Self love!
Σχήματα. Σχήματα λόγου και παραλόγου.
Διαδοχικοί κύκλοι, άλλοι κλείνουν, άλλοι ανοίγουν. Οι εποχές αλλάζουν. Μαζί τους και εμείς μεταμορφωνόμαστε και ελπίζουμε στο καλύτερο που το φως της αλήθειας αναδεικνύει. Η ευκαιρία!
Πίσω μένουν, όλα αυτά που δε μπορούν να ακολουθήσουν. Όλα αυτά που σκοπίμως λειτουργούσαν ανασταλτικά. Φόβοι, αυταπάτες, άνθρωποι αράχνες που πρόβαλαν τα θέλω τους πάνω στις επιλογές μας. Δεν ξέρω γιατι γράφω στο πρώτο πληθυντικό. Τώρα το παρατήρησα! Θέλω να ερχόσουν μαζί, αλλά πάλι δεν ξέρω αν το θέλεις, ή το μπορείς. Ο βαθμός ετοιμότητας του καθενός διαφέρει, όσο και αν ενδιαφέρει.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Κάποια πράγματα μένουν στο σκοτάδι. Άλλοι το επιλέγουν. Επειδή τους συμφέρει κρατιούνται από αυτό. Το άδηλο είναι η αυτοπαγίδευση. Δε με χωράει. Αντιθέσεις και ανισορροπία. Διάσταση οπτικής και απόψεων. Και τώρα έφτασε η ώρα να μιλήσω στο πρώτο ενικό. Το εγωιστικό; Όχι το καθοριστικό!
Αισθάνομαι ότι δοκιμάστηκα. Αισθάνομαι σα να πέρασε από πάνω μου ένα φορτηγό, με συνέθλιψε. Έγινα ένα με το χώμα, την άσφαλτο. Όπως εκείνα τα καρτούν που μετά σηκώνονται και έχουν μόνο μία διάσταση, που αν την δεις σε προφίλ, είναι μία ευθεία γραμμή. Δε με έκανε όμως μια κουκίδα. Δε με εκμηδένισε και αυτό είναι το ουσιαστικό. Έτσι λοιπόν έκανα επανευθυγράμμιση με την έννοια του επανακαθορισμού των εννοιών και των νοημάτων, που διέπουν το περιεχόμενο της ύπαρξής μου. Και αυτή η γραμμή που προανέφερα, αντί να μείνει παράλληλη, ένα με το χώμα, βρήκε το κουράγιο να σηκωθεί και να υψωθεί τόσο ψηλά που να αγγίξει σχεδόν όχι τα αστέρια, αλλά τη δύναμη που την κρατάει ζωντανή και γειωμένη. Και αυτή η δύναμη υπάρχει και μέσα μου, με έχει διαποτίσει και επιλέγω βήμα- βήμα να την ακολουθήσω στο άγνωστο και να την αφήσω να ενεργήσει για να συνεχίσω.
Δε μπορώ να μείνω στη συνήθεια και το ψέμα. στο ξαναλέω, δε χωράω. Όμως συγχωρώ, όλους αυτούς που προκάλεσαν την πτώση μου. Και πρωτίστως εμένα. Αν εγώ δεν είχα παραδοθεί, δε θα το κατάφερναν. Δε γίνεται αλλιώς. Κάπως με το δικό τους τρόπο και για τους δικούς τους λόγους δικαιολόγησαν, αν δεν αιτιολόγησαν, ό,τι προηγήθηκε. Δε με ενδιαφέρει στο ελάχιστο να ακούσω τα επιχειρήματα τους. Δε θα μου πουν κάτι παραπάνω. Δε θα προσθέσουν χρώματα στην εικόνα. Προτιμώ το άσπρο και το μαύρο, όπως και στα φωτογραφικά φιλμ. Βέβαια, κάποιοι για να καθησυχάσουν τη ταραγμένη τους συνείδηση επεδίωξαν την επικοινωνία κατά όπως τους συμφέρει. Με την πρόκληση και τον καταλογισμό ευθυνών και λαθών. Δικό τους θέμα και πρόβλημα επίλυσης.
Τώρα που το σκέφτομαι, τους ευγνωμονώ κατά βάθος. Γιατί χωρίς τη δική τους καθοριστικής σημασίας συμβολή δε θα είχε προκύψει ούτε η πτώση, ούτε η επανατοποθέτηση απέναντι στα πράγματα. Για αυτό δε θα μιλήσω για υπέρτατο βήμα, αλλά θα ευχηθώ καλή απολογία στον εαυτό και τα πιστεύω τους.
https://www.youtube.com/watch?v=gc6kIBPAHlw&list=RDDbJey9Zcpho&index=20
Διαδοχικοί κύκλοι, άλλοι κλείνουν, άλλοι ανοίγουν. Οι εποχές αλλάζουν. Μαζί τους και εμείς μεταμορφωνόμαστε και ελπίζουμε στο καλύτερο που το φως της αλήθειας αναδεικνύει. Η ευκαιρία!
