Στην προπαραλήγουσα...

Το πολύ και το παραλίγο συναντήθηκαν σε μια γωνία. Νόμιζαν ότι μοιράζονταν την ίδια αγωνία!  Αυτή του νοήματος και του παραπέρα  Ξημερώθηκαν πίσω από τις λέξεις και τους πρόλαβε η μέρα.
Τυχαιότητα ή μοίρα μοιράστηκαν μια ακόμα μπύρα. Μίλησαν γενικά και χαμογέλασαν ευγενικά.
Άραξαν ανύποπτα  δίπλα  στο τίποτα. Η νυχτερινή υγρασία απλώθηκε σα δίχτυ στη βεράντα.

 Για λίγο μπορεί και να ξεχάστηκαν και να νόμιζαν ότι είπαν τα πάντα. Δεν είπαν τα τυπικά, αλλά δεν είπαν και κάτι ουσιαστικά. Για πιστεύω, ελπίδες και νοήματα στου σκοταδιού τα νήματα. Προς στιγμή μπερδεύτηκαν τα κύματα. Στη μπάντα του Ασταθές και Μόνο μίλησαν για τον πόνο. Όμως δε μετατράπηκε σε φούλ της ντάμας, έμειναν Φίλοι Μόνο!
Το πολύ έψαχνε με κόπο τον τρόπο. Το παραλίγο να δώσει δεν είχε παραπάνω, θεωρούσε ότι τα είχε δώσει και χάσει όλα στην προηγούμενη στροφή.
Ποιος ξέρει, αν πρέπει σε όλα να υπάρχει συμφωνία και δε φτάνει η σύγκλιση; Προκύπτει κούραση όπως κι αν έχει. Και μετά μεσολαβεί το κάτι τρέχει;
 Ο προορισμός δεν είναι ο χειρισμός. Το ταξίδι μετράει όσο και αν πονάει. Όταν γίνεται χωρίς του χθες τις αποσκευές, δεν επιβάλλεται να κρατιέσαι από τις χειρολαβές. Αν πραγματικά θέλει κανείς να αντικρίζει του είναι του την ελαφρότητα, δεν ξεχνά να αντιμετωπίζει των θεμάτων του την παγιότητα. Αυτή η  βαρύτητα που προκαλείς, σε εμποδίζει να ακτινοβολείς. Σε προλαβαίνει το μέσα σου σκοτάδι και σκεπάζει όλα σου τα όνειρα κάθε βράδυ. Και δεν αφήνει άλλες επιλογές από την αϋπνία. Της ξαγρύπνιας ξεσκεπάζει την αγωνία. Και μετά άλλη μια μέρα φοράει της συνήθειας τη βέρα. Εισπνοή, εκπνοή και πάλι από την αρχή, να διαιρείσαι, να μοιράζεσαι και να αφαιρείσαι. 
Έτσι κι αλλιώς, οι πόνοι είναι προσωπικό θέμα, ακόμα και όταν οι τόνοι έχουν πέσει στο βωμό του εκσυγχρονισμού, η ύπαρξη δε γίνεται κάτι του συρμού.


https://www.youtube.com/watch?v=aKC-iWXtCuo