Γείωσε το!
Η ζωή είναι άδικη. Βασικά, να ξεκινάει κανείς με αυτή τη "θεωρία" ως αφετηρία και να μη την απαλύνει γράφοντας ότι "η ζωή δεν είναι δίκαιη" ή να προσθέτει το πάντα, το μερικές φορές, ή τις περισσότερες φορές, επιτείνει το γεγονός ως αδιαμφισβήτητο και αμετάβλητο.
Αλήθεια;!
Η ζωή είναι αυτή που είναι, έτσι όπως είναι, ο τρόπος θεώρησης της διαφέρει.
Ο Φορεστ έλεγε ότι η ζωή είναι ένα κουτί σοκολατάκια, ποτέ δεν ξέρεις τι γεύση θα έχει το επόμενο. Αν μη τι άλλο αν δεν προσέξεις σε παχαίνει και αυτό είναι γεγονός!
Κάποτε το έκανα σαν πείραμα, πήρα ένα κουτί σοκολατάκια, μάρκα δε γράφω, το άφησα σε ένα παγκάκι, στάθηκα απέναντι του σε ένα σημείο που δε φαινόμουν και περίμενα παρατηρώντας των επόμενων τις κινήσεις. Τι περίμενα; Πως θα αντιδράσει ο επόμενος στο αναπάντεχο δώρο; Στο μυαλό μου είχα ότι θα πάρει ένα, θα το απολαύσει και θα συνεχίσει την πορεία του, αφήνοντας το πίσω, ίσως χαμογελώντας... Η πράξη με διέψευσε!
Στην πρώτη απόπειρα, ο επόμενος κοίταξε καχύποπτα γύρω του και όταν βεβαιώθηκε ότι κανείς δε τον κοίταζε, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, πήρε ολόκληρο το κουτί και έφυγε! Χαμογελαστός δε λέω, αλλά πήρε όλο το κουτί! Δε το άφησε να μοιραστεί τη χαρά με κάποιον άλλο επόμενο!
Μονοφαγάς ή μόνο φυγάς...μόνος σίγουρα.
Στη δεύτερη απόπειρα, η επόμενη κοίταξε επανειλημμένα το κουτί, κοίταξε γύρω της, ξανακοίταξε το κουτί, το άνοιξε, έχω την αίσθηση ότι τα μέτρησε. Ξανακοίταξε επίμονα δίπλα της, μετά από λίγο γύρω της. Στο τέλος, εκνευρισμένη με μια ξεκάθαρη αίσθηση σιχασιάς στο πρόσωπο, το πήρε απότομα στα χέρια, τσαλάκωσε το κουτί με όλη της τη δύναμη, και το πέταξε στο πρώτο καλάθι αχρήστων που βρήκε μπροστά της φεύγοντας σα σίφουνας. Τρίτη απόπειρα δεν υπήρξε!
Συμπέρασμα: Τότε είχα την πολυτέλεια χρόνου για σκότωμα!
Αλλά τον σκότωνα ή με σκότωνε;
Μπα, εκείνος πέρναγε και άφηνε τα ίχνη του πάνω σε όλα και όλους. Απλά με προσκαλούσε να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα δεδομένων των συνθηκών. Να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν κατάφερα και πολλά. Ίσως γιατί έπαιρνα πολλά σα δεδομένα και κυρίως εκείνον. Ίσως πάλι γιατί το μόνο που έπαιρνα ως δεδομένο ήταν να μην προκαλώ και να πηγαίνω με τη ροή των πραγμάτων για να διατηρείται η ισορροπία και η αρμονία. Και παρόλο που βαθιά μέσα μου αντιλαμβανόμουν ότι ήταν μια ψευδαίσθηση, επιπλαστότητα και αυτοεξαπάτηση που την καλλιεργούσα, γιατί μάλλον ήταν απαραίτητη για τη συνέχεια...
