Το κρίμα στο λαιμό μου.

"Δύο πράγματα είναι αντίθετα στη λήψη σωστής απόφασης:
Β ι α σ ύ ν η και Ο ρ γ ή"

Θουκυδίδης

Μου κάθισε βαρύ. Στο λαιμό, στο στομάχι μα πολύ πιο ουσιαστικά στη ψυχή μου. Στο είναι μου. Κοτρόνα. Άγκυρα κομμένη που σκίζει από άκρη σε άκρη τα σωθικά μου. Δε θέλω να βρίσκομαι στη μέση. Τρέμω. Όχι από λαχτάρα, όχι από οργή, τρέμω στην ιδέα ότι πάλι βρίσκομαι στου πόνου την αρχή ή τα μισά σε ένα διάστημα άσκοπο και πρέπει να το πάω μέχρι το τέλος. Στην άλλη άκρη, δεν ξέρω αν θα με περιμένεις. Όλα είναι άχρωμα, άχρονα και θολά. Κάπως έτσι είναι το πουθενά και με την καμία. Τα μέσα που ξώκυλαν έξω. Ξεβράστηκαν σα φύκια παρασυρμένα από τα κύματα σε μια άγνωστη ακτή. Μια ακτή με βράχια που σκίζονται οι γυμνές πατούσες.  Ο αέρας λυσσομανά τόσο έξω, όσο και μέσα. Με παρασέρνει, με ρίχνει κάτω και πάλι και ξανά σέρνομαι συνέχεια στα  γόνατα. Σκίζονται και αυτά. Ο πόνος είναι η τελευταία υπενθύμιση ζωής. Κοιτάω ψηλά κατάματα τον ήλιο μέχρι που τα μάτια μου γίνονται δύο πληγές και αυτά. Το πλήγμα και το κρίμα. Κλείνομαι μέσα τους. Λαβύρινθος και δεν ξέρω πως και αν θα βγω.
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα τεντωμένο σχοινί. Πως τα καταφέρνω και το δένω διαρκώς γύρω στο λαιμό μου σα θηλιά είναι απορίας άξιο! Ρητορική απορία. Δεν έχω την απάντηση, μα δε την έχουν ούτε οι άλλοι, πόσο μάλλον το εδώ και το εγώ τους. Άνθρωποι μαθήματα σε εξετάσεις παθήματα. Όταν επιδίωξα να αποφύγουν οι άλλοι τα λάθη,  οι αλλεπάλληλοι λανθασμένοι χειρισμοί έγιναν δικοί μου, στην προσπάθεια να πλεχθεί ένα δίχτυ προστασίας. Τι κι αν στο μυαλό μου και στόχος μου είναι το σωστό και το γενικότερο καλό. Θολό νερό γίνεται το καλό. Δε μπορείς να τους κάνεις όλους καλά. Δε μπορώ για όλους να γίνω, να είμαι ή να μείνω το καλό παιδί. Είμαι ο πιο δύσκολος άνθρωπος και εμπεριέχω και το αντίθετο. Πίνω το θολό νερό σαν αγιασμό για να με ξορκίσω. Πνίγομαι με αυτό και σε αυτό. Σταγόνα τη σταγόνα, γουλιά τη γουλιά. Ρευστό θολό νερό. Δεν καθαρίζω έτσι απλά έτσι κι αλλιώς!

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα μου είπες και είχες και έχεις δίκιο. Δε θέλω να έχω δίκιο μου έγραψες.

Η αλήθεια του καθενός είναι μια ακατάπαυστα μεταβαλλόμενη σύνθεση συναισθημάτων, επιλογών και συμπεριφορών. Ένα πάζλ. Δυστυχώς δε γνωρίζει κανείς πως θα διαμορφωθεί στην πορεία. Δεν υπάρχει ο μπούσουλας της αρχικής εικόνας που να καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα. Ελλείψει αυτής ο καθένας πορεύεται όπως καταλαβαίνει και πράττει αναλόγως.
Άργησα! Σα λάστιχο  να με έπιασε. Εδώ έμεινα πίσω να ζυγίζω τα πράγματα, τις πιθανότητες και τους ανθρώπους. Λάστιχο παιχνίδι παιδικό. Λάστιχο η ζωή. Un-Comfortably numb!
Μου είπες ότι πρόδωσα την εμπιστοσύνη σου. Αυτό έδειξαν οι πράξεις μου. Η λέξη από μόνη της περιέχει το μέσα, την πίστη και την κατάληξη. Κι όμως φαίνεται ότι απέχω τόσο πολύ από την πράξη της πλέον. Η λέξη αυτή κάθε αυτή και  ως έννοια δε με περιέχουν. Αποβλήθηκα. Εξορίστηκα. Αντί να γράφω πρέπει να μάθω να μιλάω στους ανθρώπους τους κατάλληλους την καίρια στιγμή. Δε μπορώ να αλλάξω τα πράγματα. Δε μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. Δεν είναι ότι δε θέλω, είναι ότι δε μπορώ! Η συγνώμη μου είναι το δικαίωμα σου.
Ήσουν ένας από αυτούς τους φωτεινούς μου φάρους. Δεν ξέρω αν μετά από αυτό το ταξίδι θα ξανά φωτίσει η λάμψη σου στη μεριά μου. Δεν ξέρω αν θα ξ-ημερώθω. Το μόνο που ξέρω έστω για το λίγο μου, ότι για σένα μέσα μου έχω αγάπη και ευγνωμοσύνη από πάντα και μέχρι το τέλος.
Όποιο και αν είναι αυτό....
tinataz40
 https://www.youtube.com/watch?v=qIoYrkzTQoE