ!
Και θυμάμαι μία σκηνή απο μια ταινία που η τύπισα έκανε συλλογή απο μονά χαμένα παπούτσια. Παπούτσι και φωτογραφία, κλίκ και παπούτσι! Τι κρίμα που οι ψηφιακές δε κάνουν κλικ!
Οι ιστορίες των παπουτσιών δεν έχουν τέλος, όπως και των ζευγαριών. Και δε ζούν όλοι αυτοι καλά και εμείς καλύτερα! Γιατι στο φινάλε αυτό που έχει σημασία δεν είναι το happy end, αλλά το να ζείς τη στιγμή με όλο σου το είναι. Γιατι οπως έλεγαν οι αφοι Κατσιμίχα και ουχι Κατσάμπα:"Αχ είναι δύσκολο πολύ για μια αγάπη να χαθείς να σβήσεις, μα δύο φορές πιο δύσκολο είναι για αυτή να ζήσεις."
Και έρχομαι και εγω η ταπεινή παιδούλα να προσθέσω οτι είναι ακόμα δυσκολότερο να τη ζήσεις χωρίς να την εξευτελίσεις...
Στους ευλογημένους έδωσε απο δύο μάτια, αυτιά, χέρια, πόδια και απο ένα στόμα και μύτη. Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς γιατι στα τελευταία περιορίστηκε στον άσσο και δε μας έδωσε απο ένα ζευγάρι στόματα και μύτες;! Παιδικές και ρητορικές απορίες θα μου πείτε...
Λοιπόν, απόψε μιλάνε τα ζευγάρια ή αν προτιμάτε μιλάμε για ζευγάρια! Για αυτά που τα λάθη τους βαραίνουν τη ζυγαριά της ψυχής τους, για αυτά που ξεκινάνε σα μονάδες και καταλήγουν μονάδες στο πηλίκο. Ακόμα και για αυτά που αλλου κινήσανε για αλλού και αλλού η ζωή τους πάει...
Τα παπούτσια έρχονται και αυτά σε ζευγάρια και σε ποικιλία για κάθε γούστο και περίσταση. Τα πόδια που θα τα φορέσουν δεν είναι απαραίτητα το ίδιο, μπορεί η ιδιαιτερότητα των δαχτύλων ή του κουντεπιέ, η ακόμα και της πλατύποδης καμάρας να επιβάλει να αγοράσεις για το ένα πόδι το ένα νούμερο μεγαλύτερο, αλλά θα σου επιτρέψει ο αξιολάτρευτος πωλητής να χαλάσεις ένα ζευγάρι;! Όχι βέβαια, σε αυτή την περίπτωση θα χρειαστείς τον πάτο! Και αυτός είναι ο σκοπός οτι κάνει τη δουλειά του! Όρίστε μια φορά που ο πάτος είναι χρήσιμος!
Και πές μου που το πάς το γνωστό απόφθεγμα που λέει οτι όλα τα δάχτυλα δεν είναι το ίδιο!
Δίκαια θα αναρρωτηθείς φίλε αναγνώστη σε αυτό το σημείο που κολάει ο πάτος, τα δάχτυλα και τα παπούτσια με τα ζευγάρια! Μα είναι απλό...τόσο όσο μία πανοπλία!
Η ζωή των ζευγαριών δεν είναι η ίδια - σα τα δάχτυλα ένα πράγμα. Οι μονάδες σε ένα ζευγάρι δουλεύουν έτσι και αλλιώς. Άλλες σκέψεις κάνει ο ένας, άλλα σχέδια έχει ο άλλος και άλλα όνειρα και οι δυό μαζί! Αλλά το δια ταύτα είναι αυτό που έχει ουσία και σημασία, οτι λειτουργούν σα ζευγάρι. Και μετά δεν έρχονται ούτε οι μέλισσες, ούτε ο έρωτας - ο τελευταίος στη καλύτερη των περιπτώσεων προυπάρχει. Μετά λοιπόν, έρχονται τα χρέη, τα κάνουν πλακάκια, τα μάρμαρα τα πληρώνουν με δόσεις, και οι λογαριασμοί με τα υπόλοιπα και τα ανεξόφλητα απωθημένα του καθενός. Και πριν προλάβουν να αναστενάξουν, τους προλαβαίνει ο χρόνος και κοιτούν πως το ζυγό θα αποτινάξουν. Γιατι ρε αδερφάκι πολύ νέφος μαζεύτηκε σε αυτή την πόλη, χρειάζεται ένα αεράκι ανανέωσης και η σχέση σα κάθε σχέση, τη τονωτική της ένεση. Και εδώ είναι που έρχεται η ώρα του πάτου και όχι του απόπατου!
