Απεριόριστα

Τα ίδια λάθη να μην κάνεις... (Αντώνης Αντωνίου) - YouTube

Σαν ακάλυπτες επιταγές τα λόγια μου αποκαλύπτουν χωρίς να με ανακαλύπτουν. Το πληκτικό με το καταπληκτικό αν και εμπεριέχονται, ευτυχώς διαρκώς  κοντράρονται. Για την ακρίβεια, απέχουν όσο αντίθετα βιώνονται καθόλα σε ενεστωτικό χρόνο. Ο φαύλος κύκλος της μη διοχετευμένης ενέργειας του ίδιο με το ίσιο. Οι διεκδικήσεις της ιδιότητας βρίσκει στην ισότητα. Αφού δε μπορούμε να είμαστε ίσοι, ας γίνουμε όμοιοι. Μια ζωή αλλού, να φταίνε πάντα οι άλλοι και όχι το ξερό μας το κεφάλι. Όλοι και όλα να μένουν ίδιοι και ίδια άνισοι και άνισα σχήματα λόγου του παραλόγου πάντα θεωρητικά. Εκείνον κάθε χρόνο θα τον σταυρώνουμε για να μας λυτρώνει στα πρόθυρα της Άνοιξης και πριν την καλοκαιρινή ραστώνη.

Δήμητρα Γαλάνη - Περπάτησε Η Ομορφιά - YouTube

Για προσκεφάλι μου παίρνω ποιήματα. Για αγκαλιά όνειρα σα σώματα άλλων διαστάσεων. Κλείνω τα μάτια όχι από φόβο, αλλά από λαχτάρα. Αισθάνομαι να αδειάζω και να ελαφρώνω. Ανοίγω τα χέρια, τα σηκώνω ψηλά και τους παραδίδομαι. Η απέραντη ηρεμία της στιγμής κατακλύζει τη ψυχή. Δε σκέφτομαι, νιώθω, αισθάνομαι. Η σκέψη δε σκιάζει και δε σκιάζεται, απλά χαράζει πέρα για πέρα όλη μου την ύπαρξη. Σε αυτό το διάστημα βουτάω και δε βρίσκω πια αρκετές τις ταπεινές τις  λέξεις. Γιατί αντί η κατεύθυνση να με πηγαίνει προς τα κάτω, με ανεβάζει σε άλλα μήκη και πλάτη. Πλέον οι ορίζοντες βάζουν πλάτη. Δε χωράνε στο χάρτη. Άφησαν πίσω τον Μάρτη τον γδάρτη, τον Απρίλη τον ψεύτη για τον άπιαστο Μάη. Ο χρόνος πάλλεται και διαστέλλεται στο αιώνιο τώρα σα το δάκρυ που δε λέει να πέσει από τα βουρκωμένα μάτια, καθώς κοιτάζω στο σπασμένο καθρέφτισμα και την αντανάκλαση που κάνει το παιχνίδισμα της προσευχής του νερού. Χαμογελάω και ανατριχιάζω όχι πια στη σκέψη, αλλά με τον ήχο της αύρας που έρχεται σα μουσική ξεχασμένη από κάπου μακριά και τόσο πολύ βαθιά. Τρέμω στην ιδέα ότι αν γράψω για αυτήν και προσπαθήσω να την περιγράψω θα την προδώσω. Σα χάδι φροντίδας, σα το τρικύμισμα της απόλυτης σιγουριάς μου ζεσταίνει τις παλάμες, την καρδιά ενώ μου δροσίζει σα νάμα το είναι μου, όχι η προσδοκία, αλλά η προσμονή. Δεν περιγράφω άλλο. Δε γράφω πια. Από μέσα ζω!

Δήμητρα Γαλάνη - Πως Περνούν Οι Άνθρωποι - YouTube