Αξεπέραστα επανέρχομαι...

Ξεπερνάω τον εαυτό μου. Γεγονός! Με προλαβαίνουν τα γεγονότα και πάντα πάνω στη στροφή όσο και αν παραβγαίνουμε ανάσα την ανάσα, με ξεπερνάνε και δίνουν με τη τροπή τους άλλη μια ανατροπή των δεδομένων. Έλεος που λέει και μια βουβή ψυχή!
Το μάτι το δεξί μου βρυκολάκιασε στα καλά του καθουμένου. Αρτι αποκτηθήσα βουλωμένη καρδιά κτυπά ασυντόνιστα. Αλήθεια τι θα χρειαστεί by pass?Μπαλονάκι? Την αξεπέραστη κληρονομικότητα μέσα μη χαιρετήσω ένδοξα, σα σε παρέλαση τα προβλήματα καμαρωτά παίρνουν θέση μπροστά και μέσα. Αλήθεια είναι να μη βρυκολακιάζει το μάτι; Με τόσα που βλέπει και άλλα τόσα που δεν προλαβαίνει ο οργανισμός να αφομοιώσει, κάπου θα ξεσπάσει...
Και καλύτερα να μου βγεί το μάτι παρά το όνομα. Δυσκολος άνθρωπος. Πάλι καλά που παραμένει αυτή η κατ'εφημισμό ταμπέλα του ανθρώπου. Ξέρεις όπως στα μουσεία που χαρακτηρίζουν τα εκθέματα: ο άνθρωπος που άντεξε πολλά και μετα το έριξε στο τραλαλά!
Γιατι η φτώχια θέλει καλοπέραση και τα νεύρα μου εκτόνωση. Maraveyas illegal και για σένα που ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΑ και για μένα που θέλω να κατακτήσω GΙPSY POWER. Λέμε τώρα, όχι οτι καταφέρνουμε να δούμε τη ζωή μας μέσα απο αυτό το πρίσμα...Είπαμε τα γεγονότα..! Ραντεβού απόψε! Και για όποιον δε κατάλαβε ΠΑΡΕ ΧΡΩΜΑ

(Γιατι μου λες και στο γιατι
είμαι και εγώ χαμένος
σε μια ομίχλη
απο γνωστούς και φίλους μεθυσμένος
Κάτι σου πνίγει τη φωνή
και θέλεις να φωνάξεις,
Θέλεις να φύγεις μάκρυα,
πίσω να μη κοιτάξεις.
ΠΙΣΩ ΝΑ ΜΗ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ!

Πάρε χρώμα απο τις πληγές σου
ντύσου κόκκινα
κόψε τα σχοινιά
πριν γίνουν συρματόσχοινα

Είναι οι ώρες δύσκολες
τα βράδυα που σε πνίγουν
Θέλεις αέρα, θέλεις φώς
και οι πόρτες δεν ανοίγουν.
Κατι σου πνίγει τη φωνή
θέλεις να φωνάξεις
τα ρούχα που σε σφίγγουνε θελεις να τα πετάξεις
ΠΑΡΕ ΧΡΩΜΑ...)