Το καλούπι

 "A Cloud Never Dies" Film World Premiere 2022.04.02 3pm CET - YouTube

Έσπασε το καλούπι που είχα ως πυξίδα. Μέχρι τώρα αντιλαμβανόμουν τη ζωή σε μια εντελώς λάθος βάση. Στη βάση του κύματος. Αλλά το κύμα διαμορφώνεται από την ενέργεια που δεν είναι γραμμική, όπως εξυπηρετεί στη σύγχρονη κοινωνία να εκλαμβάνεται. Στην ουσιαστική του τελική αντίληψη έχει κυκλικότητα. 

Το κύμα ξεκινάει από τη κάτω φάση του, τη βάση, κάνει όμως μια κορύφωση. Δηλαδή δεν είναι όλα άσπρο μαύρο, υπάρχει η γκρι απόχρωση που αναπληρώνει την απουσία χρώματος και φωτός. Γιατί σημασία δεν έχει η απουσία. Η ουσία είναι στην παρουσία. Οπότε της γραμμικής αντίληψης προηγείται  η κυκλική σκέψη. Ή τουλάχιστον η προσπάθεια της. Αλλά σε μια κοινωνία που διέπεται από σχηματικές αντιλήψεις, τα προσχήματα δημιουργούν  μόνο προσχώματα. Ίσως ο μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας σήμερα είναι το άγχος. Πραγματικά έξυπνος άνθρωπος λογίζεται εκείνος που δε δουλεύει πολύ, αλλά δουλεύει έξυπνα. Αλλά για να δουλέψει κανείς, χρειάζεται να του παρέχονται τα κατάλληλα μέσα και οι ανάλογες ευκαιρίες. Γεγονός είναι, ότι ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων έχει τον περισσότερο πλούτο, ενώ στους υπόλοιπους δημιουργείται η ανάγκη της προσδοκίας του. Στο πλαίσιο της αντίληψης της ζωής σε αυτή τη βάση, η ζωή γίνεται μια συνήθεια, όπου παλεύουν κυρίως με τους εαυτούς τους και τη συνήθεια. Συνηθίζει κανείς να αντιλαμβάνεται σε αυτό το πρίσμα την ύπαρξη και την καθημερινότητα του, με αποτέλεσμα να φοβάται τις δυνατότητες του μα κυρίως να μην είναι δεκτικός στις αλλαγές. Έτσι και αλλιώς, καλύτερα διάολο που τον ξέρεις, παρά διάολο που δε τον ξέρεις.  Αλλά ο ουσιαστικός προβληματισμός που προκύπτει, είναι όταν ο γνωστός άγνωστος διάολος ή τρομοκράτης, ή η πηγή του κακού είσαι εσύ ο ίδιος. Δηλαδή αυτός που φοβάσαι ουσιαστικά να εξουσιάσεις ή να αλλάξεις είναι ο ίδιος σου εαυτός. Έτσι και αλλιώς η πείρα έχει δείξει ότι τον κόσμο δε μπορεί κανένας να τον αλλάξει. Η πορεία στην απορία της ζωής αποδεικνύει, ότι το μόνο που μπορεί να αλλάξει κάποιος αν το θέλει, είναι τις αντιλήψεις του και κατ' επέκταση τον εαυτό του. Στους άλλους αναγνωρίζουμε πτυχές του εαυτού μας. Ανάλογα τη δεδομένη στιγμή  άλλοι άνθρωποι μας έλκουν και άλλοι μας απωθούν. Αν τα δεδομένα ήταν διαφορετικά, ή αν δεν υπήρχαν ουσιαστικά τα χαρακτηριστικά που ανάλογα τοποθετούμαστε θετικά ή αρνητικά απέναντί τους, μπορεί η αντίληψη και οι ενέργειες μας να διέφεραν και τα αποτελέσματα να ήταν άλλα.

