Χωρίς τίτλο και φωτογραφία. Δεν έχει νόημα, μόνο τόση φανερή απουσία. Πέρασε ο καιρός. Άφησε μέσα στον καθένα μας το δικό του αποτύπωμα σε μνήμες και εμπειρίες. Δεν ξέρω σε εκείνους που φεύγουν να πάνε στο άγνωστο χωρίς καμιά ελπίδα και μας αφήνουν πίσω να θυμόμαστε, τι διάσταση παίρνει.
Βλέπω στα μάτια της κόρης σου που μεγαλώνει χωρίς το εδώ σου, κάθε φορά που αναφέρεται σε εσένα το βούρκωμα και το δάκρυ να τρεμοπαίζει. Η φωνή της να κομπιάζει και να προσπαθεί να διαχειριστεί την απόσταση μεταξύ φυσικής απουσίας και συναισθηματικής ισορροπίας. Να προσπαθεί να απαντήσει στα γιατί που αφήνει πίσω η απουσία σου. Εκείνες τις στιγμές δαγκώνομαι, καθώς θυμάμαι κάθε φορά που σε ρωτούσα αν πονάς, ψιθύριζες ξέπνοα ότι αυτό που σε πονάει βαθιά και ουσιαστικά δεν είναι η αρρώστια και η ανημπόρια, αλλά το ότι δε θα είσαι εκεί για τα παιδιά σου και ιδιαίτερα για εκείνη. Να τα δεις να μεγαλώνουν μέσα τους και να καταφέρνουν τα δικά τους θέλω.
Η ομοιότητά σας, όσο περνάει ο χρόνος είναι ακόμα πιο εύγλωττη σε σημείο που αφήνει όλους μας αέναους. Μόνο τα χρώματα αλλάζουν. Το δικό της έχει πάρει λίγο από τη σκιά σου και είναι πιο προς το σκούρο. Κάθε φορά που την κοιτάζω, σε βλέπω στη συμπεριφορά της, στο παράστημα και στις κινήσεις της. Σα να έδωσε μια υποσυνείδητη υπόσχεση στον εαυτό της, έτσι να σε κρατήσει μέσα της. Και κανείς και κανένα γιατί δε μπορεί να της το στερήσει αυτό. Καμία απουσία και κανένας θάνατος.
Δεν ξέρω αν ζει για δύο. Ξέρω ότι ζεις μέσα της. Ο άλλος, ο εν δυνάμει γιατρός δε μιλάει. Προτιμάει οι πράξεις να μιλάνε. Και έχει αφιερωθεί στις σπουδές του και στο bucket list του. Ζεις μέσα και στους δύο τους, όπως και σε όσους άγγιξες με την αύρα σου περπατώντας πάνω σε αυτή τη γη. Αρκετοί φαντάζομαι από αυτούς που μοιράστηκες στιγμές, σήμερα θα σε θυμηθούν στα γενέθλια σου ο καθένας με το δικό του τρόπο. Και θα θέλαμε τόσο όλοι να σου ευχηθούμε χρόνια πολλά. Αλλά αντί για αυτό, θα σκεφτούμε πόσο μας λείπεις. Και πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε αρκετοί, δυνατοί και ευγνώμονες για το μαζί και το χωρίς. Τόσα κινητά έχω αλλάξει στο ενδιάμεσο. Κάθε φορά τσεκάρω πρώτα αν τα μηνύματα σου είναι ακόμα εκεί. Μετανιώνω ξέρεις τι; Ότι κανένα από αυτά δεν ήταν ηχητικό μήνυμα, γιατί σίγουρα θα είχε καταγράψει το γέλιο σου. Η χαρά της ζωής και ευλογία αυτό ήσουν για όλους μας! Αλλά αυτό που θέλω να ξέρεις, είναι ότι όπου και αν είσαι και αναπαύεσαι, σε θυμόμαστε με αγάπη και ευγνωμοσύνη. Πάντα είσαι ανάμεσα μας. Και στους τυχερούς εκτός από τις αναμνήσεις, ζεις μέσα στην καρδιά τους και στο αίμα τους.
Σχόλια