Τώρα σαν επιφοίτηση αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή είναι μια πρόκληση! Το πως την ζω, δεν εξαρτάται από θεωρίες και τσιτάτα, στην πράξη η ενέργεια την καθορίζει. Και είναι στο χέρι μου και του καθενός άλλου η ψυχή και η μορφή που της δίνουμε και παίρνει!
https://www.cultureunplugged.com/documentary/watch-online/play/50229/Awake-in-the-Dream
Αλήθεια;!
Η ζωή είναι αυτή που είναι, έτσι όπως είναι, ο τρόπος θεώρησης της διαφέρει.
Ο Φορεστ έλεγε ότι η ζωή είναι ένα κουτί σοκολατάκια, ποτέ δεν ξέρεις τι γεύση θα έχει το επόμενο. Αν μη τι άλλο αν δεν προσέξεις σε παχαίνει και αυτό είναι γεγονός!
Κάποτε το έκανα σαν πείραμα, πήρα ένα κουτί σοκολατάκια, μάρκα δε γράφω, το άφησα σε ένα παγκάκι, στάθηκα απέναντι του σε ένα σημείο που δε φαινόμουν και περίμενα παρατηρώντας των επόμενων τις κινήσεις. Τι περίμενα; Πως θα αντιδράσει ο επόμενος στο αναπάντεχο δώρο; Στο μυαλό μου είχα ότι θα πάρει ένα, θα το απολαύσει και θα συνεχίσει την πορεία του, αφήνοντας το πίσω, ίσως χαμογελώντας... Η πράξη με διέψευσε!
Στην πρώτη απόπειρα, ο επόμενος κοίταξε καχύποπτα γύρω του και όταν βεβαιώθηκε ότι κανείς δε τον κοίταζε, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, πήρε ολόκληρο το κουτί και έφυγε! Χαμογελαστός δε λέω, αλλά πήρε όλο το κουτί! Δε το άφησε να μοιραστεί τη χαρά με κάποιον άλλο επόμενο!
Μονοφαγάς ή μόνο φυγάς...μόνος σίγουρα.
Στη δεύτερη απόπειρα, η επόμενη κοίταξε επανειλημμένα το κουτί, κοίταξε γύρω της, ξανακοίταξε το κουτί, το άνοιξε, έχω την αίσθηση ότι τα μέτρησε. Ξανακοίταξε επίμονα δίπλα της, μετά από λίγο γύρω της. Στο τέλος, εκνευρισμένη με μια ξεκάθαρη αίσθηση σιχασιάς στο πρόσωπο, το πήρε απότομα στα χέρια, τσαλάκωσε το κουτί με όλη της τη δύναμη, και το πέταξε στο πρώτο καλάθι αχρήστων που βρήκε μπροστά της φεύγοντας σα σίφουνας. Τρίτη απόπειρα δεν υπήρξε!
Συμπέρασμα: Τότε είχα την πολυτέλεια χρόνου για σκότωμα!
Αλλά τον σκότωνα ή με σκότωνε;
Μπα, εκείνος πέρναγε και άφηνε τα ίχνη του πάνω σε όλα και όλους. Απλά με προσκαλούσε να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα δεδομένων των συνθηκών. Να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν κατάφερα και πολλά. Ίσως γιατί έπαιρνα πολλά σα δεδομένα και κυρίως εκείνον. Ίσως πάλι γιατί το μόνο που έπαιρνα ως δεδομένο ήταν να μην προκαλώ και να πηγαίνω με τη ροή των πραγμάτων για να διατηρείται η ισορροπία και η αρμονία. Και παρόλο που βαθιά μέσα μου αντιλαμβανόμουν ότι ήταν μια ψευδαίσθηση, επιπλαστότητα και αυτοεξαπάτηση που την καλλιεργούσα, γιατί μάλλον ήταν απαραίτητη για τη συνέχεια...
Τώρα σαν επιφοίτηση αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή είναι μια πρόκληση! Το πως την ζω, δεν εξαρτάται από θεωρίες και τσιτάτα, στην πράξη η ενέργεια την καθορίζει. Και είναι στο χέρι μου και του καθενός άλλου η ψυχή και η μορφή που της δίνουμε και παίρνει!
https://www.cultureunplugged.com/documentary/watch-online/play/50229/Awake-in-the-Dream
Σχόλια