Σε προηγούμενα κείμενα έχω αναφερθεί στο ότι μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι η παρατήρηση. Μπορώ να κάθομαι και να παρατηρώ τη φύση με τις ώρες περιμένοντας να καταλάβω τα μαθήματα που έχει να μου δώσει. Για αυτό χαζεύω τα κύματα μα πολύ περισσότερο τα σύννεφα και τα ζώα μου. Ακόμα με εντυπωσιάζει το πως ισορροπούν τα σύννεφα στον ουρανό και οι μεταβολές τους. Σήμερα απροσδόκητα κατάλαβα γιατί τα ζώα ενώ έχουν κώδικα επικοινωνίας, εμείς δε μπορούμε να τον αντιληφθούμε. Δεν έχουμε μάθει να ακούμε. Και όταν αναφέρομαι στην ακοή, εννοώ την αντίληψη των πίσω γραμμάτων και νοημάτων των συναισθημάτων. Γιατί είμαστε τόσο αφιερωμένοι εξαιρετικά στο πλαίσιο δράσης - αντίδρασης, που έχουμε συνηθίσει, που δε διακρίνουμε το πλαίσιο που διαμορφώνεται πίσω από τις λέξεις. Αντίθετα για παράδειγμα ο υπερήλικας σκύλος μου και ο τυφλός γάτος μου μπορεί να αντιλαμβάνονται λεξιλόγιο ας πούμε τριακοσίων λέξεων, αλλά κατανοούν πολύ περισσότερο τις κρυμμένες έννοιες τους. Και αυτό γιατί δεν ακούν μόνο με τα αυτιά τους, αλλά πολύ πιο ολοκληρωτικά με όλη τους την προσοχή, με όλο τους το είναι και βασικά με την καρδιά τους.  Για πόσους ανθρώπους και για πόσο ή ποιο χρονικό διάστημα μπορούμε να το υποστηρίξουμε αυτό; Εδώ ρωτάς κάποιον την απλή ερώτηση: τί θέλεις; Και πολλές φορές η απάντηση που παίρνεις είναι δεν ξέρω ή τα πάντα ή τίποτα.  Το ωραίο βέβαια είναι ότι ακόμα και αν τα δώσεις όλα σε κάποιον, μπορεί να μη τα εκτιμήσει. Και αυτό γιατί το κριτήριο του είναι προσωπικό. Πράγμα που σημαίνει ότι το δικό σου όλα, δεν θα είναι ποτέ αρκετό. Το ανικανοποίητο της φύσης του ανθρώπου! Πίσω από αυτές τις απαντήσεις, συνήθως κρύβεται, ένα αν σου πω, δεν ξέρω πως θα το εκλάβεις ή μπορεί ένα έχω βαρεθεί, αλλά δεν ξέρω πως να στο δώσω να το καταλάβεις χωρίς δράματα και παρεξηγήσεις.  

Ο γνώμονας που έχουμε μάθει και συνηθίσει να πασχίζουμε, είναι για το όφελος και το αβέβαιο μέλλον. Ενώ εν τω μεταξύ μας ξεγλιστράει ένα σίγουρο -υποτίθεται παρόν. Ένα παρόν,  από το οποίο την ίδια ώρα απέχουμε. Το αποτιμάμε σε στιγμές, επειδή ακριβώς δε το ζούμε με όλη μας τη ψυχή, με όλο μας το είναι όπως τα ζώα μας για παράδειγμα. Αφού δεν ξέρουν τι είναι το αύριο, τα οικόσιτα ζουν για τη βόλτα, το χάδι, τρώνε και ξεδιψάνε σα να μην υπάρχει αύριο. Η προσδοκία του κέρδους ανοίγει ατραπούς που βάζουν εμάς και τους δικούς μας σε μπελάδες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, η κατά τα άλλα γλυκύτατη μαμά μου, που έκανε πάλι το θαύμα της. Άκουσε για ένα ραδιοφωνικό διαγωνισμό και ήθελε να συμμετάσχει. Αποτέλεσμα, το μόνο που κέρδισε, είναι έναν υπέρογκο τηλεφωνικό λογαριασμό που αντιστοιχεί στο μέσο μηνιαίο μισθό. Και το καλύτερο είναι ότι αυτός ο λογαριασμός είναι στο όνομά μου. Για άλλη μια φορά μου επιβεβαιώνει το γεγονός, ότι όσο μεγαλώνουν οι γονείς μας, έχουν τη τάση να γίνονται πιο παιδιά, να ζουν το σήμερα μέσα στην αφέλεια. Κυριολεκτικά όμως! Και εμείς να πρέπει να πληρώνουμε το τίμημα,,, της υπομονής. Πολύτιμο μάθημα η υπομονή! Γιατί μέσα από εκείνη μαθαίνει κανένας, ότι στη δύση του ο άνθρωπος καταλαβαίνει να ζει στο παρόν για το σήμερα του.