Η συγνώμη της απουσίας
Τόσους μήνες οι σκέψεις ίδιες και απαράλακτες ένα κουβάρι τυλιγμένο γύρω απο το σώμα μου. Μπλεγμένη στα δίχτυα της πραγματικότητας που προσπαθώ να την αντιμετωπίσω στα ίσα. Αναλώνομαι στο να θέτω προτεραιότητες που με προλαβαίνουν στη γωνία με την αγωνία του αύριο. Στα βήματα όχι του Οδυσσέα, αυτός είχε σκοπό του την επιστροφή, αλλά στα κύματα που με ξεβράζουν σε μακρυνές ακτές ενός ωκεανού που όταν κάθομαι και τον αφουγκράζομαι ηχεί τόσο ξένος πρωτόγνωρος και πρωτόγονος.
Μόνη, μεστωμένη και άστοχη με το χρόνο να κυλά σαν άμμος μέσα στη χούφτα μου. Από καιρό έχω σπάσει την κλεψύδρα και με τα κομάτια της έχω χαράξει στο δέρμα μου τα όρια στα οποία ακροβατώ. Στο τώρα αισθάνομαι μια τόσο εκτεταμένη και αγωνιωδη κούραση. Έχω κουραστει να αναμετριέμαι με τη μοναξιά, μια μοναξιά που είναι σα βαλίτσα, την παίρνω μαζί μου και την περιέχω. Πόσες φορές αλήθεια δε δοκίμασα να την αφήσω πίσω μου, να τη ξεχασω στο λουρί του αεροδρομίου που γυρνάει γύρω γύρω μονότονα για να καταλήξει στον γραφείο των απωλεσθέντων;
Αλλά δε μου αρέσει να χάνω, το ξέρεις!
Και ας είναι ο χρόνος κατάληλος για να παραδεχτώ οτι πλέον τα έχω πανηγυρικά χαμένα!
Ο χρόνος μου παίζει τα πιο περίεργα του παιχνίδια. Στα μέρη που αγαπώ τελειώνει το καλοκαίρι! Μέσα μου επιβιώνω απο τουλάχιστον δύο διαδοχικούς χειμώνες και το σκοτάδι δε το σκίζει το φώς. Δε θέλω να ανοίξω τα μάτια μου στην άνοιξη, στα φυσιολογικά ΜΟΥ μέρη δεν είναι η ώρα της. Δεν είναι στη χώρα της...
Δε με χωράει ο τόπος πάλι. Αυτή η διαρκής ζάλη της σβούρας. Ο κύκλος είναι κατάρα, δε τετραγωνίζεται και αν τον τεμαχίσεις δεν εχεις το ίδιο σχήμα. Αυτό που έχεις είναι ένα πρόσχημα και ένα παράπονο. Το ουρλιαχτό του γιατί και το παράπονο της απουσίας.
Στο ραντεβού απο Σεπτέμβρη που θα δώσετε, στα απουσιολόγια που θα χρησιμοποιήσετε, μη με αναζητήσετε. Ο κατάλογος μακρύς. αλλά πιο μακρυνές είναι οι δικαιολογίες.
Και αυτές ψάχνουμε να δώσουμε σα συγχωροχάρτια για την αλήθεια του κανένα ο καθένας.
Η συγνώμη της απουσίας από την επανάσταση που επειδή είχε πολλές αγνές προθέσεις πνίγηκε νωρίς. Στη κούνια!
Μόνη, μεστωμένη και άστοχη με το χρόνο να κυλά σαν άμμος μέσα στη χούφτα μου. Από καιρό έχω σπάσει την κλεψύδρα και με τα κομάτια της έχω χαράξει στο δέρμα μου τα όρια στα οποία ακροβατώ. Στο τώρα αισθάνομαι μια τόσο εκτεταμένη και αγωνιωδη κούραση. Έχω κουραστει να αναμετριέμαι με τη μοναξιά, μια μοναξιά που είναι σα βαλίτσα, την παίρνω μαζί μου και την περιέχω. Πόσες φορές αλήθεια δε δοκίμασα να την αφήσω πίσω μου, να τη ξεχασω στο λουρί του αεροδρομίου που γυρνάει γύρω γύρω μονότονα για να καταλήξει στον γραφείο των απωλεσθέντων;
Αλλά δε μου αρέσει να χάνω, το ξέρεις!
Και ας είναι ο χρόνος κατάληλος για να παραδεχτώ οτι πλέον τα έχω πανηγυρικά χαμένα!
Ο χρόνος μου παίζει τα πιο περίεργα του παιχνίδια. Στα μέρη που αγαπώ τελειώνει το καλοκαίρι! Μέσα μου επιβιώνω απο τουλάχιστον δύο διαδοχικούς χειμώνες και το σκοτάδι δε το σκίζει το φώς. Δε θέλω να ανοίξω τα μάτια μου στην άνοιξη, στα φυσιολογικά ΜΟΥ μέρη δεν είναι η ώρα της. Δεν είναι στη χώρα της...
Δε με χωράει ο τόπος πάλι. Αυτή η διαρκής ζάλη της σβούρας. Ο κύκλος είναι κατάρα, δε τετραγωνίζεται και αν τον τεμαχίσεις δεν εχεις το ίδιο σχήμα. Αυτό που έχεις είναι ένα πρόσχημα και ένα παράπονο. Το ουρλιαχτό του γιατί και το παράπονο της απουσίας.
Στο ραντεβού απο Σεπτέμβρη που θα δώσετε, στα απουσιολόγια που θα χρησιμοποιήσετε, μη με αναζητήσετε. Ο κατάλογος μακρύς. αλλά πιο μακρυνές είναι οι δικαιολογίες.
Και αυτές ψάχνουμε να δώσουμε σα συγχωροχάρτια για την αλήθεια του κανένα ο καθένας.
Σχόλια