Ο πάτος λοιπόν είναι το υποστήλωμα μιάς σχέσης ασχέτου φύλου και ηλικίας. Ας το αντιμετωπίσουμε σα μια ρυτιδένεση, το γνωστό γλίφτιν(γκ)! Μπορεί να έχει πολλές μορφές: "Αυτός ο άλλος, αυτός ο άλλος ειναι ευεργέτης μου μεγάλος!", "θα τη ξεμαλιάσω" η τελευταία είναι η κλασσική γυναικεία εκδοχή σα τα κλασσικα εικονογραφημενα ένα πράγμα!
Βέβαια, η κτητικότητα, ο εγωισμός και η ενοχή δε μας επιτρέπουν αυτή ως αρχική ώριμη αντιμετώπιση. Η πρώτη στάση είναι μπουρλότο και βιτριόλι, αλλά μετά, γιατι έρχεται και το μετά, οτι δίνεις παίρνεις και αν δε το γευτείς δε ξέρεις! Μερικούς τους γυρίζει το μυαλό, άλλους τους βάζει μυαλό και άλλους τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι γιατι για αυτούς που γυρίζουν πίσω στα γνωστά και δεδομένα-και καλά- γιατι νομίζουν οτι είναι καλύτερα με διάολο που τον ξέρεις, γιατι που να πάς και να μαθαίνεις και να σε μαθαίνουν και να σε ξεφωνίζουν και άλλοι!
Οπότε έρχόμαστε στα παπούτσια, όχι απαραίτητα απο το τόπο μας και ας είναι και μπαλωμένα. Άλλα είναι ψιλοτάκουνα, άλλα ανδρικά, άλλα αθλητικά, άλλα μπαλαρίνες, σανδάλια, σαγιονάρες και πάει λέγωντας. Και τα παπούτσια ακολουθούν την εποχή και τη μόδα. Και καποτε λιώνουν, όχι σα τα παγωτά, αλλά κάποτε έρχεται η ώρα που τα βαριέσαι! Πόσα βήματα πια να κάνεις παπουτσωμένος; Υπάρχουν και στιγμές που θές την άνεση σου, να περπατήσεις ξυπόλητος βρε! Αλλά ως ζευγάρι μπορείς;! Μόνο στην άμμο, ρομάντζο μου εσύ!
Και θυμάμαι μία σκηνή απο μια ταινία που η τύπισα έκανε συλλογή απο μονά χαμένα παπούτσια. Παπούτσι και φωτογραφία, κλίκ και παπούτσι! Τι κρίμα που οι ψηφιακές δε κάνουν κλικ!
Οι ιστορίες των παπουτσιών δεν έχουν τέλος, όπως και των ζευγαριών. Και δε ζούν όλοι αυτοι καλά και εμείς καλύτερα! Γιατι στο φινάλε αυτό που έχει σημασία δεν είναι το happy end, αλλά το να ζείς τη στιγμή με όλο σου το είναι. Γιατι οπως έλεγαν οι αφοι Κατσιμίχα και ουχι Κατσάμπα:"Αχ είναι δύσκολο πολύ για μια αγάπη να χαθείς να σβήσεις, μα δύο φορές πιο δύσκολο είναι για αυτή να ζήσεις."
Και έρχομαι και εγω η ταπεινή παιδούλα να προσθέσω οτι είναι ακόμα δυσκολότερο να τη ζήσεις χωρίς να την εξευτελίσεις...
Σχόλια
σημασία έχει να είναι ο καθένας καλά και να νιώθει ευτυχισμένος στιγμιαία, με παπούτσια, ξυπόλητος, με στενά παπούτσια, με καινούργια και παλιά. Μόνο αυτό μετράει! Πέρα και πάνω από αυτό δεν υπάρχει τίποτε... Έναν παλιάτσο θέλουμε όλοι που όταν τελειώσουν οι μπαταρίες του τον πετάμε και παίρνουμε καινούργιο... Αυτή είναι η φιλοσοφία στην ζωή ενός ζευγαριού...