Πίσω μένουν, όλα αυτά που δε μπορούν να ακολουθήσουν. Όλα αυτά που σκοπίμως λειτουργούσαν ανασταλτικά. Φόβοι, αυταπάτες, άνθρωποι αράχνες που πρόβαλαν τα θέλω τους πάνω στις επιλογές μας. Δεν ξέρω γιατι γράφω στο πρώτο πληθυντικό. Τώρα το παρατήρησα! Θέλω να ερχόσουν μαζί, αλλά πάλι δεν ξέρω αν το θέλεις, ή το μπορείς. Ο βαθμός ετοιμότητας του καθενός διαφέρει, όσο και αν ενδιαφέρει.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Κάποια πράγματα μένουν στο σκοτάδι. Άλλοι το επιλέγουν. Επειδή τους συμφέρει κρατιούνται από αυτό. Το άδηλο είναι η αυτοπαγίδευση. Δε με χωράει. Αντιθέσεις και ανισορροπία. Διάσταση οπτικής και απόψεων. Και τώρα έφτασε η ώρα να μιλήσω στο πρώτο ενικό. Το εγωιστικό; Όχι το καθοριστικό!
Αισθάνομαι ότι δοκιμάστηκα. Αισθάνομαι σα να πέρασε από πάνω μου ένα φορτηγό, με συνέθλιψε. Έγινα ένα με το χώμα, την άσφαλτο. Όπως εκείνα τα καρτούν που μετά σηκώνονται και έχουν μόνο μία διάσταση, που αν την δεις σε προφίλ, είναι μία ευθεία γραμμή. Δε με έκανε όμως μια κουκίδα. Δε με εκμηδένισε και αυτό είναι το ουσιαστικό. Έτσι λοιπόν έκανα επανευθυγράμμιση με την έννοια του επανακαθορισμού των εννοιών και των νοημάτων, που διέπουν το περιεχόμενο της ύπαρξής μου. Και αυτή η γραμμή που προανέφερα, αντί να μείνει παράλληλη, ένα με το χώμα, βρήκε το κουράγιο να σηκωθεί και να υψωθεί τόσο ψηλά που να αγγίξει σχεδόν όχι τα αστέρια, αλλά τη δύναμη που την κρατάει ζωντανή και γειωμένη. Και αυτή η δύναμη υπάρχει και μέσα μου, με έχει διαποτίσει και επιλέγω βήμα- βήμα να την ακολουθήσω στο άγνωστο και να την αφήσω να ενεργήσει για να συνεχίσω.
Δε μπορώ να μείνω στη συνήθεια και το ψέμα. στο ξαναλέω, δε χωράω. Όμως συγχωρώ, όλους αυτούς που προκάλεσαν την πτώση μου. Και πρωτίστως εμένα. Αν εγώ δεν είχα παραδοθεί, δε θα το κατάφερναν. Δε γίνεται αλλιώς. Κάπως με το δικό τους τρόπο και για τους δικούς τους λόγους δικαιολόγησαν, αν δεν αιτιολόγησαν, ό,τι προηγήθηκε. Δε με ενδιαφέρει στο ελάχιστο να ακούσω τα επιχειρήματα τους. Δε θα μου πουν κάτι παραπάνω. Δε θα προσθέσουν χρώματα στην εικόνα. Προτιμώ το άσπρο και το μαύρο, όπως και στα φωτογραφικά φιλμ. Βέβαια, κάποιοι για να καθησυχάσουν τη ταραγμένη τους συνείδηση επεδίωξαν την επικοινωνία κατά όπως τους συμφέρει. Με την πρόκληση και τον καταλογισμό ευθυνών και λαθών. Δικό τους θέμα και πρόβλημα επίλυσης.
Τώρα που το σκέφτομαι, τους ευγνωμονώ κατά βάθος. Γιατί χωρίς τη δική τους καθοριστικής σημασίας συμβολή δε θα είχε προκύψει ούτε η πτώση, ούτε η επανατοποθέτηση απέναντι στα πράγματα. Για αυτό δε θα μιλήσω για υπέρτατο βήμα, αλλά θα ευχηθώ καλή απολογία στον εαυτό και τα πιστεύω τους.
https://www.youtube.com/watch?v=gc6kIBPAHlw&list=RDDbJey9Zcpho&index=20
Σχόλια