Η πυξίδα της βαρεμάρας

Δε θέλω ούτε να αλλάξω το κόσμο, ούτε να τον σώσω. Ούτε το τομάρι μου δε μπορώ να σώσω! Όπως κάθε φορά οπου και αν γυρίσω το βλέμα της ψυχής μου, επιτρέπω στους άλλους να με με πληγώνουν. Αυτή η κουτή αντίληψη της εμπιστοσύνης στις προθέσεις...

Οι περισσότεροι χαμένοι στα αυτόγραφα της εγωτόσφαιρας τους! Στις δικές τους σκέψεις και τα συναισθήματά τους που πρέπει να μεταφράζεις και εικονικά να ανταποκρίνεσαι στα ευκόλως εννοούμενα που παραλείπονται!

ΒΑΡΕΘΗΚΑ!!!

Βαρέθηκα να μεταφράζω...Βαρέθηκα να προσπαθώ να κατανοήσω, να καταλάβω...Βαρέθηκα να περιμένω...Βαρέθηκα να βαριέμαι...Βαρέθηκα να πονάω...Βαρέθηκα να πληγώνομαι...Βαρέθηκα να ανοίγομαι...Βαρέθηκα να προσπαθώ για άλλους...Βαρέθηκα να προσπαθώ για όλους...Βαρέθηκα να δικαιολογώ...Βαρέθηκα να δικαιολογούμαι...Βαρέθηκα να απλώνω το χέρι μου και να μένει άδειο...Βαρέθηκα τη μοναξιά!

Βαρέθηκα και βρέθηκα...