Ανάμεσα

 

Ανάμεσα στον ήλιο και την πανσέληνο θα βρεθεί η γη. Η σκιά της θα πέσει πάνω στο ολόγιωμο φεγγάρι και το αποτέλεσμα που θα προκύψει είναι η ολική έκλειψη με κυρίαρχες κόκκινες αποχρώσεις. Το φεγγάρι υποτίθεται θα είναι ματωμένο και ο ουρανός προς τα ξημερώματα κόκκινος, από ντροπή μάλλον. Γιατί ο ουρανός κρατούσε το μαχαίρι που ματώνει την πανσέληνο των λουλουδιών. Και την βρήκε στην καρδιά της Άνοιξης. 

Δεν ξέρω αν ισχύει το τσιτάτο ότι αντιστέκεσαι, επιμένει. Όπως δεν ξέρω αν η κάθε αλήθεια αναγνωρίζει ή αναγνωρίζεται στα αλήθεια. Κάπου άκουσα ότι για κάθε παροιμία υπάρχει κάποια αντίθετη στην ίδια ή σε άλλη γλώσσα. Και όχι μη με ρωτήσετε αν αυτός που το είπε εννοούσε του σώματος. Αυτό που ξέρω πλέον και αναγνωρίζω είναι ότι όλοι και όλα υπάρχουν στις ανάλογες διαστάσεις και φάσεις τους. Και όταν κάποιος παίρνει τις αποφάσεις του, απλά να εύχεται να παίρνει τις σωστές και να τα αφήνει τα υπόλοιπα στο χρόνο τον κατάλληλο, στο σύμπαν, στο Θεό ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε να δείξει. Το σωστό των αποφάσεων που καθορίζεται από την εσωτερική του ισορροπία και όχι για το καλό των όποιων άλλων. Γιατί σε αντίθετη περίπτωση, κλείνει ραντεβού με την ανισορροπία σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του. Αφού ο μέσα κόσμος του αντανακλάται αναπόφευκτα στο περιβάλλον του.

Η αναγνώριση είναι για κάποιους το ζητούμενο. Να αναγνωρίζουν οι άλλοι με μνεία τις πράξεις όχι στα λόγια, αλλά με την ανταπόδοση των έργων. Ανταλλακτική κοινωνία και όχι αυθεντική. Κάπως έτσι η έμφαση δίνεται στο χρέος και την ανάγκη. Τον κύριο μοχλό πυροδότησης της συνέχειας. Αλλά με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η αλυσίδα της και όχι η σταθερότητα. Γιατί ουσιαστικά η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά. Η μόνη εγγύηση είναι η αλλαγή και η προσαρμογή σε αυτή ισορροπημένα είναι το ζητούμενο. Και αυτό θα έπρεπε να αναζητούμε και να αναγνωρίζουμε καταρχήν μέσα μας και στη συνέχεια στους γύρω μας. 

Τα παραπάνω τα γράφει ένας άνθρωπος που τα λάθη του δε τον έβγαλαν σωστό, αλλά τον διορθώνουν. Και αν και δεν έχει κάνει κτήμα του την αλλαγή, που μέχρι πρότινος τη σιχαινόταν, πλέον αναγνωρίζει ότι άνθρωπος που δεν αλλάζει και δεν ακολουθεί τη φυσική ροή των πραγμάτων, δεν εξελίσσεται. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι σε αυτή την πορεία θα κάνω και άλλα λάθη και μπορεί και κάτι σωστό. Και αυτό θα είναι να μην αναζητώ την τελειότητα, αλλά την ισορροπία  στα ανθρώπινα, να αναγνωρίζω το δικαίωμα στην αλλαγή και να πορεύομαι ανάλογα. Η εσωτερική αναζήτηση και η αγάπη στον άνθρωπο παραμένει το κλειδί και όχι ο φόβος της αλλαγής. Αλλιώς από πείσμα και εγωισμό δε χάνει κανείς μόνο το τρένο, αλλά τον εαυτό του.