Στη σκιά του εαυτού μου
Ο θυμός είναι η άμυνα του υποσυνείδητου, το δίχτυ προστασίας. Ένα επίπεδο παραπάνω από την κατάθλιψη. Τα τείχη. Η δημιουργία του τείχους, επειδή το δίχτυ φτάνει και περισσεύει για να μην πέσεις στα πατώματα. Αλλά είναι αρκετό για να κρατήσει έξω και μακριά εκείνους που νοιάζεσαι ή σε νοιάζονται. Έτσι για να μην πληγώσεις εκείνους, τους απομακρύνεις. Μέτρα προστασίας! Και το ερώτημα είναι ποιόν προστατεύεις πραγματικά και από ποιόν; Εσένα από τον εαυτό σου; Το εγώ σου από το λίγο σου; Και αν αυτό στην ουσία είναι η παγίδα της αντίληψης σου; Τότε τί απομένει και τι δείχνει όχι στους άλλους, αλλά σε εσένα; Θες να το δεiς; Κοιτάς τον καθρέφτη για να δεις την επιφάνεια, ή για να δεις μέσα σου; Ξέρεις εκεί στις προβολές που κάνεις στους άλλους των αναγκών και των κενών. Μήπως δείχνει πόσο βαθιά είναι η πληγή, προκειμένου να μπει κανείς στη διαδικασία να αποδεχτεί τις ανεπάρκειες του, τα καρμικά του εμπόδια ή μαθήματα και τη σκιερή πλευρά; Σίγουρα πιο εύκολα δημιουργείς αντιπερισπασμούς και αυταπάτες, από ότι να δυσκολεύεις τη ζωή σου ψάχνοντας σε λάθος ερωτήσεις για απαντήσεις. Απλά, χρησιμοποιείς τις όποιες ουσίες, ή συνουσίες για να ξεχνιέσαι και να περνάς καλά, να σε κάνουν καλά, χωρίς στην ουσία να είσαι. Το γεγονός είναι ότι έτσι πιο χαλαρά επιζείς, παρά ζεις το κόστος αυτής της παραδοχής. Αλλά πριν να είναι αργά, δε το αναγνωρίζεις . Πριν τη γαλήνη, προηγείται η τρικυμία. Και στην εσωτερική τρικυμία. πόσοι είναι αυτοί που δένονται σε εκείνο το κατάρτι οικειοθελώς; Είναι πολύ πιο βολικό να παίζεις το ρόλο του θύματος. Η θυματοποίηση και η συνεπακόλουθη εκτόξευση κατηγοριών από εδώ και πέρα αποτελούν τις κύριες δικαιολογίες της συμπεριφοράς και του χαρακτήρα. Έτσι ιδιόρρυθμα και τρελά και σε όποιον αρέσει! Άλλωστε αποπνέουν και κάποια γοητεία, δε βρίσκεις; Και το να χρησιμοποιείς τους άλλους σαν ενεργειακά αποθέματα για την ικανοποίηση της ακόρεστης ανάγκης για αναγνώριση. Η εσωτερική όμως αναγνώριση είναι επί της ουσίας όχι το δεδομένο, αλλά το ζητούμενο. Όμως αν δε μπορείς να συγχωρέσεις τον εαυτό και τους άλλους, η αλυσίδα γίνεται πιο βαριά γύρω από την καρδιά.
ΣΤΟ ΦΩΣ ->τα λόγια του εαυτού σε πρώτο πρόσωπο
Η ανάληψη της ευθύνης. Και ας μην είναι τρομοκρατική ενέργεια, φοβάμαι να είμαι ευάλωτος άνθρωπος. Μες τα λάθη.
Νομίζω ότι τα ξέρω όλα και τα παίζω στα δάχτυλα, στη θεωρία πάντα. Γιατί στην πράξη είμαι ο πιο ανίδεος άνθρωπος. Αγνοώ ότι είμαι άγνωστος και αγνοούμενος. Δε θα με αναζητήσουν μέσω του ερυθρού σταυρού και δε θα εκπέμψουν silver alert. Απλά ένα συγκαταβατικό χαμόγελο και πάμε παρακάτω. Και δεν ανησυχώ το πρώτο από αυτά είναι το δικό μου. Με βασικό όπλο το χιούμορ αντιπαρέρχομαι τις ελλείψεις και τις καλύπτω πίσω από λέξεις, τα γνωμικά και την ανάγκη να ανήκω και να κατέχω. Η άλλη ανάγκη του να είμαι, ντύνεται διάφορους ρόλους και τα κουστούμια τους και έτσι να δες συνεχίζω. Και ξέρεις τι γίνομαι; Ο συνένοχος του εαυτού μου, που όλο κατανόηση ηθελημένα κάνει τα στραβά μάτια . Με κανακεύω, με κακομαθαίνω και με παραχαϊδεύω. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος σαν εμένα! Βρίσκω και ομοϊδεάτες που συμμερίζονται την ίδια εικόνα και την ίδια περσόνα. Οι αποτυχίες μου βαφτίζονται χασούρες των άλλων. Και αν ποτέ ξεφεύγω κάποιες στιγμές και με μαλώνω για τις συνήθειες και τις καταχρήσεις μου, στο τσακίρ κέφι κλαίω σαν παιδί. Γιατί αυτό είμαι μέσα μου. Και αυτό προσπαθώ πάση θυσία να προστατεύσω!
Ο γονιός του εαυτού μου. Αυτό ουσιαστικά όμως μου χρωστάω να γίνω. Να μη διαλέγω το θυμό, αλλά ούτε και το φόβο. Εφόσον είναι δική μου επιλογή, να προτιμώ την αλλαγή. Ότι δε με ικανοποιεί στον εαυτό μου, να το αλλάζω χωρίς να με απαλάζω. Μπούσουλα δεν έχω το μπουσούλισμα. Πλέον έχω σηκωθεί στα δυο μου πόδια χωρίς δεκανίκια, παίρνω το δρόμο που ανοίγεται μπροστά μου. Αφήνω τις επαναλήψεις και τα σήριαλ για άλλους. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στο Θεό και στο σύμπαν.
(Κάπως έτσι με χαίρομαι να μεγαλώνω στο ανάμεσα και όχι στο αναμάσημα)
Blondie & Iggy Pop - Well Did you evah ( Cole Porter ) ( Dir : Alex Cox ) - YouTube
(κύριε James Newell Osterberg Jr χρόνια μας πολλά!)
Σχόλια