Ήρθε η ώρα μου;
Παγκόσμια ημέρα καλοσύνης λέει...δε λέει κάτι σε εμένα τουλάχιστον.
Γενικώς οι παγκόσμιες ημέρες με αφήνουν παγερά αδιάφορη ακόμα και σαν προφάσεις του τύπου με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!
Γιατί χρειάζεται μία παγκόσμια μέρα για να θυμάσαι και να τιμάς και πόσο μάλλον να εκτιμάς τα πράγματα στις σωστές τους βάσεις;!
Άσε που δε με καλύπτει το παγκόσμιο...θα το ήθελα συμπαντικό ή το λιγότερο διαγαλαξιακό!
Πέρα από την πλάκα, αυτά που ουσιαστικά αξίζουν είναι αυτά που δεν αγοράζονται και δεν πουλιούνται, γιατί δεν υπάρχει δείκτης μέτρησης για την αποτίμηση τους.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα: η αγάπη, η φιλία, η πίστη, η εκτίμηση, το δίκιο, ο χρόνος.
Ε δεν έχετε ακούσει ποτέ μισό κιλό δίκιο να το αφήσω; Ή είναι με πρόγραμμα μπόνους θα εξαγοράσετε τους αντίστοιχους πόντους αγάπης;
Βέβαια με τον χρόνο έχουμε ένα θέμα διαχωρισμού σε ελεύθερο και σε τι σε δεσμευμένο;! XD
Το πρόβλημα με όλες αυτές τις έννοιες είναι που τις βρίσκεις; Ιδίως όταν καθημερινά σε απασχολούν τόσες άλλες έγνοιες που δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις και να δεις τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις...
Αφού δεν είναι εμπορεύσιμα είδη να τα ψωνίσεις με τις προσφορές και τις εκπτώσεις από που τα αντλείς; Από το πηγάδι; Από το πέλαγος; Μπα θα εξαντληθεί και ας είναι βαθύ!
Χμ δε τα αντλείς, τα εμπνέεις, αλλά για να φτάσεις μέχρι εκεί το θέμα είναι να τα έχεις μέσα σου όχι σαν κτήμα αλλά ως αξία ανεκτίμητη! Πως να αγαπήσεις τον άλλον και να σε αγαπήσει αν δεν αγαπάς τ' άντερα σου; Για να μην θίξω τι προκύπτει από τα έντερα, που είναι σε άμεση συνάρτηση με αυτά που βάζεις στο στόμα σου και γενικά στο σώμα σου. Ναι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη, γιατί όπως και να το κάνουμε οι τρύπες κάπως καταφέρνουμε αν όχι να τις βουλώσουμε να τις ταπώσουμε, έστω και προσωρινά.
Αλλά προκύπτει άλλο πρόβλημα που αφορά όχι τόσο την "τάπα", αλλά αντιμετώπισης και αντίληψης του σώματος. Πόσοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε το γεγονός ότι αυτό το σώμα που το περιφέρουμε δεξιά και αριστερά μας κουβαλάει και το κουβαλάμε είναι το μόνο που μας αναλογεί για να το φροντίζουμε και ανάλογα; Η θεώρηση του σώματος ως ιερού, ως ναού πόσο μας απασχολεί και μας αφορά;
Θα μου πεις η χριστιανική ή προτεσταντική ηθική εκτιμά το σώμα πολύ διαφορετικά! Υποτίθεται και είδαμε που μας πήγανε και εκείνοι με τις θεωρήσεις και τις μεταφράσεις τους!
Και τα γράφει αυτά ένας άνθρωπος που καθημερινά καπνίζει και βεβηλώνει ποικιλοτρόπως το σώμα του. Αλλά μήπως ήρθε ή έρχεται η στιγμή της αναθεώρησης;
Με αργό ρυθμό ίσως...
Γενικώς οι παγκόσμιες ημέρες με αφήνουν παγερά αδιάφορη ακόμα και σαν προφάσεις του τύπου με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!
Γιατί χρειάζεται μία παγκόσμια μέρα για να θυμάσαι και να τιμάς και πόσο μάλλον να εκτιμάς τα πράγματα στις σωστές τους βάσεις;!
Άσε που δε με καλύπτει το παγκόσμιο...θα το ήθελα συμπαντικό ή το λιγότερο διαγαλαξιακό!
Πέρα από την πλάκα, αυτά που ουσιαστικά αξίζουν είναι αυτά που δεν αγοράζονται και δεν πουλιούνται, γιατί δεν υπάρχει δείκτης μέτρησης για την αποτίμηση τους.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα: η αγάπη, η φιλία, η πίστη, η εκτίμηση, το δίκιο, ο χρόνος.
Ε δεν έχετε ακούσει ποτέ μισό κιλό δίκιο να το αφήσω; Ή είναι με πρόγραμμα μπόνους θα εξαγοράσετε τους αντίστοιχους πόντους αγάπης;
Βέβαια με τον χρόνο έχουμε ένα θέμα διαχωρισμού σε ελεύθερο και σε τι σε δεσμευμένο;! XD
Το πρόβλημα με όλες αυτές τις έννοιες είναι που τις βρίσκεις; Ιδίως όταν καθημερινά σε απασχολούν τόσες άλλες έγνοιες που δε σε αφήνουν να ηρεμήσεις και να δεις τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις...
Αφού δεν είναι εμπορεύσιμα είδη να τα ψωνίσεις με τις προσφορές και τις εκπτώσεις από που τα αντλείς; Από το πηγάδι; Από το πέλαγος; Μπα θα εξαντληθεί και ας είναι βαθύ!
Χμ δε τα αντλείς, τα εμπνέεις, αλλά για να φτάσεις μέχρι εκεί το θέμα είναι να τα έχεις μέσα σου όχι σαν κτήμα αλλά ως αξία ανεκτίμητη! Πως να αγαπήσεις τον άλλον και να σε αγαπήσει αν δεν αγαπάς τ' άντερα σου; Για να μην θίξω τι προκύπτει από τα έντερα, που είναι σε άμεση συνάρτηση με αυτά που βάζεις στο στόμα σου και γενικά στο σώμα σου. Ναι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη, γιατί όπως και να το κάνουμε οι τρύπες κάπως καταφέρνουμε αν όχι να τις βουλώσουμε να τις ταπώσουμε, έστω και προσωρινά.
Αλλά προκύπτει άλλο πρόβλημα που αφορά όχι τόσο την "τάπα", αλλά αντιμετώπισης και αντίληψης του σώματος. Πόσοι από εμάς αντιλαμβανόμαστε το γεγονός ότι αυτό το σώμα που το περιφέρουμε δεξιά και αριστερά μας κουβαλάει και το κουβαλάμε είναι το μόνο που μας αναλογεί για να το φροντίζουμε και ανάλογα; Η θεώρηση του σώματος ως ιερού, ως ναού πόσο μας απασχολεί και μας αφορά;
Θα μου πεις η χριστιανική ή προτεσταντική ηθική εκτιμά το σώμα πολύ διαφορετικά! Υποτίθεται και είδαμε που μας πήγανε και εκείνοι με τις θεωρήσεις και τις μεταφράσεις τους!
Και τα γράφει αυτά ένας άνθρωπος που καθημερινά καπνίζει και βεβηλώνει ποικιλοτρόπως το σώμα του. Αλλά μήπως ήρθε ή έρχεται η στιγμή της αναθεώρησης;
Με αργό ρυθμό ίσως...
Σχόλια